18 Maanden tot 2 jaar

28 maart 2000

Matthijs is nu ruim 18 maanden. Sinds een week zegt hij zijn eigen naam, en af en toe wijst hij zelfs op zichzelf als hij dat zegt, maar ik weet nog niet zeker in hoeverre hij zichzelf echt bedoelt. Hij wijst zichzelf ook op foto´s aan, en zegt "Thijs". Of "mamma" als hij mij aanwijst en "pappa" als hij Tim aanwijst. Dus er zit zeker een stuk herkenning. Hij is nog steeds "nee" aan het ontdekken (afgewisseld met "no") en wordt hij erg driftig als je dan toch "ja" doet. Ik moet me vaak inhouden om niet te lachen, hij zegt het op een heel serieus toontje en slaat zijn armpjes over elkaar terwijl hij me aankijkt met een blik van "en het gebeurt dus NIET!" Waar hij die houding vandaan heeft weet ik niet, Tim en ik staan allebei echt nooit zo en zeker niet als we hem iets verbieden. Dan hebben we meer de neiging om met een opgestoken vingertje te zwaaien, dus dat gebaar zullen we binnenkort ook wel terug gaan zien.

Hij is ook erg bezig met grenzen verkennen. Oneindig vaak iets doen dat je verboden hebt, en dan echt wachten tot je kijkt voordat hij het nog een keer doet. Het gaat hem duidelijk meer om onze reactie en de consistentie daarin, dan om wat hij aan het doen is. Tim en ik gaan er maar vanuit dat het dus erg belangrijk is om nu consequent de grenzen te stellen, anders zou hij daar niet zo specifiek om vragen. Maar vermoeiend is het wel..... en men verzekert ons dat het alleen nog maar erger wordt voorlopig.......

Twee weken geleden is hij verhuisd naar zijn nieuwe kamertje, en dat bevalt hem gelukkig erg goed. Hij gaat er graag naartoe, voelt zich duidelijk op zijn gemak daar, speelt en slaapt zonder problemen en vindt het heerlijk om zijn eigen dingen te verplaatsen tussen zijn kast, het bed, de tafel en de vloer. Hij heeft genoeg vloeroppervlak om lekker te hollen of met karretjes te rijden (tot onze verbazing gaat hij nu inene vaak op de looptrein zitten, blijkbaar is hij daar nu pas aan toe). En wij vinden het kamertje ook erg gezellig, met veel licht en vooral blauw, groen en gele kleuren (het moet een bos voorstellen, we hebben zelfs plastic lianen hangen).

Zijn woordenschat begint zich snel uit te breiden, vooral met etenswaren (naan, koekie, appel, etc). Die zal hij straks nog beter kunnen verwerken trouwens, want zijn hoektanden beginnen door te komen. Helaas merken wij dat vooral in de luieruitslag. Verder holt hij meer dan dat hij loopt en maakt daar aardig vaart mee. Ik haal hem met mijn dikke buik niet meer zo snel in in ieder geval. Het moet een koddig gezicht zijn voor anderen, het rennende pleutertje achtervolgd door de zwaaiende buik. Zijn krullen worden steeds langer en het wordt steeds moeilijker om zijn haar te kammen vanwege de klitten. Toch laat ik ze voorlopig nog maar niet afknippen, hij krijgt er zoveel lieve opmerkingen over en als er straks een schattig babietje bijkomt is het wel prettig als hij ook nog iets schattigs heeft. Als het geknipt is krijgt hij volgens mij echt gelijk zo´n jongenskoppie!

