Maand 3 tot 7

Maand 3

Matthijs had wat last van constipatie dachten we, hij leek erg veel moeite te moeten doen om te poepen, en er zaten soms zelfs hardere verdroogde 'propjes' aan het begin. We zijn dus overgestapt op mineraalwater, omdat er vrij veel kalk in ons water zit en dat kan daar blijkbaar invloed op hebben, en dat lijkt een stuk te helpen.
Omdat de knipper niet zo'n succes was knabbelt Tim zijn nageltjes eraf, maar ik durf dat toch niet goed omdat ik mezelf wel eens gemeen pijn doe als ik met mijn tanden een nagel eraf bijt omdat hij me in de weg zit. Ik zal dus toch maar eens op zoek gaan naar zo'n nagelschaartje met afgeronde punten.

Op zondag 15 november hadden we een brunch, ter ere van de verjaardag van een vriendin, en dat was voor ons de eerste keer dat we hem meenamen naar een grote groep mensen die allemaal lawaai maken en zo. Maar het ging uitermate goed. Hij heeft eerst twee uur heerlijk doorgeslapen in de MaxiCosi, daarna een fles gekregen, en vervolgens ruim twee uur lang heerlijk actief rondgekeken, gebrabbeld en gelachen, en zich rustig van persoon tot persoon door laten geven. Kortom; zich engelachtig gedragen en iedere aanwezige vond het een heerlijk kereltje. Waar ze natuurlijk gelijk in hadden ;-)

Twee weken later hadden we groot feest omdat vrienden 12,5 jaar getrouwd waren, dus dat was echt een vuurproef. Heel veel mensen, ze hadden de tuin met een tent bij het huis getrokken en zelfs een bandje ingehuurd. Af-en-toe werd het Matthijs wat teveel, dan moest hij even rustig boven in een kamertje bijkomen. Maar hij heeft heel veel heel vrolijk rondgelopen, bij Tim op de arm, die dan ook gelijk enorm veel aanspraak had.

Hij begint zijn handjes en armpjes steeds meer te ontdekken, probeert gericht tegen zijn daarvoor bestemde speelgoed aan te rammen en probeert ook om zijn vingertjes al om dingen heen te krijgen. Dat lukt het beste met de speen, die hij dan ook regelmatig uit zijn mond wipt door ofwel aan het lintje te trekken, ofwel zijn vingers erachter te schuiven. Ik ben bang dat ik ondanks mijn moeite het gevecht tegen de vingers toch ga verliezen. Jammer, want ik heb liever dattie de fopspeen gebruikt voor troostzuigen. Die is later ook wat makkelijker af te leren.

Bij zijn bezoek aan het consultatiebureau was hij 6450 gram en 60,5 cm, dus hij groeit als kool. Ze hebben me daar ook aangeraden om wat meer water in de fles te doen, en een drupje olie omdat hij toch nog regelmatig wat vast lijkt te zitten in zijn darmpjes. En dat helpt erg goed, hij heeft nu geen last meer. Verder waarschuwden ze me dat ik hem niet meer dan 200 cc mocht geven omdat zijn maagje dat niet aankan. Maar Matthijs kan een vreselijke hongerlap zijn en heeft dan echt meer nodig. Dus zolang hij daarna gewoon zijn melk binnenhoudt en nauwelijks wat teruggeeft krijgt hij gewoon zoveel als hij wil drinken!

Maand 4

Op 9 december voor het eerst de baby uitbesteed. Ik moest voor mijn vrijwilligerswerk 's-ochtends naar Rotterdam dus Tim heeft de baby meegenomen en bij min zus afgeleverd, waar ik hem vervolgens 's-middags weer opgehaald heb. Alles ging goed [ik had niet anders verwacht] en ik ben ook niet enorm met hem bezig geweest terwijl ik weg was, dus dat lijkt zich op de goede manier te gaan ontwikkelen.

