2 Jaar tot 28 maanden

13 september

Eindelijk weer even tijd om een stukje te schrijven. We hebben het erg druk gehad de afgelopen weken. Tim is per 1 september begonnen in zijn nieuwe baan en de laatste weken bij CMG waren redelijk stressvol. Hij had nog een paar vakantiedagen en we zijn dus voor het eerst in Artis geweest. Leuk is dat, omdat Matthijs nu al zoveel dingen kent en kan benoemen. Dus gelijk maar een abonnement genomen... Bij zijn nieuwe baan gaat Tim 4 dagen van 9 uur werken, dus we hopen wat meer tijd te gaan krijgen voor familie-uitstapjes.

Ook zijn we een weekend bij vrienden in België geweest met twee zoontjes die een paar jaar ouder zijn dan Matthijs. Heerlijk buiten de hele dag, en met stoepkrijt tekenen op hun terras. Van hen hebben we ook peuterbedjes mee teruggekregen. Anders waren we net als de meeste Nederlanders direct overgeschakeld naar het grote bed, maar ik ben nu achteraf wel blij met deze middenmaat bedjes. Matthijs vindt het prachtig en slaapt er heerlijk in, en hoewel het bed nog steeds groot is verzuipt het mannetje er niet gelijk in.

4 September is Matthijs voor het eerst naar de peuterspeelzaal geweest. Bij deze mogen kindertjes al vanaf 2 jaar komen (meestal is het 2,5 jaar) en omdat Matthijs een week na het begin van het schooljaar 2 werd mocht hij gelijk vanaf het begin komen. Hij had nog een mooie kinderrugzak liggen die nu gereserveerd is voor school, met fruit en drinken en luiers erin, en die houdt hij ook heel stevig vast. Hij vindt het heelijk, en ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Maar tot mijn verbazing wil hij wel dat ik erbij blijf. Als ik aanstalten maak om te vertrekken komt hij naar me toe en zegt dingen als "nee he, mamma niettu jas aan. Mamma nietu weg!". Ik had niet verwacht dat hij zich daar druk om maakt. En tegen de tijd dat ik hem weer kom halen is hij dat ook al lang vergeten want na een grijns mijn richting op gaat hij gelijk met een vaart de andere kant op.

Het leuke is dat de peuterspeelzaal in het schoolgebouw is en dat er veel kinders van ons pleintje op school zitten. Als de peuters naar huis gaan hebben zij middagpauze, dus dan zien ze elkaar allemaal. Matthijs wordt meteen geroepen en aangehaald, en zelfs voorgesteld aan klasgenootjes van de pleingenootjes. Hartveroverend vind ik dat, en ik hoop dan ook dat het niet puur de nieuwigheid is en dat hij dat sociale contact houdt zolang hij daar op school zit.

Volgens mij begint Matthijs door de peuterspeelzaal nu ook al meer te praten. Er worden dingen gezegd als "leuk he?" en "mooie xyz". Hij begint zelfs al regelmatig "ik" en "jij" te gebruiken in zijn zinnetjes. Het contact met al die andere kindern is ook erg goed voor hem, hij heeft die drukte nodig. Al kreeg ik ook hier wel weer te horen dat hij een erg ondernemend mannetje is. Thuis is hij erg baldadig op het moment, volgens mij is dat een reactie op al die nieuwe indrukken. Ik hoop wel dat het niet zo lang aan blijft houden, hij is zo enorm dwars en eigenwijs, en begint ook heel uitdagend tegen je aan te bonken tot het pijn doet.

Lachen inhouden is soms wel moeilijk. Van de zomer aten we buiten, aan de houten tafel (met latjes en dus spleten daartussen). Zat Matthijs met zijn handen te eten, en ondertussen zijn spaghetti ook nog in die spleten te wurmen. Tim zegt dus streng dat hij zijn bestek moet gebruiken.... waarop hij met zijn lepel de spaghetti in de spleten gaat wurmen.....

