Week 2 tot 9

Week 2

Tim neemt de verantwoordelijkheid voor het huishouden en zo gelukkig heel serieus. Ik heb er altijd moeite mee om zo afhankelijk te zijn, en veel dingen te vragen, en te klinken alsof ik hem rondcommandeer. Maar hij is een schat en zorgt voor alles!!! We worden allebei met de dag gekker op Matthijs, die dat door zijn fantastische gedrag [zelden huilen, snel getroost, tevreden knuffelaartje] ook echt verdiend natuurlijk. Ik wordt nog steeds met de dag mobieler en beter, het litteken ziet er prachtig uit al is het heel raar om er zo'n opstaande rand onder te voelen van de littekens in al die andere lagen waar ze doorheen moesten snijden. Het gedeelte erboven blijft verdoofd aanvoelen, dat kan nog heel lang duren werd me verteld.
Een middagdutje blijft nodig, maar ik ben wel al aangekleed en op.

Vrijdag de 25e gaan Matthijs en ik voor het eerst naar buiten, van het heerlijke weer genieten. Met de wagen en de hond, als echt gezinnetje, een heel kwartier wandelen waarbij e.e.a. natuurlijk op video moet worden vastgelegd voor de familie.

Borstvoeding blijft moeilijk. Na een hoopvol beginnetje werd het weer een paar dagen helemaal niets en pas vrijdag de 25e heeft hij weer een goede tepelbeet voor elkaar gekregen. Dus ik kolf braaf voort, maar begin daar een beetje genoeg van te krijgen. We zullen zien, aan het eind van Tim's vakantie over twee weken kunnen we alsnog beslissen wat we gaan doen, afhankelijk van hoe het dan gaat.
Verder hebben we deze week het intake gesprek gehad voor het consultatiebureau. Daar mag ik de 21e oktober naar toe met Matthijs voor controle, en vandaag hebben we alle dossiervragen doorgenomen en ingevuld. Het kinderbijslagformulier kwam ook al spontaan de brievenbus binnenvallen, dus Tim is weer eens onder de indruk van de goedlopende Nederlandse procedures. Hopen dat dat zo blijft natuurlijk, ik hou er wel van als alles makkelijk en soepel gaat.

Week 3

Het zoontje van mijn zus was jarig en dus zijn we de zondag ervoor even langs geweest. Dat was dus het eerste uitje met Matthijs naar andere mensen toe. Even goed nadenken over alles wat je mee moet nemen en hoe alles werkt, maar het ging reuze goed. Matthijs was in een wakkere, tevreden stemming [tot hij honger kreeg en we weer huiswaarts togen] en vond het heerlijk om bij iedereen op schoot te liggen. Zijn voorlopig enige neef is erg lief voor hem, voelt zich echt de grote neef, en komt regelmatig een kusje brengen.

In de auto voel je je wel gelijk een heel gezin, met de hond in de achterbak, manlief traditioneel achter het stuur omdat ik nog niet wil rijden, vrouw op de achterbank en de maxicosi met baby op de voorstoel. Tim ging er helemaal voorzichtig van rijden.

Matthijs heeft nu af-en-toe hele wakkere periodes, maar we denken dat hij nu ook een beetje last van zijn darmen begint te krijgen. Hij sputtert wat ontevreden en wil niet gaan slapen, maar huilt nog steeds maar heel weinig, de schat! Woensdag 30/9 zijn we naar de kinderarts van het ziekenhuis geweest, een standaardcontrole twee weken nadat de baby het ziekenhuis heeft verlaten. Daar werd hij eerst gemeten en gewogen, en ons beertje was 4650 gram en 56 cm! Dus was hij in twee weken ruim 600 gram aangekomen, dat is reuze mooi. Eigenlijk was hij bijna 600 gram aangekomen trouwens, want terwijl we met een poedelnaakte Matthijs op de dokterstafel aan het wachten waren maakte hij zich op natuurlijke wijze lichter. En omdat wij zijn wie we zijn konden we het niet nalaten om te meten hoeveel lichter - en de schat bleek nog maar 4600 gram te wegen. Uiteindelijk werd hij kerngezond verklaard.

