De kraamtijd

Vrijdag 11 september 1998 - 02.53 uur

Na minutenlang slurpgeluiden horen we inene babygehuil. De tranen schieten in mijn ogen; eindelijk na al die tijd is ons kind geboren!!! Ik hoor het gehuil bewegen door de ruimte; ze dragen de baby naar ergens achter me. Omdat ik vanwege de keizersnede vastgebonden lig met mijn armen wijd kan ik alleen mijn hoofd bewegen en zie ik dus net niets.

Tim zit in dubio naast me - bij vrouw blijven of naar kind gaan????
Ik zeg dat hij moet gaan kijken, en even later komt hij me opgetogen vertellen dat we een zoon hebben met alles erop en eraan van ruim 4300 gram. Terwijl hij terugkeert om te kijken wat er met het kind gebeurt beginnen de tranen bij mij te lopen. De anesthesist veegt ze gelukkig voor me weg met een zakdoek - mijn hulpeloosheid helpt me echter niet bij het bedwingen van de vloed..

Tim komt met de baby in een doek gewikkeld naar me toe, en eindelijk kan ik Matthijs bewonderen. Als ik beloof de arm direct weer neer te leggen als de automatische bloeddrukmeter begint te werken maken ze mijn rechterarm los zodat ik de baby aan kan raken. Enerzijds voel ik me enorm beschermend naar hem toe [raar, als je niet eens kan bewegen] en anderzijds ben ik te moe om alles tot me door te laten dringen. De hele operatiekamer komt ons feliciteren en moet lachen als we zeggen dat hij Matthijs gaat heten; wij waren de derde nood-keizersnee die avond, het derde zware jongetje en de tweede Matthijs

Als ze Matthijs naar buiten brengen gaat Tim mee; een van zijn ouders moet toch bij ons jongetje blijven. Ik blijf alleen achter, bevriezend in een ijskoude operatiekamer en met het vooruitzicht op een uur lang wachten tot ik dichtgenaaid wordt. De vermoeidheid van 25 uur weeën en twee nachten niet slapen begint hard toe te slaan. En als ik dan als klap op de vuurpijl ook nog een allergische reactie op het antibioticum krijg, met grote gele jeukende vlekken terwijl ik niet kan krabben, begin ik me echt zielig te voelen.
Gelukkig wordt er gelijk anti-histamine ingespoten en verdwijnt de jeuk snel.

Maar daar wordt je erg slaperig van, dus als ik eindelijk weer naar beneden wordt gebracht en met mijn mannen wordt herenigd ben ik een soort Chinese zombie geworden. Ze hadden Tim de ingebakerde baby in handen gegeven en hem in de lege [bedloze] verloskamer achtergelaten zonder hem te vertellen hoe lang het zou duren, dus die was er mentaal niet veel beter aan toe dan ik. We hebben nog twee uur wezenloos naar elkaar en de baby liggen/zitten kijken, zonder dat er echt iets tot ons doordrong, heel surrealistisch eigenlijk. Toen is Tim maar naar huis gegaan om te slapen. Ik ben die hele vrijdag eigenlijk te moe geweest om echt te slapen, ik zat continu in een soort schemergebied waar niets echt helemaal tot me doordrong. Wel heb ik Matthijs meteen in bed genomen, lekker dicht tegen me aan. Zo begon het langzaam toch echt eigen te worden, mijn kind te worden; dat gevoel moest toch nog echt groeien ontdekte ik en fysiek contact hielp daar sterk bij. Zou dat dan toch een soort oer-instinct zijn??

De rest van de dag is een soort waas gebleven. Ze hebben me door de drukte op de afdeling van zwangeren met bedrust gelegd, maar daar kreeg ik wel een kamer alleen dus dat was erg prettig. Je bent zo moe dat je eigenlijk geen extra prikkels van buitenaf kunt gebruiken, het liefste in stilte alles tot je door wilt laten dringen.

Zaterdag 12 september

Ik ben in ieder geval wakker genoeg om me aan alle slangetjes te ergeren; de ruggenprik zit er nog in, het infuus moet blijven tot de darmen werken en pas na verwijdering van het infuus mag de catheter eruit. Gelukkig wordt aan het eind van de ochtend het slangetje van de ruggenprik eruit gehaald. Dan mag ik ook voor het eerst uit bed, wel vijf minuten op de stoel naast mijn bed zitten.