Mensen vragen wel of hij al veel begrijpt van de komende baby. Volgens mij is hij net goed aan het doorkrijgen dat hij zelf een eigen persoon is, en zegt baby hem nog niets en broertje al helemaal niet. Hij begrijpt wel dat mijn buik een beetje speciaal is, maar dat is meer omdat ik mijn handen er zo vaak op heb denk ik. Dan komt hij even knuffelen en legt hij zijn koppie ook even heel lief tegen de dikke buik aan. Hij knuffelt nog steeds graag, en begint nu af en toe ook met zijn knuffelbeesten te knuffelen. Dan krijgt de beer een zoen bijvoorbeeld. Ook autootjes begint hij door te krijgen, hij kruipt met zo´n auto over de vloer en zegt dan "toet toet", of stopt er een knuffelbeest in. Hoewel hij het prettig vind als je in de buurt bent, speelt hij graag en goed alleen. Dan leest hij een boekje, of doet hij net alsof hij telefoneert. Hele conversaties komen er dan (in vloeiend Babies, want wij begrijpen er maar 10% van) en hij moet er regelmatig erg om lachen.

Verleden week was het prachtig weer, en toen heeft hij in een middagje geleerd om helemaal zelf van de glijbaan af te gaan. Eerst klimt hij erop, dan gaat hij goed zitten en glijdt hij zo naar beneden. Verbazingwekkend dapper vind ik dat!! En nu is het het leukste wat er is, kan hij letterlijk uren blijven glijden!

18 mei 2000

Inmiddels heeft Matthijs een broer gekregen, Daniël. Gelukkig is hij naar de baby toe erg lief, hij wil maar steeds kussen, knuffelen en aaien met de kleine. Dan gaat hij wijzen en benoemen ("baby", "hand", "neus", etc) waarbij hij ernstig met zijn hoofd knikt. Aan ons de schone taak om op te passen dat bij al dat wijzen geen oogjes uitgeprikt worden en bij al dat knuffelen geen zachte babydelen worden verpletterd, want in voorzichtig doen is Matthijs nog niet zo´n held. Dat oppassen betekent ook dat je hem eigenlijk continu in het oog moet houden, want binnen twee weken had hij al een manier gevonden om in de box te klimmen naast de baby.

Voor zijn moeder was hij wat minder lief helaas. Ik werd genegeerd, of geslagen, of getrapt. Ik mocht hem ook niet vasthouden of knuffelen, dan werd hij heel boos en worstelde zich met alle macht weer los. Het is natuurlijk ook vreemd, als je moeder inene niet meer kan tillen en aldoor in bed ligt, daar schrik je van en die schrik moet je toch afreageren. Boos worden op het object van je liefde dat je nu zo bang maakt lijkt me een hele gezonde reactie, dus ik probeerde me er niet al te veel van aan te trekken. Toen Daniël en ik na 5 dagen weer in het ziekenhuis belandden werd het eerst nog iets erger. Maar toen ik weer uit bed kwam en weer gewoon mee kon doen merkte ik dat Matthijs gelijk een stuk rustiger werd. En eenmaal thuis kreeg ik zelfs nog een dag of twee van alleen maar knuffels halen en kussen brengen en daarna gedroeg hij zich naar mij toen niet anders dan naar Tim toe.

Niet anders betekent niet dat hij alleen maar lief is trouwens, want de peuterpubertijd begint in alle hevigheid los te barsten. Heel erg de grenzen verkennen en uit blijven proberen, snel huilerig en drammerig, veel dingen doen waarvan hij weet dat ze stout zijn en als het even kan het tegenovergestelde doen van wat mamma of pappa op dat moment willen. Eerst waren we bang dat dat ook allemaal reactie op de baby was, maar van de ouders van kinderen die ongeveer even oud zijn als Matthijs horen we nu allemaal dezelfde verhalen, dus het is echt ook de leeftijdsfase.

Daarnaast heeft hij ook vertederend lieve momenten gelukkig. Hij zingt nog steeds enorm graag en veel, en omdat hij steeds meer gaat praten verschijnen er steeds meer herkenbare woorden in de liedjes. De tweetaligheid merk je nu ook steeds meer, omdat hij uitprobeert welk woord wie wil horen ("car" of "auto", "neus" of "nose", etc.). Hij lacht nog steeds graag, veel en makkelijk en voorlopig zijn alle kinderen op het pleintje dol op hem omdat hij lachend in hun armen loopt. Voetballen en met de bal gooien zijn favoriete spelletjes op het moment en ook in boeken is hij enorm geïnteresseerd. De deurknoppen leerde hij vorige week gebruiken, dus nu hebben we de belangrijkste deurknoppen naar boven gedraaid zodat hij die deuren niet open kan maken. Door het waterpistooltje dat hij van mijn zus kreeg hebben we ontdekt dat hij heel goed kan mikken en gisteren kreeg hij een driewielfietsje van mijn moeder dat nu grondig beklommen, beklopt en uitgeprobeerd wordt. Hij snapt dat hij met zijn voeten op de pedalen moet, maar kan nog niet trappen.