Hij mag nu wat langer in de Maxi-cosi, dus we zijn ook voor het eerst naar Belgie geweest. Vrijdagavond naar de schoonfamilie in Brussel, en zondag via Belgische vrienden terug. Het ging reuze goed. De reis ging goed, de kleine had verder geen last, en heeft zich verder ook uitermate braaf gedragen. Inmiddels verwachten we bijna niets anders meer, we zijn voor iedere volgende baby verpest ;-)))

Het was heerlijk iedereen weer even te zien. We kregen gelijk het bewijs dat hij Tim en mij al herkend trouwens. Want Jonah, Tim en ik gingen de hond uitlaten terwijl zijn granny op de baby paste. Maar toen we terugkwamen hoorden we dattie inene wat angstig om zich heen was gaan kijken, het op een bleren had gezet, en daar niet meer mee was opgehouden. Zodra wij hem oppakten was hij echter stil; wat ergens natuurlijk een heel goed gevoel is voor je functioneren als ouder. Maar ook wel onhandig, want we willen hem toch ergens achter kunnen laten als dat nodig is. Het zal wel een voorbijgaande fase zijn.

Matthijs kan nu al steeds meer dingen vasthouden, je ziet dat echt heel goed gaan ontwikkelen. Hij kan zich als hij op zijn buik ligt al steeds beter opdrukken, zijn borst is echt al van de grond terwijl hij tegelijkertijd zijn knie-en al optrekt omdat hij wil gaan kruipen. We hebben inmiddels een box, dus daar kan hij zich in uitleven. Als hij nog plaats heeft tussen al het speelgoed tenminste. De hond kijkt regelmatig bijzonder verlangend naar al die pluche beesten.

Zondag 20 december heeft Matthijs voor het eerst omgerold!! Hij lag op kantoor op zijn buik terwijl wij druk bezig waren de kerstkaarten [veeeeel te laat] af te maken. En inene lag hij op zijn rug, met een dikke grijns. Hij heeft ons daarna nog drie keer laten zien dat hij het kan, dus het was niet helemaal toeval. Maar van zijn rug naar zijn buik kan hij nog niet.

Op 23 december was het volgende consultatiebureaubezoek, inclusief vaccinaties. Matthijs werd weer gewogen en gemeten, en is nu 7300 gram en minstens 62 centimeter [hij wilde niet helemaal strekken, dus hij is iets langer dan dat]. Dat gaat dus allemaal prima. Ik vertelde dat hij af-en-toe niet genoeg heeft aan zijn fles van 220 cc en dat hij dan rustig nog 100 cc erbij opdrinkt zonder dat hij dan speciaal veel melk teruggeeft na afloop. Dus vroeg ik me af of ik niet wat eerder met pap of zo kon beginnen. Zij vond dat tot 6 maanden alleen zuigelingenvoeding nodig was, maar dat 300 cc toch teveel was voor zijn maag, en dat we maar over moesten stappen op speciale zuigelingenvoeding voor hongerige baby's, die minder snel verteerd maar niet meer calorie-en levert. Ik vind dat een vervelend idee, alsof dat als een klomp in zijn maag blijft liggen. En trouwens, aan de borst wordt toch ook niet gecontroleerd hoeveel baby's drinken!!
Dus ik denk dat ik die richtlijn maar gewoon naast me neerleg en hem blijf geven wat hij vraagt. Zolang het 1 a 2 keer in de week is dat hij zoveel wil ga ik me er zeker niet druk om maken, en als hij wat stevigers in zijn maag kan gebruiken lijkt pap me een beter idee dan de een of andere speciaal bewerkte voeding.

Daarna werd hij geprikt, de ziel. Twee gemene prikken, recht zijn dijbeentjes in, en dan zoveel vloeistof dat hij echt een bult kreeg. Die werd wel voor een groot deel weggemasseerd, maar het moet gemeen pijn hebben gedaan en het huilen was daar ook naar. Matthijs heeft de hele dag nog gehuild, volgens mij ieder keer dat hij met zijn beentjes wilde trappelen en zijn spier weer voelde. Hij had geen koorts verder, en bij het consultatiebureau hadden ze eigenlijk gezegd dat hij pas een paracetamol-zetpil mocht als hij meer dan 39 graden koorts had. Maar na een paar uur lijdzaam toekijken en het mannetje iedere keer maar weer proberen te troosten tot hij niet meer huilde maar zachtjes kreunend in mijn armen lag en dapper door de tranen heen probeerde te lachen besloot ik ook deze richtlijn maar naast me neer te leggen en hem een pijnstiller te geven.
Daarna ging het beter en sliep hij meer. De volgende dag was hij nog wel erg rustig en minder goedlachs dan we van hem gewend zijn, maar ging het een stuk beter.