Het voeden lijkt iets beter te gaan. Hij pakt de tepel af-en-toe weer goed vast en zuigt, maar laat vaak gewoon weer los en dan lukt niets meer. Het blijft ook erg pijnlijk, en ik begin me af te vragen of we spruw hebben. Hij heeft wel wat wits in zijn mondje denken we, maar het is heel moeilijk te zien omdat hij zijn mond niet zo vaak wagenwijd opentrekt. En mijn tepels lijken wel wat lichter, maar ik ben altijd zo slecht in het signaleren van dat soort dingen. Ik heb ook steken in mijn tepelhof, tijdens en na het voeden en alle klachten bij elkaar lijken toch sterk op degenen de onder spruw staan vermeld op de internet-pagina's van de borstvoedings-deskundigen. Maandag dus naar de dokter, want met spruw blijven je tepels heel gevoelig en beschadigen ze snel dus dan lukt dat borstvoeden nooit.

Week 4

Maandags mag ik gelukkig tussendoor komen bij de huisarts, toen ik belde zat alles natuurlijk al vol. Nadat het kind bewonderd was en de papieren van het ziekenhuis afgegeven wierp hij een blik op mijn tepels en constateerde direct een duidelijk geval van spruw. Hij schreef een orale gel voor, die ik dan 4 keer per dag op mijn tepels smeer en de kleine er af moet zuigen. Betekent wel dat ik minstens 4 keer per dag iedere borst aan moet leggen, maar goed, dan maar doorbijten. En maandag ging het best goed, al houd ik het door de pijn niet langer dan een minuut of 10 per borst vol. In ieder geval pakt Matthijs de tepel nu gelijk goed, nadat hij eerst de gel eraf heeft gelikt - blijkbaar smaakt het spul hem erg lekker. Dus borstvoeding lijkt weer goed mogelijk te worden.

Nadat ik om middernacht ben gaan slapen schrik ik om half drie huiverend en klapper-tandend wakker; Tim moet zelfs naar zolder om een extra dekbed voor me te pakken. Mijn borst heeft pijnlijke rode plekken en we kunnen alleen maar constateren dat ik borstontsteking heb. De enige remedie is goed de borst leeg laten zuigen door de baby, en omdat dat bij mij nog niet mogelijk is slaan we maar uitgebreid aan het kolven en masseren. Een nacht met weinig slaap en helaas ook weinig verbetering van de toestand. Dinsdag heb ik ruim 39 graden koorts en de pijnlijke gewrichten die bij een echte zware griep schijnen te horen - voor mij is het een eerste en zeer onaangename kennismaking! Ik voel me zo beroerd, dat we eind van de middag de doktersdienst maar bellen omdat er antibiotica nodig is. Als we (eindelijk) een dokter aan de lijn krijgen kan Tim het op gaan halen bij onze apotheek, vlak voor die sluit. Pas als we thuis de bijsluiter lezen schiet me weer te binnen dat ik bij de keizersnede zwaar allergisch bleek te reageren op een soortgelijk antibioticum; maar ik weet niet meer welk. Paranoide als ik inmiddels ben geworden weet ik prompt zeker dat als ik dit niet eerst goed uitzoek ik direkt na inname van de eerste capsule overdekt zal raken met jeukende uitslag. Dus we gaan op zoek naar de papieren van het ziekenhuis, maar daar staat het niet in. Uiteindelijk bellen we de verlos-afdeling van het ziekenhuis maar, waar ze gelukkig heel aardig reageren en de vraag heel gerechtvaardigd vinden. Ze zoeken het uit en bellen terug met de heuglijke mededeling dat ik mijn kuur gewoon kan nemen. Gelukkig ben ik op woensdag inderdaad al een stuk beter. Nog wel wat verhoging en wat stijve gewrichten, maar het ergste leed is geleden.