Vlak voor de geboorte van Daniël zijn we voor het eerst met Matthijs naar de kermis geweest. De draaimolen was nog vreemd en een beetje eng, maar de ponies vond hij enig!

17 juni 2000

We hebben Matthijs nu definitief ingeschreven op een peuterspeelzaal. Dat had nog best wat voeten in de aarde, want we wisten natuurlijk al dat er een tweede kindje op komst was. Dat betekent dat die dus ook naar dezelfde peuterspeelzaal gaat.... en dat je dus eigenlijk al moet kiezen naar welke lagere school je je kinderen wilt laten gaan. Het is namelijk niet handig om veel afstand te hebben tussen die twee als je allebei je kinders moet wegbrengen en moet halen. Eerst zijn we dus gaan kijken naar de lagere scholen in deze buurt, om te kijken hoe kind-vriendelijk ze er uitzagen. Toen hielden we nog vier van de vijf over en daarvan vroeg ik een schoolgids aan. Ze vroegen allemaal hoe oud het kind was waar het om ging en als ik anderhalf zei dacht ik dat ze me wel hard uit zouden lachen. Maar ze vonden het alleen maar verstandig en een school vertelde zelfs dat hij dan nog net op tijd was omdat het aantal inchrijvingen voor het jaar dat hij naar school zou moeten al bijna gehaald was!

Na deze exercitie hielden we er nog drie over, en daar hebben we een afspraak mee gemaakt en daar zijn we op bezoek geweest. Tim nam vrij van zijn werk, want schoolkeuze is toch heel belangrijk en daar willen we toch met zijn tweeën over beslissen. Daarbij merk je toch ook dat je invalshoek sterk bepaald wordt door je eigen ervaringen op de lagere school. Tim heeft op zijn Engelse scholen altijd te maken gehad met een streng klassikaal systeem en een automatische connectie met de kerk [Church of England is natuurlijk een staatsgodsdienst in Engeland]. Ikzelf kom van een atheïstische montessorischool waar zelfwerkzaamheid en het mengen van leeftijdsgroepen belangrijke kenmerken waren. Dat zorgde in de beoordeling van de scholen nog wel eens voor uitgebreide discussies over wat belangrijk is en waarom, maar dat is uiteindelijk alleen maar goed natuurlijk.

Uiteindelijk ging het tussen twee scholen die ons allebei aanspraken. Beiden waren warm en gezellig, maar de ene was een gestructureerde katholieke school met een hoog percentage doorstromers naar hoger secundair onderwijs. De andere was een kleinere openbare school met een gevarieerder bevolking waaronder een grote groep van de kinderen op ons pleintje maar met een middelmatiger niveau qua doorstroom. Allebei waren goede keuzes volgens ons, maar kort gezegd lag de nadruk bij de eerste dus meer op het hoofd en bij de tweede op het hart... en die vinden we allebei belangrijk.

Uiteindelijk hebben we besloten dat het sociale aspect voor lagere schoolkinderen toch het allerbelangrijkst is en dat het voor ons makkelijker is om kennis bij te spijkeren als dat nodig zou zijn. Dus gaan de kinders naar de openbare school en gaat Matthijs vanaf september drie ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal die daar bij hoort. Daar mag je namelijk al vanaf 2 jaar naar toe (meestal is het 2,5 jaar) en dat is wat ons betreft een groot voordeel omdat Matthijs zo enorm graag onder de mensen en de kinders is. Hij wil nu ook aldoor al buiten met de buurtkinderen spelen. Op deze manier heeft hij de zomer waarin er veel buitengespeeld wordt en waarin hij dus veel met kinders optrekt, en als dat afloopt begint net de peuterspeelzaal. Lijkt me een heel mooi schema dus.