Met de kerst, toen we het hele huis vol hadden omdat Tim's moeder, broer & zus bleven logeren en kerstdineren, Matthijs´ neefje bleef logeren en eten en ook mijn zus, zwager en broer kwamen kerstdineren [op zijn Engels dus gewoon 's-middags] was hij weer helemaal zijn eigen charmante zelf.

Hij kan nu al echt goed vasthouden, hij rammelt rustig een minuut met zijn rammelaartje; als hij zijn handje er maar goed om heen krijgt. En hij lacht en brabbelt bijna met de dag meer!
Ook groeit hij als kool. We konden de kleertjes maat 62 al weer opbergen, en hoewel 68 nog flink ruim zit zal hij het daar toch al mee moeten doen.

Maand 5

We hadden als goede voornemens om in 1999 minstens 1 keer per maand iets echt voor onszelf [Tim en ik] te gaan doen en hebben dat in januari in ieder geval voor elkaar gekregen. Zondags de baby bij mijn zus en zwager afgegeven en lekker uitgebreid naar de sauna met zijn tweetjes. Het leek wel vakantie, zo heerlijk. Matthijs bleef slapen, dus het was zijn eerste logeerpartijtje. Mijn zus wilde me niet geloven toen ik zei dat hij echt doorsliep [en eerlijk gezegd wist ik ook niet zeker of hij dat in een vreemde omgeving ook zou doen], maar 's-maandags vertelde ze me dat ze hem om 10 uur maar wakker had gemaakt voor zijn eerste fles ;-). Dus dat is prettig te weten, het maakt het toch makkelijker om hem eens uit te besteden als je weet dat hij zich er zelf niet druk om maakt en ook degenen die op hem passen niet al teveel last bezorgd.

Verder zijn we begonnen met bijvoeding. Hele kleine lepeltjes, want het is nog niet nodig voor hem, maar ik vind het wel prettig om hem aan smaakjes te laten wennen *voor* het echt nodig is dattie andere dingen gaat eten. Omdat ik me wel eens had laten vertellen dat je ze beter met groente kunt laten beginnen omdat ze anders meteen aan zoet fruit wennen en groente niet meer lekker vinden begonnen we met worteltjes. Die kregen een heel vies gezicht, maar gingen wel naar binnen. Daarna gingen we langzaam uitbreiden [een paar daagjes niets, twee dagen iets anders, een paar daagjes niets, etc. etc.]. Boontjes vond hij vreselijk, daarbij ontdekten we dat hij best al door had hoe hij dingen weer met zijn tong uit z'n mond moest duwen. Oftewel, daar is uiteindelijk denk ik nog geen kruimel zijn maagje ingekomen. Aardappels vond hij ook maar zozo, maar appel [jawel, toch ook maar wat fruit] ging er prima in.

Bij het consultatiebureau raadden ze me aan om gewoon eerst een maandje fruit te doen, dan groente, dan pap, vanaf 6 maanden opvolgmelk en vanaf 7 maanden brood. Dus ik heb maar flink wat fruithapjes ingeslagen, en hoop nu dat hij snel doorkrijgt dat happen van een lepel wat anders is dan zuigen aan een fles. Als hij het lekker vind, laat hij zijn gezicht er ongeveer op vallen, terwijl hij tegelijkertijd met zijn handjes naar je hand of naar de lepel grijpt zodat de inhoud gezellig over zijn neus verspreid wordt. Ik zit er zelf als een soort verdrinkende vis voor, in de hoop dat hij me na gaat doen als ik maar genoeg drooghap.

Hij krijgt nu ook zijn voetjes steeds beter door. Eerst was het zelfs bijna verontrustend, omdat hij zijn handjes helemaal vergeten leek te zijn terwijl hij met zijn voetjes overal tegenaan aan het trappen was. Maar dat ging snel over, en hoewel hij nu als een dolle kan trappen [en het heerlijk vind als dat herrie veroorzaakt, doordat hij tegen iets aantrapt dat geluid maakt] kan hij ook al echt focussen en met zijn handje grijpen, of zelfs dingen van zijn ene hand overgeven naar zijn andere hand.