's-Middags ben ik zo druk in de weer dat de naald van het infuus doorschiet. Dat voel je niet, maar ik zag op een gegeven moment dat ik een echt Michelinhandje kreeg [het deed me ook wat denken aan die scene in 'total recall' waar ze door gebrek aan buitendruk opzwellen en bijna uit elkaar spatten]. Dus ze halen het infuus weg, maar het moet misschien terug worden gezet als mijn darmen niet snel genoeg weer werken. Ik lig dus vanaf die tijd heel erg 'back to the basics' op windjes te wachten. In een ziekenhuis ben je toch altijd weer blij met hele basale dingen ;-))

Matthijs moet regelmatig een prikje, omdat ze zijn bloedsuiker willen controleren. Doordat hij zwaar is kan dat snel te laag zijn. Ze moeten hem dan wel wat bijvoeding geven, maar omdat ze weten dat ik borstvoeding wil geven doen ze dat uit een minibekertje en niet uit een flesje, zodat hij niet aan de speen gaat wennen. Ik leg hem regelmatig aan, maar hij heeft problemen met het tepelhappen. Sommige verpleegsters zijn geduldig, en krijgen hem er uiteindelijk aan. Anderen stappen wat sneller over op een tepelhoedje en hoewel ik er niet zo voor ben is het beter dan geen borst natuurlijk. Hij zuigt wel kleine blaasjes op mijn tepel, maar ik ben al blij als hij eindelijk aanligt, dus ben niet bezig met opnieuw laten happen.

Zondag 13 september

Hoewel Matthijs 's-nachts al eens, met mijn toestemming, in het bad is geweest krijgt hij vanmorgen zijn eerste echte badbeurt van ons. Of liever gezegd van Tim, want ik kan nog niet veel. Maar de verpleging is heel lief, en neemt me gewoon met bed en al mee zodat ik erbij kan zijn en kan kijken/filmen. Het is wel frustrerend dat ik zo weinig kan doen, als hij huilt en ik moet een verpleegster bellen om hem weer stil te wiegen kan ik wel meejanken met de kleine. Maar gelukkig is Tim veel aanwezig en kan hij veel doen, dat is prettiger dan het aan een vreemde afstaan, hoe lief ze ook zijn.
Ik mag al een klein kopje thee, de catheter mag eruit, en ik heb zelf ook mijn eerste wasbeurt weer; op een stoel onder de douche, heerlijk!!

Maandag 14 t/m woensdag 16 september

Iedere dag gaat het weer wat beter. Na een braaf dagje vloeibaar [waarin ik zelfs de pap met klonten opat, zo graag wil ik dat alles goed gaat en ik naar huis mag!] mag ik vanaf dinsdag weer gewoon eten. Ik wordt steeds mobieler, en wordt nu ook aangemoedigd wat meer te lopen.

Alleen de borstvoeding van Matthijs loopt niet goed. Terwijl hij geler wordt, en het dus belangrijker wordt zijn spijsverteringsstelsel goed op gang te helpen [zodat de lever afvalstoffen goed wegkunnen en hij dus niet meer geel ziet] wordt het steeds moeilijker hem de tepel te laten happen en wordt hij steeds onrustiger. Uiteindelijk besloten we hem voor en na een voeding te wegen, om te kijken hoeveel hij nu eigenlijk binnen kreeg... en na een half uur aan iedere borst te hebben gelegen, waarbij ik braaf de pijn die ik inmiddels toch wel aan mijn tepels had wegbeet, bleek hij dus geen druppel binnengekregen te hebben. Terwijl ik het wel aanmaak, het is puur het happen wat niet goed gaat. Alleen de gedachte aan het zielige hongerige gele jochie maakt me al jankerig [niet dat daar deze dagen veel voor nodig is, de kraamblues slaan in volle hevigheid toe] en dus besluit ik af te kolven en hem op die manier via de fles te voeden. Met in mijn achterhoofd wel de hoop dat ik hem in de nabije toekomst zelf weer aan de borst kan voeden natuurlijk, al wordt de kans kleiner naarmate hij langer aan de speen gewend is.

Gelukkig mogen we woensdag naar huis, naar de eigen vertrouwde omgeving, waar ik dan ook nog tot en met zondag kraamhulp heb om Tim en mij in ons eigen huis te helpen aan de baby te wennen. Daarna heeft Tim drie weken vakantie, die ons bij een gewone bevalling al nuttig leken maar die bij deze keizersnede welhaast onmisbaar zijn. Voorlopig moet ik er nog op rekenen erg moe te zijn, en de eerste zes weken mag ik ook niet zwaar tillen dus veel huishoudelijke taken zullen op Tim neerkomen.