Op 11 september hadden we natuurlijk groot feest omdat Matthijs jarig was. Of eigenlijk op 10 september, want dat was de zondag waarop we het vierden. Hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Niet teveel mensen, maar wel gezellig druk. De taart ging netjes naar binnen, de kaarsen erop vond hij wel heel speciaal en het uitblazen was een sensatie. Tim en ik hadden de avond ervoor de kamer versierd, en wel meteen gemerkt dat we daar wat meer ervaring in moeten krijgen. Crepepapieren slingers is niet handig, die scheuren te snel en als ze nat worden geven ze enorm af. Ook komt er enorme troep vanaf doordat de franje er heel makkelijk afscheurt; en toen Matthijs dat eenmaal had ontdekt hadden we al snel een snippertapijtje. Verder hebben we geleerd dat balonnen niet eeuwig houdbaar zijn. We hadden nog wat zakjes balonnen die ongeveer anderhalf jaar oud waren. Maar bij het opblazen sprong de een na de ander zodra ze vol waren weer uit elkaar. Ik geloof dat er wel 15 balonnen aan onze monden geknapt zijn, op het eind kreeg ik er helemaal de slappe lach van.
Matthijs had van mijn meidenmailinglijst een koeienpak gehad en het was steeds te warm om dat aan te doen. Maar op zijn verjaardag kon het net qua temperatuur, en toen hij het aanhad wilde hij het natuurlijk niet meer uitdoen.

Sinds twee weken ongeveer heeft hij ook het puzzelen ontdekt. Ik begon me al ongerust te maken omdat hij echt niet leek te begrijpen dat dingen vormen hebben, en dat je daar naar moet kijken. Puzzelen was echt nog te ingewikkeld voor hem. Maar inene pakte hij een puzzeltje, keek ernaar, keek naar de vorm in zijn hand, koos de juiste uitsparing uit om het stukje in te doen, en stopte het puzzelstukje daar nog goed om in ook.

Hij weet dat hij een piemel heeft, die benoemt hij dus regelmatig. Maar nu heeft hij sinds een paar dagen door dat de hond ook een piemel heeft. Gaat hij op zijn hurken naast de hond zitten, graait onder die buik tot hij trots het begeerde voorwerp in handen heeft en roept dan triomfantelijk "piemel". Eerst zei ik "bah Matthijs, doe dat maar niet". Maar toen begon hij bij zichzelf ook te wijzen "bah, vies he? Piemel?". Dus dat lijkt me ook geen goed idee.
Niets zeggen dus maar, en hopen dat het snel over gaat.... en dat hij het niet op straat gaat doen..... en zeker niet bij andere honden......

15 september

Matthijs is dus in een erg baldadige fase...... slooft zich uit door zich te laten vallen ("boink!") of op mensen af te lopen en zich tegen hen aan te storten (omarmt hij hun benen) of door op de teletubbie manier tegen kinderen aan te boinken (borst tegen borst).

Vanmorgen heb ik hem met mijn moeder opgehaald van de peuterspeelzaal. Toen hij oma zag kreeg hij gelijk een grote grijns en holde op haar af. Mijn moeder ging op haar hurken zitten met de armen wijd om hem op te vangen. Waarop hij dus keihard tegen haar aan knalt. Mamma op haar billen op het schoolplein met een tand door haar lip, Matthijs krijsen omdat zijn neus er zo'n zeer van deed.

Vanmiddag waren we bij de vijver.... waar ook twee meisjes van ruim twee waren. Hij was weer erg baldadig, dus ik zei dat hij lief moest zijn. "Geef maar een handje om het goed te maken" zei ik. Hij loopt braaf naar het meisje toe en wil haar hand pakken. Maar ze moet niks van hem weten, draait zich om en loopt twee meter weg. Naar de rand van de vijver..... Matthijs erachter aan......"boink" en toen "plons".

Meisje meteen opgevist, drijfnat en helemaal overstuur. Moeder heel boos..... en wat doe je dan? Sorry zeggen klinkt zo lullig, maar ik kan Matthijs alleen maar streng toespreken en zeggen dat hij niet mag duwen. Waarop hij met grote ogen kijkt en zegt "duwen nieteh leuk he?", maar of dat blijft hangen...

10 Oktober

Vandaag mocht Matthijs weer naar het consultatiebureau voor een tweejarigen controle. Hij weegt nu 12,9 kilo en is 90,5 cm. Dat maakt hem qua gewicht ongeveer gemiddeld en qua lengte iets langer dan gemiddeld. Hij is dus ook niet dik, maar met de hoeveelheid beweging die hij dagelijks krijgt en de hoeveelheid energie die hij dagelijks opsoupeert zou hij ook heel erg zijn best moeten doen om vet te kweken.

