Maand 7 tot 1 jaar

28 mei 1999

Het schrijven schiet er inderdaad steeds vaker bij in. En dat terwijl er zoveel is om op te schrijven tegenwoordig. Gelukkig leggen we alles wel op de video vast, voor later. Dat is ook erg leuk om terug te zien trouwens, als ik nu weer die stukjes zie waarop het zo'n klein hompje mens is lijkt het wel eeuwen geleden.
Matthijs is nu 8,5 maanden en gedijt nog steeds goed. Met 7,5 maanden ging hij inene zitten, eerst nog met veel concentratie en heel langzaam, maar nu heel makkelijk en snel. Eerst wilde hij steeds uit de buikligging omhoog komen, het leek wel een oude vrouw die buikoefeningen deed. Dus ik dacht dat het nog wel heeeeel lang zou duren voor hij echt verder kwam. Maar inene had hij bedacht dat hij ook een beetje op zijn zij kan gaan liggen en zich dan met zijn handjes naar achteren kan duwen tot hij zit. En dat werkt dus een heel stuk makkelijker.

Anderhalve week terug betrapte ik hem er ook al een keer op dat hij zich tot stand had opgetrokken, dus we hebben box en bed maar wat lager gezet zodat hij in ieder geval niet over de railing kan duikelen.
We hebben zo'n klein hobbelpaardenstoeltje voor hem, en met de stoelverkleiner kan hij daar nu goed in zitten. Hij vindt het enorm leuk, vooral als het lawaai maakt en hard beweegt. Gevolg is wel dat hij ook op schoot of in de winkelwagen van de supermarkt vreselijk kan gaan zitten wippen, in de hoop dat er ook dan meer beweging in komt. Een enorm vertederend gezicht!!

Hij is inmiddels ook weer bij het consultatiebureau geweest, en bleek nog geen 8,5 kilo te wegen. Hij is dus in drie maanden nog geen pond aangekomen. Hoewel we ons niet ongerust hoefden te maken wilden ze hem toch iets eerder zien om te kijken of alles wel goed ging met hem; 30 juni is de volgende afspraak. Eerst klagen ze dattie teveel naar binnen werkt, en nu dattie niet genoeg aankomt. Het is ook nooit goed. Ik maak me er niet al te ongerust over, want hij is natuurlijk best vaak ziek geweest de afgelopen tijd. Hij kreeg voor de tweede keer oorontsteking, de arme ziel. De dokter schreef nu penicilline voor, en de koorts, de pijn en het huilen waren dezelfde dag nog over; dus ook dat weten we weer voor de volgende keer. Ik denk dat we maar wat minder 'behoudend' moeten zijn, en wat sneller met de medicatie. Al dat Calvinistische oppassen is leuk en aardig, maar de verschillen met gewoon direct medicijnen of pijnstillers geven zijn zo enorm groot!! En dat arme kind is toch ook niet gebaat met heel lang druilen, dreinen en ziek zijn lijkt me.

Verder is het een enorm beweeglijk kereltje. Aankleden is een taak die je eigenlijk met zijn twee-en moet doen, of waar je minstens een arm extra voor aan moet laten groeien. Hij draait zich continu op zijn rug, wil in de spiegel kijken, met de haarborstel spelen, of op zijn schoenen kauwen. Met aankleden ben ik daar nu wel op voorbereid, en zijn sokjes of broek kan ik ook aantrekken als hij op zijn buik ligt. Maar voor de luier is het natuurlijk wel erg onhandig. Toch merk je dat hij 'nee, even wachten' al een beetje begrijpt, want dan is hij wel even rustiger. Ook verder begrijpt hij veel meer tegenwoordig. Hij snapt al dat je je armpje terug moet trekken of uit moet strekken als er mouwen zijn, en pakt zelfs zijn speeltje al snel over in de vrije hand. Schoenen aantrekken gaat ook al steeds beter, en dat is maar goed ook want de eerste keren was dat echt een hels karwei. Verder spuugt hij sinds kort zijn speen uit als er eten aankomt, dus dat principe is ook al goed doorgedrongen.