Om het echt af te maken valt vlak na sluitingstijd van de winkels de electrische borstpomp die we gehuurd hebben van het bedtafeltje en breekt er een essentieel onderdeel af. En dat juist nu vanwege de ontsteking de borst grondig moet worden leeggepompt. De handkolf blijkt het echter veel beter te doen dan we verwachten, en als ik Matthijs aan de borst leg gaat het onverwachts goed en is de pijn redelijk te harden. Hij heeft wel dertig minuten aan de borst gelegen!! Niet dat hij daarna verzadigd is. Tim zegt dat hij mijn genen in ieder geval duidelijk in ons kind herkent; het slaapt en het eet zoals ik; beide vooral veel en lang.

Matthijs verandert ook weer zo veel en zo snel!! Hij begint vaker lachstuipjes te krijgen. Ik weet ook niet meer zeker of het echt stuipjes zijn, omdat zijn hele gezicht en ook zijn ogen mee gaan doen. Ook het focussen gaat steeds beter, hij kijkt je echt aan en volgt je stem met zijn ogen en zijn hoofdje. Daarbij valt weer duidelijk op hoe sterk zijn nekje is, hij beweegt zijn hoofd zo makkelijk! Tim en ik proberen om regelmatig stukjes op de video vast te leggen; voor ons voor later, voor de oma's en eventueel voor de andere overzeese danwel overkanaalse familieleden.

Donderdags gaat het zo goed dat we een familie-uitje naar de winkels maken. Noodgedwongen door het Nederlandse weer naar het overdekte winkelcentrum, waar een van de eerste aankopen een regenzeiltje voor de wandelwagen is. We kijken ook naar electrische borstpompen, maar die zijn zo prijzig dat we besluiten ons eerst maar eens goed te informeren over welke goed zijn voor ons in onze omstandigheden. De handpomp doet het goed genoeg voor incidentele gevallen, maar als je een paar keer achter elkaar moet kolven is het toch wel een hele vermoeiende toestand... Matthijs ligt in zijn wandelwagen wakker en engelachtig in het rond te kijken. Omdat we ook stukjes buiten zijn en het best koud is heeft hij zijn rode mutsje met de berenoren op; daar vind ik hem altijd zo'n grappig snoetje in hebben. Met de kreetjes en de geluidjes die hij nu maakt is het ook net een klein beestje; varkensgeknor, vogelgetjilp, apengekrijs. En babygehuil natuurlijk, al is het zelden. Hij pruttelt meestal beleeft een protest als hij iets anders wil dan wij [of gewoon bij ons wil zijn]. En hij heeft heel vaak de hik; soms wel 20 minuten!

Week 5

Zondag voelen we ons zo goed, mede dank zij het mooie weer, dat we besluiten om naar het bos te gaan met de hond. Tim neemt de draagzak, want met de kinderwagen lukt het niet over al die bospaadjes. Ik moet wel lachen, want na een tijdje zegt Tim dat hij wel begrijpt dat al die advertenties voor draagzakken mannen laten zien; het is best zwaar, zo'n baby op je buik. Het duurt even, maar daarna krijgt hij ook door dat ik best wel weet hoe zwaar het is, zo'n baby op je buik... en dat de meeste vrouwen dat wel weten...

Dinsdags ga ik voor het eerst de stad in met de kleine. Het kost even moeite, maar als ik de bank neerklap past de kinderwagen achterin de auto terwijl het autozitje naast me op de voorstoel kan. Dan is de auto wel vol trouwens, dus uitjes met kind en hond worden ingewikkeld strakjes. Heerlijk even buiten lopen en winkels afgaan. Al merk je dan pas hoe dom sommige winkels zijn ingericht. Ik wilde bij H&M op de babyafdeling kijken; blijkt die in de kelder te zijn terwijl ze geen lift hebben. En met een kinderwagen zie ik me de roltrap nog niet zo makkelijk op en afgaan; weer een klant minder voor ze dus.