Verder gaat alles goed met hem. Een paar dagen hangerig, koortsig en wat vlekkerig geweest, volgens mij heeft hij een van die vage kinderziektes gehad. Maar nu heeft hij weer praats voor tien. Letterlijk zelfs, want zijn taalontwikkeling gaat enorm snel op het moment. Hij papegaait alles wat je zegt enorm snel en goed terug waardoor zijn woordenschat dagelijks groeit. Liedjes helpen daarbij ook heel erg, hij zingt ze in zijn vloeiende babies mee en je hoort steeds meer “echte”woorden tevoorschijn komen. Daarbij merk je ook al dat hij echt een verschil begint te maken tussen Engels en Nederlands en met wie hij wat moet spreken. Ik had dat eigenlijk nog lang niet verwacht, maar hij doet het verbazingwekkend vaak goed. Ook begint hij nu af-en-toe twee woorden samen te gebruiken (“Baby honger”, “Thijs lezen”).

Verleden week is hij ook naar de kapper geweest. Zijn haren werden zo lang en daardoor zo klitterig dat het echt zielig voor hem was om ze uit te borstelen. Antiklit shampoo hielp iets, maar niet genoeg. Dus moest het maar gebeuren, ook al was ik bang dat hij dan zijn krullen kwijt zou zijn. Maar gelukkig.... die hebben het overleefd dus Matthijs kan ze nog steeds gebruiken om een stukje extra aandacht te krijgen van mensen. Die vinden het zo leuk en schattig, zo´n krullenbol.

Dat klopt ook wel, want het is een leuk en schattig jochie natuurlijk. Zijn nieuwste hobbies zijn eenjes voeren, desnoods met steentjes die hij vol overgave naar ze smijt, en pappa en mamma´s schoenen aantrekken. Zooooo vertederend! Hij begint naast de woorden ook onze gedragingen te papegaaien, en dus probeert hij mee te stofzuigen en pakt hij doekjes om de tafel schoon te gaan maken. Opruimen vind hij ook nog steeds een leuk spel gelukkig, dus hij helpt actief mee om alles in de juiste dozen/lades/planken te krijgen en sorteert al zo goed dat hij het nog op de goede plaats krijgt ook.

23 Juni

Matthijs is erg in de “kus fase”. Vandaag was ik op het winkelcentrum met de kids, en als ik de baby eten moet geven doe ik dat meestal bij zo´n verzameling van mechanische apparaten voor kinders waar ze voor een gulden in een autootje kunnen dat dan gaat bewegen en dergelijke. Dan kan Matthijs zich daar even amuseren zonder dat ik met de baby in mijn armen al flesgevend achter hem aan moet hollen. Vandaag klom hij in een autootje waar naast de bestuurder een gigantisch groot varken zat. Waarop hij na een minuut niet meer met de auto bezig is, maar uitgebreid zoentjes aan het geven is aan het varken.
Even later liepen we langs een zaak waar ze telefoons verkopen. Wijst hij eerst in de etalage naar een Winnie-the-Pooh uitvoering, zegt verlekkerd "Beer!" en begint de etalage te zoenen.....

Hij doet wel meer grappige dingen trouwens. Wij laten hem altijd in bad zijn tanden poetsen 's-avonds. Vandaag gaf ik hem dus zijn tandenborsteltje aan; begon hij de bek van het badeendje ermee te poetsen. Toen ik hem vertelde dat dat niet hoefde, omdat eendjes geen tandjes hadden, werd ook het eendje van de nodige kussen voorzien .

Zijn kamer wordt een steeds groter succes. Op de trap omhoog begint hij al blij "kamer" te roepen en sinds we een radio/cd speler hebben gekocht wordt hij wakker en wil meteen "ziek" horen. Liefst gaat hij dan rondjes door de kamer hollen, waarbij hij af en toe in zijn handjes klapt: dat is zijn manier van dansen.