Verder wordt er gekeken naar zijn algemene ontwikkeling. Hij moest vormpjes in een doosje doen (circel in cirkel, vierkant in vierkant), naar de plaatjes in een boekje kijken en vertellen wat hij zag, opdrachtjes uitvoeren, ballen gooien en vangen. Hij wist ook meteen de pen van de CB-arts te veroveren en begon te tekenen. Dan zie je gelijk dat hij dat al goed doet, hij pakt de pen al met zijn vingers in plaats van alleen in zijn knuistje en kan dus beter sturen. Hij oefent daar ook nog steeds veel op natuurlijk. Hij loopt eigenlijk met alles een paar maanden voor, dus dat gaat prima. De arts zag ook duidelijk dat hij erg aan de peuterspeelzaal toe is.
Tim was mee naar het consultatiebureau (leve de vierdaagse werkweek!!) en vond het heerlijk om gelijk de apetrotse vader te kunnen spelen.

Dat zijn voortandje wat is afgebroken was niet erg, en omdat het vrij recht gebeurd is valt het ook nauwelijks op. De ene tand is iets korter, maar je moet echt goed turen wil je het zien. Wij zouden ook niet weten wanneer dat precies is gebeurd, Matthijs loopt zo vaak een blauwe plek of een schram op dat het mij al nauwelijks meer opvalt.

Matthijs is op het moment erg gefixeerd op het verschil tussen jongetjes en meisjes, tussen pappa en mamma. We hebben het iets uit kunnen stellen, maar bij het benoemen van de diverse lichaamsdelen tijdens bad en douche bleek dat bijna alles bij iedereen voorkomt... maar dat mamma echt geen piemel heeft. Dan kom je dus voor het dilemma van het benoemen van het vrouwelijk geslachtsorgaan te staan. Piemel is een keurig net woord, niet te deftig en ook niet te plat. Daar heeft nog niemand een vrouwelijke variant op kunnen introduceren, dus je moet er echt over nadenken hoe je het wilt noemen. Kut(je) vinden we te vulgair, doosje/spleetje/plassertje/pommeltje te vaag en onduidelijk, dus uiteindelijk hebben we toch maar voor het latijn gekozen. Waarop Matthijs prompt tijdens het boodschappen doen door de supermarkt gilt "mamma vagina he? Mamma geen piemel!" en ik dus merk dat ik blij ben dat ik voor iets gekozen heb waar ik me niet voor geneer.

Aangezien Matthijs een erg systematisch jongetje is, dat ook graag controleert of de situatie tussentijds niet wijzigt, of bijvoorbeeld op donderdag anders is dan op woensdag, krijgen we nu al twee weken veelvuldig de vraag of we een piemel danwel een vagina hebben.... en hij begint het nu uit te breiden naar oma's en opa...

Verder blijft het een erg lief knulletje. Hij speelt graag met zijn babybroertje, dat op zijn beurt weer erg dol is op grote broer, en dat is een enig gezicht. Hoewel Matthijs vrij ruw is, en snel half op de baby gaat liggen of een knuffel in het gezicht duwt en zodra Daniël hem te pakken heeft weer wegtrekt, kan dat tot mijn grote opluchting geen kwaad. Tussen dat gewoel, gekroel en gestoei ontwaar ik steeds een verrukt babykoppie met een grote grijns, dus ik probeer alleen in te grijpen als het echt gevaarlijk is (Nee Matthijs, niet twee centimeter van de handjes van de baby gaan staan te springen...... en hoewel het lief is dat je hem onder de knuffels bedekt vind Daniël het vast leuker als hij nog rond kan kijken...).

Twee weken terug zijn we op bezoek geweest bij grandma en uncle Jonah in Brussel, en dat is ook erg goed bevallen. Allen kwamen we er 's-morgens achter dat Matthijs nu iets groter is... en vanuit het logeerbed bij het bureau kan.... en je dus beter geen vulpennen in de la kunt laten liggen....

31 oktober

Matthijs heeft met enige regelmaat een aanval van diktatoritus. Dan staat hij daar heel bevelend en beslist te schreeuwen "Thijs koekje". Helaas voor hem is het enige resultaat dat ik moeite heb mijn lachen in te houden als hij daar zo fanatiek staat te schreeuwen.

Hij is helemaal eigenwijs eigenlijk, maar dat wisten we natuurlijk al. Zo besluit hij soms dat hij niet meer voorgelezen hoeft te worden in bed. Dan wordt je hardhandig van het matras geduwd "mamma nieteh boek. Tijs selluf lezen", waarop hij zich onder de dekens nestelt en inderdaad een boek gaat bekijken. Hij wil steeds meer dingen zelf doen, grappig om te zien hoe dat echt groeit. Alleen in aankleden en uitkleden heeft hij nog niet veel zin.