Een paar weken terug had hij erge uitslag. Eerst dachten we dat dat luieruitslag was, tenslotte heeft hij de leeftijd voor tandjes en hij kwijlt al weken heel erg. Maar het zat vooral in zijn liezen, terwijl het tegelijkertijd helemaal niet pukkelig leek en hij ook geen open plekjes of zo kreeg. Nadat we zeker waren dat het geen allergie was [voeding wisselen, luiers wisselen, etc etc] dacht ik dat het waarschijnlijk een schimmeltje was. Een soort spruw op zijn billetjes, want dat leek me uit alle beschrijvingen in de boekjes het meest passend bij zijn soort uitslag. Omdat we toch naar het consultatiebureau moesten wilde ik dat daar even verifiëren en een receptje vragen. Bleek tot mijn grote verbazing dat de kinderarts van het consultatie bureau geen recepten uit mag schrijven!! Zij doen namelijk alleen aan 'preventieve' geneeskunde. Belachelijk vind ik het. Het zal wel zijn om de huisartsen niet voor het hoofd te stoten; als ik het recept daar haal kan hij weer een consult rekenen tenslotte.

Dus moesten we eerst naar de huisarts; waar de assistente mijn verhaal hoorde en op de computer even een receptje inklopte en naar de apotheek overpiepte [wat worden we toch hightech in Nederland]. Dus de zalf had ik wel - en daar was geen dokter aan te pas gekomen!Gelukkig hielp de zalf goed en ging de uitslag snel over.
Hij heeft nu nog snel rode plekjes op zijn billen, maar volgens mij is dat wel beginnende luieruitslag; het ziet er ook anders uit. Veel in zijn blote kond zetten dus, dat helpt het beste. Op een goed wasbaar kleed, dat dik genoeg is om alles te absorberen, want het geeft wel een beetje troep. En voorlopig is er nog geen tand te zien.

Met de hond gaat het nog steeds reuze goed. Matthijs is helemaal gefascineerd door alles waar de hond op kauwt. Hij kruipt/tijgert in een mum van tijd door de kamer heen naar de hond toe, steekt zijn handje tussen de kauwende kaken en vist daar het bot uit dat hij vervolgens zelf ook wel wil proeven. Je kan niet meer lezen en regelmatig een blik op het kind werpen; je moet echt continu kijken wat hij doet en klaar staan om snel in te grijpen. Het eerste traphekje staat al klaar om gemonteerd te worden!
Maatje 74 begint al wat krapjes te worden en we stappen geleidelijk over op maat 80!

Dinsdag 29 juni

Morgen mag Matthijs weer naar het consultatiebureau, kunnen we kijken of hij nu meer aangekomen/gegroeid is. We hebben hem flink vetgemest met roomyoghurt en dergelijke en hij is ook veel minder ziek geweest, dus daar ligt het in ieder geval niet aan.

Heel erg ongerust maak ik me trouwens niet, hij is lekker stevig en bijzonder actief. Op de crèche zetten ze hem al bij de dreumesen in plaats van bij de baby's, omdat hij zo enorm ondernemend is. Als hij aan de andere kant van het kleed een stuk speelgoed ziet gaat hij er recht op af, dwars over alle kleintjes heen die ook op het kleed liggen. En op de terugweg timmert hij rustig nog even met het stuk speelgoed op het hoofd van de nietsvermoedende baby die in zijn weg ligt... Bij de dreumesen gaat het wel goed, hij kan alles onderzoeken en zit heerlijk voor de kast met speelgoed om alles er op zijn gemak uit te trekken.