Woensdag komt mamma mij en Matthijs halen, we krijgen een bundel papieren mee voor verloskundigen en huisarts en dergelijke, en mogen tegen het middaguur vertrekken. Thuis even bijkomen, en dan staat de kraamhulp al voor de deur. Een bijzonder zelfstandige leuke dame van mijn leeftijd ongeveer, die gelijk het huis doorloopt om te zien hoe en waar alles is, en vervolgens al een borstkolf regelt, boodschappen doet en het avondeten voorbereid. Fantastisch!

Donderdag 17 september

Mijn eerste echte volle dag thuis. Matthijs sliep wat onrustig, dus Tim is gebroken naar zijn werk vertrokken, waarna ik nog doorgesoesd heb tot Karin [de kraamhulp] om negen uur kwam en erop stond me ontbijt op bed te bezorgen.

Heerlijk, als er zo voor je gezorgd wordt en je je alleen op je kind hoeft te richten. Matthijs is een heerlijk tevreden kereltje, heel rustig en relaxed, en ik kan inderdaad heel lang naar hem kijken. Ook al omdat hij continu verandert. Als echt pasgeborene veranderde hij iedere paar uur, maar ook nu nog lijkt hij iedere dag een iets ander koppie te krijgen. Hij heeft een mooie kop met haar en gecombineerd met een toch al lekker stevig lijfje geeft hem dat al een echt 'grote baby' uiterlijk. Hij heeft vanaf het begin een heel gaaf koppie gehad, zonder vlekken of schilfertjes, al had hij door het lange ingedaald zijn wel een tuut op zijn achterhoofd die langzaam wegtrok. Met wakkere oogjes kan hij je al echt gefixeerd aan zitten te kijken, wat een hele wijze indruk geeft. En tot mijn grote verassing heb ik ontdekt dat hij blonde wenkbrauwen en wimpers heeft.

Zouden wij een blond kindje krijgen? Het kan wel, mijn moeder is blond, mijn zus was vroeger vrij licht en op foto's van Tim´s broer van vroeger zijn ook blonde haren te zien. Ik ben reuze benieuwd, ook al naar de definitieve kleur van zijn ogen trouwens, die nu heel donkerblauw zijn. In mijn grote stapel boeken staat wel dat het nog kan veranderen en dat zijn haar waarschijnlijk uit gaat vallen, maar niets over de tijdstippen dat al die spannende dingen gaan gebeuren.

Vrijdag 17 september

Het kraambezoek begint nu langzaam op gang te komen. Tim had iedereen al doorgegeven dat we de eerste dagen nodig hadden om bij te komen, vanwege de zware bevalling en de keizersnee. Daar was ik ook wel erg blij mee moet ik zeggen, de weinige bezoekers die er in het ziekenhuis waren waren net alles wat ik aankon eigenlijk. Thuis beginnen mensen nu te bellen voor afspraken, en dat doen we ook vrij gespreid. Ik merk toch dat ik heel snel moe ben, ik ben helemaal mezelf als ik net gerust heb maar twee uur later kan ik spontaan van moeheid beginnen te janken en wordt ik weer snel naar bed gestuurd. Gelukkig is dit Tim's laatste werkdag, ik heb een enorme behoefte om hem om me heen te hebben, aan te raken, even te knuffelen. Alsof ook daar opnieuw gehecht moet worden en daar dus ook veel fysiek contact voor nodig is.

Zaterdag en zondag

Karin's laatste dagen - Tim zou haar nog wel een jaartje in dienst willen houden. Wat een enorme rol heeft ze gespeeld in een hele turbulente en emotionele periode. Niet alleen omdat het heerlijk is even goed verwend te worden en te weten dat alles goed loopt verder, maar ook omdat ze ons op een hele spontane manier leert ons kind te kennen en te verzorgen. We voelen ons nu zo veel zekerder over Matthijs en de dingen die belangrijk voor hem zijn. De luiers verwisselen wordt al een routine, babybadderen een dagelijks genot voor ons allebei, en na haar telefoontje naar de borstpomp expert gaat kolven ook een stuk beter. Gewoon een groter hulpstuk gebruiken bij grote tepels, omdat het gewone stuk de melkgangen afknelt - zo'n simpele oplossing voor een heel frustrerend probleem. Zondag boeken we zelfs een grote overwinning, vlak voor we afscheid moeten nemen, omdat Matthijs inene spontaan aan alletwee de kanten de tepel te pakken krijgt en begint te drinken!!