Puzzelen vindt hij erg leuk op het moment. Hij begint ook iets te snappen van legpuzzels, al heeft hij nog niet echt door dat het een plaatje moet worden. Hij stopt wel de goede vormen in elkaar, zodat je hele moderne kunstwerken krijgt. Een ander favoriet spelletje is van mamma afglijden. Dan zit ik op de bank met mijn benen languit richting grond, klimt Matthijs op mijn buik en glijdt vervolgens van mijn benen af. Dikke pret! En hij leest nog steeds graag. We zijn ook erg blij dat we de boekenkast goed tegen de muur hebben verankerd, want hij klimt nu op de planken tot bovenaan om daar alle boeken uit de kast te trekken. Dan tref je hem dus tevreden lezend op een grote stapel boeken aan. Ook zingen en dansen zijn nog steeds heel leuk, zowel voor hem om te doen als voor ons om te kijken.

Hij maakt regelmatig zinnen met vier woordjes en zegt ook al moeilijke dingen als "helicopter". Kleuren begint hij ook te snappen, hij wijst en zegt dan bijvoorbeeld "groene auto" en dat is in ruim de helft van de gevallen goed. Hij moet soms nog even herinnert worden aan hoe die kleur ook alweer heet. Tellen vind hij leuk klinken, maar sommige cijfers vindt hij leuker dan andere dus dan krijg je "twee, drie, vij". Eten met een lepel kan hij behoorlijk netjes (al schept hij enorm veel op zijn lepel, de gulzigaard) en de vork lukt ook al steeds beter. Maar helaas vindt hij vingers nog steeds het lekkerst en het leukst, dus het kost moeite om hem het bestek te laten gebruiken. Wel doet hij nu heel braaf "alsjeblieft" en "dankjewel".

4 november 2000

Sommige kinderen slapen met knuffels heb ik me laten vertellen. Matthijs is daar niet in geïnteresseerd. Als hij naar bed gaat neemt hij drie boeken mee voor onder de dekens, en als ik hem 's-Avonds nog even kom instoppen merk ik dat hij die ook in diepe slaap nog steeds stevig vasthoudt. Ik weet dat Tim en ik allebei erg van lezen houden, maar had niet verwacht dat op deze manier terug te vinden in onze kinderen.

Verder maakt hij nu puzzels van zes stukjes. Het is vreemd om te zien, want eerst stopt hij allerlei stukjes in elkaar die helemaal niet bij elkaar horen zodat je denkt dat hij er niets van snapt. Maar als je even later kijkt heeft hij de hele puzzel in elkaar gezet.

12 november '00

Gisteren heeft Matthijs zijn eerste min of meer bewuste sint Maarten gevierd. Helaas kon ik er niet bij zijn, ik was een weekend weg, maar Tim heeft met zwager IJf en neefje Ramses de honneurs goed waargenomen en ik had vrijdagochtend op de peuterspeelzaal al een voorproefje gehad.

Volgens Tim was Matthijs echt om op te vreten, maar dat vinden we altijd dus dat zegt nog niet zo veel natuurlijk. Hij ging met Ramses en Matthijs de deuren langs terwijl IJf heel lief het fort thuis bewaakte voor de andere zingende kinders. Ramses zong dan in sneltreinvaart het sint Maartenliedje, terwijl Matthijs er naast uit volle borst mee stond te murmelen. De eerste keren greep Matthijs na een enthousiast "oohooooooooh" met beide knuistjes voluit in de aangeboden schaal snoep, maar al snel had hij het systeem door en nam hij keurig een ding uit de schaal en stopte dat in zijn plastic tas, onder een beleeft "dankewel" en gevolgd door een lief "dahaag".

22 november '00

Matthijs heeft een nieuw truukje... hij doet nu niet alleen zijn pyamabroek zelf uit, maar ook zijn poepluier kwam ik vanmorgen achter. Gelukkig heeft hij al besloten dat poepluiers vies zijn en dat je er niet met je handjes aan mag komen, dus de schade was beperkt. Maar de kamer leek wel een puppyhok met wel drie plasjes op de vloer. Of hij zijn territorium afbakende.