Hij trekt zich op dit moment overal aan op, en staat heel graag. Zelf weer gaan zitten kan hij ook al, het lijkt af-en-toe wel of hij kniebuigingen staat te maken! Er blijven nog genoeg dingen over die hij wel wil maar niet kan, dus er komt regelmatig een gefrustreerde schreeuw. Meestal gaat hij dan zitten, pakt zijn speen en steekt die in zijn mond om even rustig te worden - en gaat weer door met proberen! Hij is wel enorm nieuwsgierig en wil alles zien en pakken. Het bureau is net te hoog voor hem op te zien wat er op ligt, dus dan staat hij zich echt met twee handjes omhoog te trekken tot zijn voetjes bijna van de vloer komen om maar hoger te komen met zijn ogen.

Hij heeft inmiddels ook zijn eerste tand, die kwam precies een dag voor hij negen maanden werd door. Gelukkig heeft hij er niet zo heel veel last van gehad, weinig huilen en ook geen echte uitslag op zijn billetjes of zo. We hebben van de tandarts een kleine tandenborstel gekregen voor hem en gaan het kleine puntje nu dus plichtsgetrouw poetsen met peutertandpasta. Voorlopig vindt hij dat prima, hopelijk blijft dat zo.

Verleden weekend hadden we nog een angstig avontuur; we waren hard aan het werk om de keuken te betegelen en Matthijs zat veilig in zijn box. Inene hoorde ik een geluid dat ik niet kende. Toen ik ging kijken wat dat was, bleek een van de spijlen van de box afgebroken te zijn!! Matthijs zat met de bovenste helft lekker tegen de andere spijlen te slaan, terwijl de onderste helft nog gewoon rechtop op zijn plaats stond. Maar omdat de spijl schuin was afgebroken hadden beide helften wel een enorm scherpe punt - zo scherp dat Tim zijn handen eraan openhaalde bij het repareren... We schrokken ons helemaal wezenloos natuurlijk. Je ziet ook meteen allerlei rampenscenario's voor je ogen verschijnen. Wat als hij was gaan staan en met zijn hoofdje op de onderste spies terecht was gekomen? Brrr, daar moet je toch niet aan denken!! We gaan dus maar een briefje schrijven aan de winkel waar de box is gekocht.

16 juli 1999

Inmiddels is Matthijs naar het consultatiebureau geweest, en hij was een kilo aangekomen! Bijna 9 ½ kilo was hij nu, en zijn hoofdje was ook een cm in omtrek gegroeid. Dus het was waarschijnlijk inderdaad gewoon omdat hij veel ziek en verkouden was geweest, dat langzame groeien daarvoor.

De week daarna had hij zijn gehoortest, en daar is hij ook in een keer doorheengekomen. Ze testen met name om te kijken of het kind de verschillen tussen hoge en lage tonen kan horen [anders kan hij achter gaan lopen in zijn spraakontwikkeling, omdat hij dan het verschil tussen boom en sloom niet kan horen]. Het is vrij simpel eigenlijk. Je zit op een stoel, met je kind op schoot, en terwijl jij voor je uit kijkt en het kind wordt afgeleid door iemand die daar achter een tafel zit, maakt een ander iemand achter je zachte geluidjes met rammelaartjes e.d. op verschillende toonhoogtes. Als hij dan omkijkt is het goed, want dan heeft hij het gehoord. Als hij niet omkijkt kan het door een aantal dingen komen [afgeleid, geen zin, etc] waaronder het echt niet horen, dus dan moet hij nog een keer getest worden.

Deze week was weer wat moeizamer. Matthijs was al een tijdje weer verkouden [ik denk dat ik beter kan bijhouden wanneer hij niet verkouden is, de ziel]. Woensdag was hij eerst nog zijn eigen vrolijke zelf, maar rond vijf uur hield dat inene op. Hij ging steeds meer huilen, slikte wat moeilijker, wilde niet eten... met moeite kregen we hem in slaap, en toen was het nog niet over. De hele nacht door heeft hij ongeveer ieder uur gehuild van de pijn; steeds een paar huiltjes en dan hield het weer even op. Dus Tim en ik hadden maar afgesproken dat we ieder een halve dag vrij zouden nemen; hij 's-morgens en dan zou hij naar de dokter gaan met Matthijs, en ik 's-middags.