Jimmy is er al achter dat hij beter kan focussen en grijpen; hij heeft namelijk eindelijk door dat er een hond is, maar nog niet wat dat nu precies is. Dus als Jimmy vol overtuiging zijn handjes gaat likken [we willen hem erin oefenen om NIET het gezicht te likken en staan handjes dus toe] probeert Matthijs met zijn andere hand een pluk haar te grijpen en met het gelikte handje Jimmy's tong. Dat eerste lukt redelijk vaak, en aangezien hij dat bij mij nu ook al doet weet ik dat hij een zeer sterke greep heeft en heb dus al een beetje medelijden met die arme hond. En als dat tweede ook lukt, is de hond echt even zielig. Zijn tong is glibberig genoeg om weer uit het handje te ontsnappen, maar het duurt echt even en Jim kijkt er heeeeeel benauwd bij ;-). Ook dan echter geen spoor van agressie gelukkig, dus dat is prettig. Je probeert wel om ze nooit samen alleen te laten, maar dat wordt denk ik als de kleine wat mobieler is ook steeds moeilijker en dus is het fijn te weten dat de hond zich voorlopig kwispelstaartend in de mangel laat nemen.

Verder is deze maand het schaterlachen begonnen, en dat is inderdaad een van de mooiste geluiden die je kunt horen. Als het ventje helemaal in een deuk ligt, en met open mond en opengesperde ogen blijft schateren, kun je hem helemaal wel opvreten!! Vraag me alleen niet wat hij nu allemaal grappig vind, want soms ben ik wel een half uur ingespannen bezig zonder enig resultaat, terwijl hij me even later alleen maar hoeft aan te kijken om een lachbui te krijgen.
Hij rolt ook al vaker en makkelijker over. Na de eerste keer heeft hij het denk ik bijna drie weken niet meer gedaan, en toen inene weer een paar keer achter elkaar. Ik denk dat zijn geheugen nog niet optimaal werkt, en hij het dus iedere keer opnieuw moet ontdekken.

De 27e kreeg hij zijn tweede serie vaccinaties. Ik zag er als een berg tegenop, maar het viel deze keer erg mee. Bij de eerste keer was zijn beentje helemaal ontspannen, bij de tweede prik was het beentje wel gespannen maar moest hij toch niet huilen. Integendeel zelfs, toen de verpleegkundige klaar was lachte hij haar stralend toe! De eerste uurtjes gingen prima, maar inene begon hij weer erg te huilen en toen ik keek zag ik dat een beentje toch echt een dikke harde rode plek had ontwikkeld. Wijzer geworden duwde ik er dit keer maar gelijk een zetpil in [waarom zou het kind pijn moeten lijden tenslotte; hij mag later zelf wel kiezen oftie een calvinist wordt], en daarna viel hij al snel in slaap, om een paar uurtjes later weer helemaal opgeknapt wakker te worden.

Hij was trouwens bij 19 weken 7940 gram en 65 cm, allebei nog iets boven het gemiddelde maar niet meer tegen de bovenrand aan. Het gaat dus reuze goed met hem!! En met mij trouwens ook. Mijn lichaam blijft nog een beetje een probleemgebied [met name wat betreft gewicht en gewrichten] maar ik ben weer begonnen met basketballen en hoop dat dat in combinatie met niet meer snoepen snel wat vruchten af gaat werpen. Maar verder voel ik me prima, ik heb zelfs de energie weer terug die ik al lang voor mijn zwangerschap een beetje kwijt was. Ik zit zelfs aan een baantje van een dag of drie in de week te denken!

30 maart 1999 [Matthijs ruim 28 weken]

Dat baantje voor drie dagen is er inmiddels gekomen, dus het schrijven schiet er wat bij in. Drie dagen van zes uur, dus dat is goed te doen en ik hoef me niet helemaal wezenloos te haasten om het kind op tijd uit de creche te halen. Inderdaad, de creche, want bij Tim's werk waren ze net begonnen met een service om een extern bureau te laten zoeken en bemiddelen voor dagopvang. Perfecte timing dus! Voorlopig heb ik een contract voor zes maanden, tot half augustus, en dat vind ik wel heel lekker. Dat is net lang genoeg om een goed idee te krijgen van of het bevalt en goed te combineren is.

Voorlopig gaat het dus erg goed en het bevalt Matthijs uitstekend op de creche. Het is natuurlijk een erg sociaal mannetje, dus echt bang was ik er al niet voor. Iedere keer als ik hem op kom halen begint hij zodra hij me ziet enorm breed te grijnzen, en dat is wel een heel speciaal moment.