24 november '00

Tot mijn grote verbazing bleek vanmorgen dat Matthijs sinterklaas al herkent. Toen we de school ingingen moest hij bij iedere poster van de sint stilstaan en wijzen "sinterklaas he, mamma?". Toen ik hem op kwam halen bleek dat hij al meer van de rituelen kent trouwens. Ze wilden met de kleintjes naar buiten gaan, maar konden Matthijs zijn schoenen nergens in het lokaal vinden. De hal van de school is altijd versierd met een thema, en nu dus met zwarte pieten en een kachel met schoentjes, een verlicht huis en veel cadeautjes. Na lang lang zoekwerk bleek dat Matthijs zijn schoenen netjes naast de nepschoentjes voor de kachel had gezet !

Ik had klei gekocht voor hem, omdat ik door de peuterspeelzaal toch het gevoel krijg dat ik meer creatieve dingen met hem moet doen. Maar veel kon hij er nog niet mee, hij brak het in ministukjes die dan gevaarlijk dicht richting Daniël vlogen of die door de hond werden opgegeten. Dus had ik de potjes maar achter de rookglazen deuren van de hoge kast weggezet. Nu tref ik Matthijs regelmatig op stoelen aan, proberend de deurtjes open te maken door eng aan de kast te gaan hangen. Als ik dan zeg dat dat niet de bedoeling is wijst hij op de potjes klei die hij net kan zien, en zegt vol overtuiging "isse van Matthijs! Niet van mamma!".

Hij maakt zinnetjes van vier, vijf woorden en probeert echt al te redeneren, dat is vreselijk leuk om te horen. Wij oefenen op het moment kleuren met hem en dat snapt hij al heel behoorlijk. Soms zegt hij het fout, dan geef ik de goede kleur en zegt hij braaf "goed zo, mamma". De schat. Bij puzzelen is hij aan puzzels van 9 stukken bezig en hij vindt het nog steeds leuk. En zijn lievelingsfruit op het moment zijn mandarijntjes, die eet hij liefst de hele dag door. Aangezien we allemaal verkouden zijn, hij ook, laat ik hem er maar veel eten zodat hij lekker veel vitamine C binnen krijgt.

2 december

Vandaag waren we bij vrienden eten. Matthijs vond de mandarijnen heel verleidelijk, maar wilde niet dat wij ze voor hem pelden. Hij begint momenteel heel driftig in het "zelf doen" stadium te komen, dus gaven we hem de mandarijn om te laten zien dat hij echt dat dunne schilletje er nog niet af kon pellen. En zo leer je weer eens dat je kind meer kan dan je denkt want hij wist tot vier keer toe heel secuur en voorzichtig alle schilletjes te verwijderen.

Daarna hadden we nog een kort intermezzo omdat hij buiten iets "aan!!" wilde. Ach ja, als je in deze moderne tijd ter wereld komt begrijp je natuurlijk niet dat er geen lichtknopje is om een einde aan de nacht te maken...

Ook markeert vandaag het einde van het tijdperk van vastzetten in buggy of kinderstoel.... want de kinderveilige sluiting kreeg hij vandaag eindelijk zelf open.

4 December

Matthijs mocht gisteren voor het eerst zijn schoen zetten. Twee keer schoen zetten en dan vijf december vieren is genoeg om aan het feest te ruiken, en hij herkent sint en piet wel, weet dat er iets is, maar het zegt hem natuurlijk nog niets. Sinterklaas kapoentje en Sinterklaasje bonne bonne bonne gaan hem al heel goed af, dus het zingen voor de kachel was leuk.

Vanmorgen hoopten we op een verrukt "ohoooo cadeautje", maar mijnheer deed alsof het doodgewoon was dat er iets in zijn schoen zat en kwam meteen naar me toe om het open te laten maken. Het was een flut toverstafje met lampjes, puur bedoeld voor een dag pret en niet voor de eeuwigheid want hij heeft al zoveel spullen. Gelukkig heeft hij er wel de hele dag mee gespeeld.
Op de peuterklas kregen ze een geknutseld schoentje mee met daar twee schuimpjes in en wat stro. De schuimpjes waren snel op, en verder heeft hij het over de schoentjes niet gehad.