Belde hij me op mijn werk om te vragen wat hij nu moest doen: de dokter was op vakantie, en zijn waarnemer had vandaag alleen een inloopspreekuur... en dat was homeopathisch. In Engeland kun je dan naar de eerste hulp gaan, die fungeert eigenlijk deels als opvang voor de huisarts. Ik heb hem verteld dat de EHBO in Nederland niet zo werkt; hij moest de doktersdienst anders maar bellen en vragen met wie hij dan een afspraak kon maken. De eerstgenoemde vervanger had naar aanleiding van het telefoongesprek wel een receptje uitgeschreven naar de apotheek, vooral voor zijn keel. Maar eigenlijk was Tim bang dat het weer oorontsteking was, omdat Matthijs daar nu steeds naar greep.

Toen heeft Tim toch maar weer de oorspronkelijke vervanger gebeld, en verteld dat hij het eigenlijk niet goed vond, een telefonisch consult, en dat hij echt wilde dat er een dokter naar het kind keek. Toen kon hij dus tussen twee patiënten in komen, en dan zou de dokter er even naar kijken. En ja hoor; het was weer raak: De derde oorontsteking!

Omdat hij bij de vorige oorontsteking ook al antibiotica had gekregen wilde de dokter hem eigenlijk geen nieuwe kuur geven. Wij staan ook niet te springen om het kind vol te stoppen met penicilline, maar het verschil tussen twee weken heel zielig en pijnlijk uitzieken en in een dag weer een stuk opknappen is wel erg groot. Tim heeft dus erg aangedrongen, en inderdaad gaat het nu een stuk beter met de kleine vent. Omdat dit de derde keer was, is Matthijs ook doorverwezen naar de KNO arts, om eens te kijken waar dat aan zou kunnen liggen en of er iets aan kan worden gedaan. Volgens mij komt dat neer op buisjes of neusamandelen knippen en op allebei zit ik niet te wachten natuurlijk. Maar ik zal me er op voorhand maar eens in verdiepen, dan kan ik me vast voorbereiden.

Op 17 augustus is het eerste consult, maar voor die tijd gaan we eerst op vakantie. Lekker twee weken naar Engeland. Met de auto en de boot [je moet wel, als je zoveel troep voor een kind mee moet slepen ;-)], en dan heel langzaam afzakken naar Cornwall waar Tim's familie een huis heeft. Het zal me benieuwen hoe dat gaat met een baby; kun je dan ook Bed&Breakfast doen? Hoe eet je, als je zelf niet kan koken en je kind eigenlijk op tijd moet slapen? Of verschuif je zijn schema? En hoe moet dat met de overdag-slaapjes? Nu ja, het schijnt veel mensen zonder al te veel moeite te lukken, dus wij zullen er ook wel uitkomen op den duur. In Cornwall gaan we dan de zonsverduistering bekijken, die is daar volledig en dat moet heel speciaal zijn. We zullen het wel zien!

28 juli 1999

Sinds een paar dagen kan Matthijs nu 'mamma' zeggen. Niet dat hij weet wat het betekent trouwens, maar hij snapt wel dat het mij blij maakt dus af en toe zegt hij het en kijkt me dan stralend aan. Of Tim. Of mijn moeder...

Hij wordt steeds bewegelijker! Gisteren konden we nog een grote mand voor de stereo zetten om hem tegen te houden - vandaag kon hij er al op klimmen! We hebben het losse tuigje in de kinderstoel vastgemaakt, want daar is hij ook in een paar seconden uitgeklommen. En vandaag lukte het hem zelfs om in de buggy te klimmen - alleen eruit gaat nog niet.