Ze zeggen dat kinderen op de dagopvang vaker ziek zijn, doordat ze zoveel andere kinderen met mogelijke ziektekiemen tegenkomen. Ook zeggen ze dat de meegekregen immuniteit bij niet meer borstgevoede kinderen na een maand of zes ophoudt. Ik weet niet of het door een van deze twee redenen komt of door een combinatie van beiden, maar ziek is hij in ieder geval geweest! Eerst werd zijn verkoudheid erger, meer kuchen en wat snotteren. Als onervaren ouders hebben we dat maar zijn gang laten gaan, ervan uitgaand dat het immuniteits-systeem toch moet leren hoe het daarmee om moet gaan. Maar later [te laat] heb ik begrepen dat verkoudheid bij kinderen zwaarder is; doordat de buis van Eustachius in het oor korter is kunnen ze heel makkelijk een middenoorontsteking oplopen als hun neus wat geblokkeerd is. En dat is dus precies wat er gebeurde!

Wat is dat zielig voor zo'n kleintje. Ons pretmanneke kon alleen nog maar huilen, wilde alleen nog maar rechtop zitten, en als hij met veel moeite in slaap viel [dankzij een paracetamol zetpil] lag hij nog steeds te kreunen en met zijn voetjes te trappelen van de pijn. Ik heb een paar nachten met hem in mijn armen geslapen, in de hoop dat hij zich dan in ieder geval wat geborgener zou voelen. Maar eigenlijk kan je maar heel weinig doen, terwijl het echt je hart breekt.

Ik was nog in mijn eerste maand bij mijn nieuwe baan, en had net die week cursus. Gelukkig kon Tim wel 2 dagen vrij nemen om thuis bij de kleine te zijn, en de derde dag kon ik vrij nemen [naast de gewone twee vrije dagen die ik dus heb]. Dus de eerste, ergste, week kon goed worden opgevangen. Ik heb wel opmerkingen gehoord over hoe goed het is dat ik een man heb die daar vrij voor neemt. Raar hoor, alsof het zijn kind niet is. We blijven een erg onge-emancipeerd landje voorlopig ben ik bang. Het duurde al met al een week of twee voordat Matthijs weer kon lachen. En prompt daarna kreeg hij ontstoken oogjes, de ziel. Gelukkig niet al te ernstig, maar al met al heeft hij wel al kennisgemaakt met de nodige ziekteverwekkers.

Verder gedijt hij uitstekend. Hij heeft zijn derde DKTP/Hib vaccinatie gekregen en is dus voorlopig klaar met de prikken. Hij was wat minder aangekomen, maar zit met bijna 8200 gram nog heel keurig op het gemiddelde. Hij slaapt nu meer [en eerder!! Eindelijk kunnen wij ons kind ook eens om 7 uur 's-avonds in bed gooien] en eet minder, terwijl hij tegelijkertijd actiever is. Dus het kan wel kloppen dattie minder uitdijt dan in het begin.

Hij rolt in ieder geval als een dolle heen en weer als je hem neerlegt, en is daar apetrots op. Verder is hij gek op alles wat lawaai maakt, en loopt als hij iets in zijn knuistjes heeft ook het liefst overal tegenaan te meppen. Dat wordt dan ook af-en-toe zijn hoofd maar ook dat maakt hem niet echt veel uit. Een kort huiltje, en dan gaat hij weer rustig door. Hij kan heel goed grijpen en is vooral dol op papier. Probeer niet de krant of een tijdschrift te lezen met hem op schoot, want hij kronkelt en draait en wriegelt net zo lang tot hij erbij kan ;-). Als hij iets vastpakt kan hij het ook al goed van zijn ene hand naar zijn andere hand overbrengen, dat is heel leuk om te zien. En natuurlijk lukt de fles inmiddels ook zelf. Soms houdt hij die zelfs heel macho met maar een hand vast.

Hij is gek op muziek en liedjes, en probeert soms zelfs al mee te bewegen op de muziek. Ik doe nu ook 'schuitje varen, theetje drinken' met hem, met de bijbehorende bewegingen, en daar moet hij direkt enorm om lachen terwijl hij zich vol overgave naar voren en naar achteren gooit. En als je hem neerzet blijft hij al een behoorlijke tijd gewoon echt zitten. De spieren zijn er wel al, maar het evenwicht ontbreekt nog ;-). Wat grappig is, is als je met hem gaat wandelen in de buggy terwijl hij echt wil zitten. We hebben van mamma een nieuwe buggy gehad, een hele stoere, waarin hij zowel kan liggen als kan zitten. En soms zit hij dan gewoon de hele wandeling rechtop, zonder ook maar even tegen de rugleuning aan te leunen. Waarna hij probeert om de voorzetbeugel op te sabbelen, of zijn voetjes te pakken. Die heeft hij trouwens ook echt ontdekt, die voetjes. Hij steekt regelmatig zijn teen in zijn mond als de voet bloot is, en ik heb hem ook al een paar keer betrapt op het uittrekken van een sok om daar vervolgens uitgebreid op te sabbelen.