Vanavond was ik weg en is Tim helemaal vergeten om hem zijn schoen te laten zetten. Maar morgenochtend komt Sint op school, dus dan wordt het wel weer spannend. En morgenavond doen we een beetje aan sinterklaas, maar dat is meer voor Tim en mij natuurlijk. Wij doen altijd een minicadeautje (maximaal 15 gulden) en een gedicht, al wilde Tim daar dit jaar al best wel suprises aan toevoegen omdat dat hem zo leuk lijkt. Maar ik heb hem uitgelegd dat dat beter bewaard kan worden tot de kinders wat ouder zijn.

5 december

Vanmorgen kwam de Sint op school langs. Hij werd door de politie met een busje en sirenes gebracht, dus Matthijs moest zijn aandacht echt verdelen tussen de auto, de Sint en de Pieten. Daarna vierden ze het in de klas verder. Toen ik hem kwam halen was hij moe maar voldaan, supertevreden met zijn cadeautje (een piepende krokodillenkop voor op je fietsje) en heel erg trots op zijn papieren muts en zwartepietenvlag.

Ik dacht dat hij thuis wel zou slapen, moe van alle indrukken, maar hij heeft dus gewoon twee uur lang rondgehopt in zijn kamer, luidkeels zingend. Nu ja, zingend..... Het varieerde van "Sinterklaas kadootje" op de wijs van Sinterklaas kapoentje tot losse fragmenten uit allerlei andere sinterklaasliedjes aangevuld met goedbedoelde doch onverstaanbare klanken.

Bij het eten was hij ronduit onuitstaanbaar, dus we waren al bang dat hij echt te moe was om maar iets aan sinterklaas te hebben. Maar we besloten hem gewoon eerst in bad te doen zodat hij lekker weer in zijn ritme en even tot rust kon komen, en dat hielp.

We hadden een klein stapeltje cadeautjes (Sinterklaas geeft bij ons altijd leuke kleinigheidjes weg) met fotootjes erop in plaats van namen zodat Matthijs kon bedenken voor wie ze waren. Dat werkte redelijk goed in het begin, maar na de eerste twee cadeautjes voor hemzelf was hij daar meer mee bezig dan met de onuitgepakte cadeautjes. Het tussendoor zingen van sinterklaasliedjes deed hij vol overtuiging mee, heel serieus met afentoe een kleine uitbarsting van openneerspringerij. Hij kreeg een minichocoladeletter, een taaimannetje, een miniatuurautobus en twee peuterboekjes. Dat de cadeautjes van Sinterklaas waren had duidelijk grote indruk gemaakt, want hij bleef totdat hij naar bed ging regelmatig "dankjewel Sinterklaas" roepen, met een blik naar het dak boven. Hap chocola, "dankjewel Sinterklaas", boek openslaan, "dankjewel Sinterklaas", hap taaitaai, "dankjewel Sinterklaas". Sint is er nu absoluut helemaal van overtuigd dat Matthijs de presentjes erg waardeerde.

31 december 2000

De feestmaand was wat verwarrend voor Matthijs. Al die mannen in het rood met witte baarden, dat is ook lastig uit elkaar te houden natuurlijk. Het zal ook weer wennen worden aan een cadeauloze tijd, hij wil nu iedere dag nog graag "op visite. Cadeautje geven".

Op kerstdag lag er warempel sneeuw in Nederland, dus konden de kinders sleetje rijden. Matthijs vond het wat eng in het begin, maar dat duurde gelukkig niet zo lang. Maar het allermooiste dat er is blijft toch wel sneeuballen gooien met pappa.

Matthijs is nu ruim twee en begint steeds meer kenmerken van de peuterpuberteit te vertonen. Hij wil alles zelf doen, ook als hij het nog niet kan, en wordt abnormaal driftig (of eigenlijk niet zo abnormaal voor zijn leeftijd natuurlijk) als hij dat niet mag doen. Hij kan trouwens wel al veel dingen zelf. Hij kan zijn sokken en schoenen uit en aantrekken, zijn broek uittrekken en omhoogtrekken, een knoop dichtmaken, zijn truitjes en jassen uittrekken. Hij tekent een hele cirkel en redelijk rechte lijnen, en maakt tekeningen die naar zijn zeggen van koeien zijn. Blokjes en vormpjes in een vormenstoof doen is ook een fluitje van een cent, hij kan de basiskleuren benoemen en zinnen maken van vijf, zes woorden.

Dit wordt het laatste stukje speciaal over Matthijs. Het wordt te onhandig om voor iedereen apart een stukje te maken, dus we gaan samenvoegen en iedere maand (hopelijk) een stukje over het reilen en zeilen van de hele familie maken.