Verder vindt hij opvolgmelk inene niet meer echt lekker. Zijn pap 's-morgens eet hij nog wel helemaal op, maar de fles 's-middags wil hij niet meer. Water, limonade, volle melk of thee vindt hij ook niet zo geweldig, alleen van diksap kan hij liters op. Ik heb dus maar wat vitamine D druppels gehaald. Verder eet hij goed trouwens; ¼ liter pap, fruit, 2 boterhammen met boter en beleg, groentehapje en een hele grote kom yoghurt als toetje. Dus hij komt niets tekort, op wat vitamine D na misschien.

Soms weigert hij wel om van de lepel of de vork te eten, omdat hij het zelf met zijn eigen handjes wil doen. Of hij haalt de hap uit zijn mond, legt hem op zijn tafelblaadje en pakt hem opnieuw op om hem in zijn mond te stoppen. Hij kan de hap wel tussen duim en wijsvinger krijgen, maar propt hem dan meestal met opengesperde hand zijn mond in - een bijzonder gulzig gezicht J. Als je zijn boterham in stukjes snijdt en voor hem legt, begint hij ook als een soort hamster alles naar binnen te proppen tot zijn wangen bol staan. En soms begint hij er dus weer stukjes uit te halen. Hij komt nu in het stadium dat hij ook dingen aan jou geeft, dus ik heb af en toe al een uitgekauwd klef stukje brood mogen ontvangen.

Het blijft een vreselijk lachebekje. Om alles heeft hij lol! We hebben een peuter-schommel opgehangen, en die kan hem niet hoog genoeg gaan. Dikke pret, met open mond lachend en liefst zelf tegelijkertijd nog als een soort ruiter in galop op en neer wippend. Dat laatste doet hij trouwens overal; in winkelwagentjes, in de buggy, op schoot, als je hem optilt. Ik moet er zelf erg om lachen, zoals hij dan paard zit te rijden. Hij kan nu ook zwaaien, en roept dan vrolijk 'dada'. Als je hem mee neemt naar buiten, probeert hij iemands blik te vangen - en als dat gelukt is gaat hij breed grijnzen en uitgebreid zwaaien. Succes verzekerd natuurlijk; het is een echte kleine charmeur!

Liedjes begint hij ook te herkennen. In zijn handen klappen kan hij bijijijijna, maar als ik begin te zingen 'klap een in je handjes, blij blij blij' gaat hij alvast met twee handjes op zijn hoofd zitten - dat is een makkelijker beweging en hij weet wel dat het bij het liedje hoort.

Zijn tweede tand is inmiddels ook gearriveerd, vlak nadat zijn eerste tand voor de eerste keer door zijn lip was gegaan. Hij was met nog een jongetje omgedonderd op de crèche, en verkeerd terecht gekomen. Ik kwam net binnen toen hij krijsend in het keukentje werd behandeld en het bloed werd afgeveegd. Maar nadat hij een flesje sap had gekregen was het leed snel geleden en daarna heeft hij er voor zover ik kon zien helemaal geen last meer van gehad. Het poetsen van de tanden vindt hij erg leuk. Als hij de borstel ziet gaat zijn mond al wagenwijd open. De kinderleidsters bij de dreumessen vertelden dat we beter een tandenborsteltje voor hem mee konden geven, want hij kroop nu bij het tandenpoetsen op andere kindertjes af om ze de borsteltjes uit de mond te rukken. En vandaag was hij bezig mijn moeders tas leeg te halen toen hij haar reistandenborstel tegenkwam. Ondanks het hoesje herkende hij het meteen, en begon hij gelijk poetsbewegingen in zijn mond te maken. Daarna begon hij er even zijn haar mee te borstelen, dus een kleine verwarring was er nog wel - maar hij snapt heel goed dat het borstels zijn!

14 augustus 1999 [11 maanden en drie dagen]

Weer terug van weggeweest en onze eerste vakantie met de kleine meegemaakt. Dat viel tegelijkertijd mee en tegen. Op de heenreis was het zonnig weer en dertig graden - en als je dan twee uur op een parkeerterrein zonder schaduw op een vertraagde veerboot moet wachten ben je niet blij!! Vervolgens heb je op de boot zelf het probleem dat er overal licht, beweging en mensen zijn, zodat een sociaal manneke als dat van ons absoluut niet in slaap te krijgen is. Je kunt een baby ook niet echt neerleggen. Matthijs is inmiddels zo watervlug met kruipen en zo vastbesloten om te komen waar hij wil zijn hoe klein het gat ook is waar hij zich door moet dringen dat hij continu vastgehouden moet worden.