Het geluidenscala begint zich ook uit te breiden. Hij heeft een hele fase gehad waarin hij alleen maar proestte ['to blow a raspberry' noemen de Engelsen dat heel mooi]. Daarna kwam een fase van 'wa wa wa' en op dit moment is het op diverse manieren laten rollen van een klinkende keel R het allermooiste.

We hebben ook de rugdrager inmiddels uitgeprobeerd, omdat hij toch al redelijk kan zitten. En die vind hij prachtig!! Meer vrijheid [hij schommelt dus graag heen en weer], veel meer uitzicht. En voor ons is hij ook erg handig, omdat je er door de wieltjes een rudimentaire buggy van kan maken, terwijl je er met de uitklappoot een rudimentaire kinderstoel van maakt. Echt een aanwinst dus!

Inmiddels hebben we ook een staafmixer gekocht, en een kookboek voor baby's en dreumessen. Hij krijgt dus vers fruit en geniet daar erg van. En we maken echt eten voor hem. Dan merk je pas hoezeer al die potjes op elkaar lijken en hoe weinig smaak of kraak er eigenlijk aan zit. Dan smaakt de bloemkool met kaassaus, courgettegratin of aardappel/preischotel hem [en ons!] een heel stuk beter. In het kookboekje gaan ze uit van meer porties op een dag en minder per portie dan wat Matthijs wil. Maar we gaan er gewoon maar weer vanuit dat het kind zelf wel weet welk eetpatroon het beste bij hem past. Matthijs zit dus op een fles opvolgmelk van 200-220 cc, een grote fruithap, weer een fles melk, een grote groente/proteine hap, en een laatste fles. En daar doet hij het heel goed op dus dat houden we maar even zo. Je kunt ook pap geven, maar daar zijn we nog niet aan toegekomen. Ik gebruik de rijstebloem wel als verdikkingsmiddels als de gepureerde hap wat erg vochtig is. Bij het fruit is het soms zelfs meer een dikke vloeistof, omdat je bij de toch al vaak sappige stukjes ook nog wat vloeibaars gooit om goed te kunnen mixen. Dat doen we nu dus soms in de fles met een zachte drinktuit. Daar moest hij erg aan wennen, hij kauwt er ongeveer even vaak op als dat hij eraan zuigt, maar het komt wel op dus hij went er wel aan.

Binnenkort mag hij aan het brood, dus dat wordt ook weer een grote stap voor hem. Ik heb hem laatst een korstje gegeven om op te zuigen en dat beviel hem erg goed. Hij kreeg er geen brood mee binnen en ook het korstje zelf raakte hij weer kwijt. Maar de smaak is blijkbaar toch lekker voor hem.

Dit weekend is het Pasen en dan gaan we naar Brussel. Kunnen zijn granny, uncle en aunt ook zien hoe hij gegroeid is sinds december en wat hij allemaal al kan. Mamma zit in Spanje met Eddy en schrijft dat ze Matthijs wel mist, maar het toch zo erg naar haar zin heeft dat het wel even kan duren voor ze terugkomt. Gelijk heeft ze! We leggen alles zo goed mogelijk op video vast voor iedereen. Is voor ons trouwens ook al weer heel leuk om terug te zien, wat een enorme ontwikkeling zo'n baby in de eerste zes maanden al doormaakt.

Als het weer zo mooi blijft moeten we ook zomerkleertjes aan gaan schaffen. Dat vind ik wat eng nu het nog zo wisselend kan zijn, want hij groeit er nog steeds als een dolle uit. En als ik dan zo'n korte broek in mijn handen houdt kan ik me gewoon niet voorstellen dat hij dat strakjes aankrijgt. Duidelijk geval van wenneritis, schijnen alle nieuwe ouders last van te hebben ;-). Een zomerjasje hebben we al, en samen met zijn nieuwe schoentjes staat dat al fantastisch stoer. Echt een klein ventje!!