11 juli

Matthijs heeft vandaag eindelijk de muis van de computer ontdekt... Hiervoor was hij alleen maar als een dolle op de knopjes aan het drukken of erin aan het praten. Het verband met de cursor op het scherm had hij nog niet gelegd. We hebben vorige maand voor het eerst software gekocht voor hem, en Robbie Konijn Dreumes bevalt ons allemaal het beste, een heerlijk programma. Matthijs was er meteen gek op, en staat regelmatig bij de computer te wijzen en “Nijn”te zeggen. Maar echt snappen dat zijn muisbewegingen effect hadden deed hij niet. Nu echter is hij als een idioot met de muis over het scherm aan het bewegen en grinnikt zodra hij Robbie Konijn ziet. Die moet met zijn ogen de cursor volgen en in Matthijs' tempo en richting is dat inderdaad erg grappig. Hij stuurt nog niet, dat komt hoop ik straks, maar is alleen heel hard met de muis aan het bewegen; heen en weer, op en neer, en rondjes draaien.

Ik bemoei me er maar even niet mee, hij is in een erg dwarse en eigenwijze fase. Hij wil ook persé met zijn gezicht naar voren de trap af, net als wij doen en laat met alles heel duidelijk merken wat hij wel wil en wat hij niet wil. Regelmatig duwt hij mijn handen weg als ik iets wil doen, en zegt “neeeheee”. In gedachten hoor ik “sellef doen”er al achter. Hoewel het af-en-toe lastig is zijn we toch wel blij dat hij zo duidelijk weet wat hij wil en dat ook duidelijk kan maken. Tot verbazingwekkende dingen aan toe; bij het avondeten besloot hij vandaag dat hij NIET de puddig wilde waar hij gisteren nog zo verlekkerd van smulde, maar een potje yoghurt. Daar vroeg hij dan ook gelijk om (“Toetje. Yoghurt”) en de pudding schoof hij weer weg.

Hij kan Poesje Mauw al bijna helemaal zelf zingen, met de meeste woorden goed. “Daniël honger”zodra de baby huilt is ook een favoriet zinnetje. En hij vraagt regelmatig om dingen die hij wil, van ijsjes tot video kijken. Zijn huidige favoriet is TikTak, al wil hij soms ook “Ernie”zien. Met de kinderen op ons pleintje kan hij het ook erg goed vinden. Regelmatig wordt er aangebeld of Matthijs buiten mag spelen, door fans van een jaar of 8,9,10. Die gaan dan met hem glijden, of rondspringen, of rijden hem rond op zijn driewieler. En natuurlijk oefenen ze woordjes met hem. Heerlijk!! De afgelopen twee weken had hij vreselijk gemene luieruitslag en hij zit regelmatig met zijn vingers in zijn mond, dus ik denk dat de laatste twee kiezen er ook aan zitten te komen.

8 augustus

Het praten gaat zo goed vooruit, dat is gewoon wonderbaarlijk. Ook de twee talen begint hij nu al helemaal te splitsen. Een week of twee geleden zat hij op de bank tussen ons in, wees op Tim's mond en zei “mouth”, vervolgens op mijn mond en zei “mond”. Toen kregen we datzelfde ritueel voor ogen, neus, benen, en diverse andere lichaamsdelen. Ook oefent hij af-en-toe zijn dieren al duidelijk tweetalig. Dan zegt hij “sheep”, wacht tot Tim kijkt, en doet dan “behehe”, zegt “schaap”, wacht tot ik kijk, en herhaalt het geblaat. Hij praat ook bijna alleen maar engels met Tim en Nederlands met de Nederlanders. We hadden nooit verwacht dat dat zo vroeg al zo goed zou gaan.