Tijdens de vakantie heeft hij geleerd in zijn handjes te klappen, te wuiven zodra je 'Hallo' of 'Dag' zegt [ook naar de Teletubbies op tv...], smakzoengeluiden te maken met samengeknepen mondje [het zoenen zelf gaat nog met open mond en uithangende tong je gezicht laten vallen op het te kussen onderdeel] en vooral om te klimmen. Overal klimt hij op, en omdat naar beneden klimmen nog met het hoofd naar beneden gaat moeten we hem echt continu in het oog houden. Verder begint hij geluidjes te maken die echt op woordje lijken. Hij probeert 'allo', en kan wel mamma en dada zeggen maar associeert dat nog niet met ons. Zijn nieuwste woordje is 'bah'.

In Engeland hebben we ons uitgeleefd op educatief speelgoed J. Engelse voorleesboeken, video's, nursery rhymes, en ook speelgoed dat door op een knopje te drukken een geluid maakt of een liedje gaat spelen. Dat van het knopje en daaropvolgende geluid krijgt Matthijs nu goed door, zodat we af en toe naar ware houseversies van geluiden luisteren ["pig pig, pipipipipipipig, fafafarmfarmer"]

Verder heeft hij deze maand kans gezien om allebei zijn oma's tot bloedens toe te verwonden. Eerst zijn Engelse oma, door razendsnel op een zware glazen schaal met aardbeien af te kruipen, deze met een hand van de tafel naar boven zijn hoofd te tillen, en vervolgens op de vloer in diggelen te smijten - waarbij een glassplinter zich in Oma's voet boorde. Gelukkig bleef de schavuit zelf ongedeerd, terwijl wij allemaal stomverbaasd waren dat hij de zware schaal zo makkelijk met een handje optilde.

Zijn Nederlandse oma zag hij vandaag weer, en beet hij gelijk liefdevol in de neus; "Kijk oma, ik heb nu twee tanden. Zijn ze niet lekker scherp? Kunnen ze niet goed bijten?". Mijn arme moeder bleef wel 10 minuten bloeden. We aarzelen als bijnaam nog tussen Hulk en Attilla...

Verder beviel de vakantie hem goed. Al die aandacht is heerlijk natuurlijk, leuk klimmen op mensen, knuffelen met mensen, en vooral hard lachen met mensen!

Eten is inderdaad geen probleem, al merk je in een ander land wel dat ze baby's daar anders voeden. In Engeland zijn bijna geen potjes voor ouder dan 7 maanden te krijgen, en veel meer potjes met 'toetjes'. Rijstpudding voor baby's, custardpudding voor baby's, en ga zo maar door. Volgens mij geeft iedereen in Nederland daar gewoon yoghurt voor.

Ik vind het wel leuk om Matthijs al die Engelse potjes te geven, die smaken toch weer heel anders dan de Nederlandse. Ze zijn ook wat uitgesprokener van smaak, wat minder wee. En aangezien we ontdekt hebben dat Matthijs graag dingen als paprika en citroen eet is een uitgesproken smaak lekkerder voor hem denk ik. Het is dat Engeland zo enorm duur is, anders had ik een grote voorraad meegenomen voor de afwisseling.

Op een kamer slapen met de baby is wel lastiger dan we hadden gedacht. Ik denk dat Matthijs normaal nog even lekker rustig speelt voor hij ons wakker roept, en dat we dat als hij in zijn eigen kamer slaapt niet horen. Maar nu wordt hij wakker, steekt zijn hoofd boven de bedkant uit, ziet ons, en begint te dreinen dat hij aandacht wil. om 7 uur 's-morgens [we zijn verwend omdat hij normaal tot een uur of negen doorslaapt]. Verder werd hij ook een paar keer 's-nachts wakker, wat we ook maar hoogst zelden meemaken hier. Maar waarschijnlijk had hij last van een verstopte neus, toen we begonnen met neusspray voor het slapen gaan hield het op.

Hij staat nu wel heel makkelijk, graag en veel. En regelmatig laat hij allebei zijn handjes even los. Omdat zijn evenwicht nog niet geweldig is valt hij gelijk naar voren of naar achteren, maar hij is slim genoeg om alleen los te laten als hij vlak bij iets is dat zijn val direkt breekt. Zolang hij zich maar vast kan houden schuifelt hij ook op beide benen overal langs trouwens, dus hij begint echt te oefenen voor lopen. Alleen lopen als je zijn handjes vasthoudt vindt hij niets - tot mijn grote verbazing trouwens, want de meeste kinderen zijn daar gek op!

Wat hij wel geheel volgens de boekjes doet is genieten van een bad. Spelen met het schuim, de eendjes of [indien voorradig] levende mensen in het bad, staan en glijden, en vooral heel hard spetteren met je handjes, dan heeft hij de grootste lol. Af en toe doopt hij zijn gezicht expres in het schuim, of neemt hij er een hap van. Maar dat doet hij zo gericht dat hij het blijkbaar gewoon lekker vindt??? Omdat hij nu aangeland is in de fase van dingen aangeven en aanpakken krijgen we ook regelmatig een handje schuim aangeboden. Het grappigst vindt hij het als we net doen of we een hap nemen. Daar moet hij echt om schaterlachen! Het idee dat hij ons voert in plaats van andersom werkt blijkbaar nu al op zijn lachspieren, dat belooft nog wat voor de toekomst.

En last but not least; we gaan het huis niet meer uit zonder een tuigje voor Matthijs. Hij klimt overal uit, draait zich overal in, en is zo snel dat hij gewoon nergens meer in mag zitten als we hem niet met een tuigje veilig hebben vastgemaakt. Wat een woelwater!

Dinsdag 7 september

Gisteren is dus de beruchte neusamandel geknipt.... We moesten om 08.30 uur in het ziekenhuis zijn met een nuchter kind. Dat vond ik al vrij zwaar, Matthijs is errrrrug gehecht aan een snelle papfles 's-morgens. Maar in de praktijk viel het mee gelukkig en bleef hij braaf. Vast omdat er zoveel te zien was in het ziekenhuis.
We waren met nog drie kinders, twee jongetjes van anderhalf, en een meisje van een jaar of drie/vier. De anderen waren allemaal voor buisjes, dat is een minder belastende ingreep heb ik me laten vertellen. Matthijs was dus de jongste, maar had wel contact. Alle kinders werden in ziekenhuispyjamaatjes gekleed, en begonnen met het aanwezige speelgoed te spelen terwijl hun bedjes werden weggereden.

Om 09.30 kregen we te horen dat het nog even zou duren, omdat er een spoedgeval tussendoor kwam waardoor ze geen OK team hadden voor deze ingreep. Dat wachten werd dus wel erg lang voor al die hongerige kindjes, en dat begon je toen wel een beetje te merken. Maar ze bleven grotendeels erg braaf en blij. Vervolgens werden de kinderen om de beurt met hun ouders meegenomen naar een klein kamertje, waar ze een narcosemaskertje en een grote pop hadden, om uit te leggen wat er zou gaan gebeuren. Ik probeerde Matthijs te laten wennen aan het maskertje, door voor te doen hoe het moest, en hij begon warempel te lachen en in het masker te blazen.