Omdat hij een paar keer uit zijn bedje geklommen/gevallen is en ik dat erg eng vind, hebben we zijn matrasje maar even op de grond gelegd. Eind deze maand krijgen we peuterbedjes, dus dan kan hij toch al opstaan en rondlopen wanneer hij wil; kan hij beter nu al wennen dan valt hij niet zo hard als hij van zijn matras afschuivelt 's-nachts. Ik had net een tent/speelhuisje gekocht in de vorm van een huisje, dat hebben we nu om het matrasje gebouwd. Het is heel knus en gezellig, en Matthijs kruipt er graag in met zijn boek.

Verder is zijn nieuwste hobby tekenen geworden. Hij kan een hele middag doortekenen, heel fanatiek. Hele kleurboeken worden volgepend, met veel krassen en veel kleuren. Helaas beperkt hij het niet tot papier als het aan hem ligt; de muur moet maar geverfd, op de stoelen zijn de kleurige krassen nog maar nauwelijks te zien en de ramen konden we met wat boenen weer helemaal schoon krijgen.... Hij trekt mij ook wel eens aan mijn arm mee: “mamma komen loodje”en dan krijg ik ook een potloodje in mijn handen geduwd en is het de bedoeling dat ik meedoe

18 augustus

Tim moest werken, die bleef dus thuis en heeft ons erg gemist maar ik vertrok bepakt en bezakt met Daniël en Matthijs op dinsdagochtend, en kwam drie dagen later weer thuis.
Het vertrek dinsdag was iets later dan ik oorspronkelijk plande, omdat Matthijs de televisie uit de kast rukte toen ik even in de keuken was. Hijzelf had gelukkig niet meer dan een flinke schrik en een snee in zijn duim. Het ding had perslot ook op zijn hoofd kunnen komen of zijn voetje kunnen pletten. De televisie is helaas naar de knoppen.

Voor kinderen is het heerlijk, ideaal, zo'n camping. Matthijs' favoriete manier om nieuwe vrienden te maken was meehollen met ieder kindje dat voorbijkwam. Ik moest af-en-toe een angstig meisje troosten, omdat ze dat opdringerige jochie had verteld dat ze niet wilden spelen maar dat op Matthijs natuurlijk nog geen indruk maakt; die gaat leuk springen als ze tegen hem praten. Ook uit het speeltuintje was hij niet weg te slaan. Klimmen, glijen... en vooral in het zand graven. Helemaal onder zat hij; zelfs onder zijn luier zat een dikke plak zand.

De eerste dag gelijk twee open knieen van het vallen en een tand door zijn lip omdat hij tegen het hoofd van een meisje knalde dat rondjes aan het rek draaide. Bloeden als een rund, maar dat was vooral lastig voor mamma... immers bij pijn moet mamma beter kussen.

De tweede dag werd hij voor het eerst door een wesp gestoken en ik moet zeggen dat hij dat manhaftig opnam. Hij huilde in de eerste instantie wel en was helemaal aan het trappelen van de pijn, maar na een dikke kus ging het beter en na de tweede kus huilde hij niet meer, maar drukte heel voorzichtig mijn hoofd tegen zijn nek (waar hij was gestoken) en zei :"nog een kus". En toen was het goed.

Slapen was ingewikkeld, er waren twee tweepersoonsbedden te maken in de caravan, en in het ene lag mijn vriendin met Daniël en in het andere lag ik met Matthijs. Maar Matthijs wilde natuurlijk niet slapen en blijven liggen zonder dat ik er naast lag, dus dat koste me ruim een uur op het bed zitten voordat hij begon te dommelen.

Op zo'n camping spelen alle kinders buiten, er is van alles en nog wat te doen, en je voelt je veilig omdat iedereen wel een beetje op de kinderen let. Er rijden geen auto's en ze gaan het terrein niet snel af. Ik probeerde Matthijs in het oog te houden terwijl ik bijvoorbeeld Daniël de fles gaf, maar dat is flink moeilijk met zon watervlugge garnaal die alle kanten op kan. Ik liep dan ook regelmatig met een baby in mijn armen die ik probeerde nog te laten drinken ook achter de voortrazende dreumes aan. Even naar het toilet gaan was echt een gok. De kinderen hebben het alletwee heerlijk gehad, maar ik was helemaal afgeknoedeld.