Om 10.45 mocht hij als eerste worden geholpen. Ik liep mee naar de operatiekamer, werd daar in de 'operatiekleding' gehezen en kon met Matthijs naar binnen. Daar moest ik hem op schoot zetten bij iemand die daar speciaal voor zat. De operatiekamer stond natuurlijk vol met mensen; ik geloof dat er wel een stuk of zeven aanwezig waren. Matthijs begon ze dus allemaal aandachtig op te nemen. Dat ik hem bij iemand anders op schoot zette vond hij ook nog goed, maar toen het maskertje op zijn gezicht werd gedrukt begon hij enorm te brullen en te protesteren. Mijn gezicht hielp helaas niet veel, en zijn armpjes en beentjes moesten echt stevig vastgehouden worden tot het gas zijn werk deed. Dat duurde ook nog even [een eeuwigheid voor mij] omdat hij zich flink verzette tegen het in slaap vallen. Maar uiteindelijk was hij stil [met zijn oogje nog open, raar en een beetje eng] en werd ik met brok in mijn keel en al direct de operatiekamer uitgebonjourd.

Op de terugweg naar de zaal schonk ik mezelf eindelijk een kop koffie in [die kon ik daarvoor natuurlijk moeilijk nemen, tussen de hongerige dorstige dreumesjes in]. Na de eerste slok hoorde ik echter al een bekend gebrul; en ja hoor, daar kwam mijn mannetje al met bed en al aangereden. Bloed uit zijn neus, bloed uit zijn oortjes, en BOOOOOOOS!! Niet te troosten en niet stil te krijgen, zo enorm boos wastie. Gelukkig mocht hij nu wel zijn flesje waterig sap drinken. Ik was blij dat ik geen appelsap had meegenomen, dat was te scherp geweest zeiden ze. Hadden ze me ook wel vantevoren mogen vertellen..... Vervolgens kwamen in rap tempo de andere kinderen de zaal in. Geen van allen blij, maar ook geen van allen zo boos als Matthijs - of zo bloederig natuurlijk, want dat heb je niet zo met buisjes. Gelukkig bedaarde Matthijs langzamerhand iets, en hij wilde wel op schoot tegen me aan kruipen. Hij viel echter niet in slaap, en wilde ook niet echt in bed. Totdat hij een waterijsje kreeg, dat ging redelijk vlot naar binnen, al trok hij er wel rare gezichten bij.

Om 12 uur mochten de andere kinderen weg, maar Matthijs moest nog blijven om zeker te zijn dat hij geen nabloeding zou krijgen. Ik mocht hem gelukkig wel wat zachts te eten geven, dus het fruitpotje dat ik meegenomen had bewees goede diensten en ging er vlot in. Daarna voelde hij zich al een stuk beter [mijn genen zijn duidelijk vertegenwoordigd] en begon hij wat vrolijker rond te kruipen. Om 1 uur mocht ik uiteindelijk weg naar huis met hem.

Ik dacht dat hij 's-middags wel enorm lang zou slapen, na al die vermoeienissen en na de narcose, maar hij begon binnen het uur al heel hard te huilen..... De rest van de middag wilde hij bijna alleen maar bij mij op schoot zitten met zijn speentje, warm en knuffelig. Raar hoor, want normaal is een seconde of drie de maximum haalbare schootzittijd voor hem. Tegen bedtijd was hij wel weer wat actiever, en is hij voor zijn pappa uit twee trappen naar zolder geklommen om daar op de pc te tokkelen. Tot onze verbazing begon hij de muis ook al op de goede manier te bewegen trouwens! Maar bij het naar bed gaan was hij nog steeds erg huilerig, dus hebben we hem een paracetamolletje gegeven. Daarop heeft hij heerlijk doorgeslapen tot vanmorgen vroeg. En vandaag is hij langzaam maar zeker weer de oude geworden.

Nog een week geen natte oren krijgen [het grootste gevaar is de hond, die is verslaafd aan oren likken...], veel drinken, en over zes weken controle. Vandaag belden ze vanuit het ziekenhuis nog om te checken of alles goed was gegaan en er geen complicaties of vragen waren. Al met al was het tegelijkertijd minder erg en erger dan ik had gedacht - en ik ben in ieder geval erg blij dat het achter de rug is!