Woensdags komt mamma spontaan even kijken en koffiedrinken. Tegen het eind van haar bezoek denk ik dat ik erg veel last heb van muggebeten. Een paar uur later denk ik dat het een allergie is, waarschijnlijk voor de nieuwe babyolie die ik heb gebruikt. En de volgende dag zit ik helemaal onder de grote gele jeukende plekken. Ik ga maar weer naar de dokter, en het blijkt een vertraagde reactie te zijn op het antibioticum van vorige week. Ik krijg anti-histamine voorgeschreven en hoop dat het snel werkt want ik verga van de jeuk. Omdat ik vind dat Matthijs inmiddels wel genoeg troep binnen heeft gekregen geef ik hem uit de voorraad gekolfde borstvoeding.

De allergie wordt erger en erger, de plekken gaan samentrekken in hele dikke opgezwollen pijnlijke en jeukende plakaten, mijn gewrichten doen pijn, ik heb weer 39 graden koorts en zulke reumahandjes dat ik niets kan tillen. De allergische plekken zitten overal; onder mijn voeten, in mijn oksels, onder mijn haar, in mijn oren. Echt ongelovelijk, ik wist niet dat je zo erg allergisch kunt zijn. En nu begrijp ik ook hoe mensen kunnen doodgaan aan een wespensteek, ik voel mijn hart af en toe ook als een razende te keer gaan.

Donderdags komen Tim's moeder, zuster en broer langs om voor het eerst hun nieuwe familielid te bewonderen en ik kan alleen maar in bed liggen. Ze moeten zelfs hun eigen thee zetten, en in alle consternatie vergeten we ook om de geplande foto's te maken van Matthijs en zijn grandma. Toch ben ik wel blij dat ze de kleine eindelijk in levende lijve hebben kunnen bewonderen, dat maakt het bekijken van de opgestuurde foto's ook leuker straks. Ze hebben ook het ultieme kraamcadeautje, naast de prachtige lakentjes die Tim´s moeder heeft gemaakt; twee grote dozen pampers!!
Ik wordt helaas steeds zieker

Gelukkig kan mamma vrijdag bijspringen en voor de kleine zorgen, ik lig alleen nog maar zielig in bed te trillen. Ik heb inmiddels de doktersdienst maar weer eens gebeld en in overleg de anti-histamine verhoogd naar de maximale dosis. Verder heb ik besloten dat het nu wel genoeg is met de borstvoeding. Ik heb er zoveel ziekte, pijn en narigheid door gehad, terwijl het nog geen enkele keer echt goed gelukt is [steeds ging er wat mis als ik dacht dat het op gang ging komen, ik ben zo enorm gefrustreerd geraakt!!!] en ik ook voor de toekomst niet weet of het ooit echt goed gaat lukken. Ik heb daardoor eigenlijk nog niet echt van mijn kind kunnen genieten, ben nog niet echt bezig geweest met de kleine, alleen maar met zieke zielige ikke. Kortom; we gaan afbouwen en overstappen op flessenmelk. Vrijdag begint de ergste jeuk wat te verminderen, maar echt veel beter gaat het nog niet. De dokter legt uit dat het nog wel lang kan duren, dat de vlekken pas weer een dag of twee later langzaam weg gaan trekken - en de dokter blijkt gelijk te hebben.

Week 6

Maandag komen ze de vloer in de woonkamer schuren [heerlijke planning, was begin dit jaar al afgesproken] dus ik ga maar even bij mijn moeder logeren; lijkt me niet zo handig om met de kleine in de stof en stank te gaan zitten. En omdat ik nog wat ziekjes ben vind ik het ook wel lekker dat ze mee kan helpen met de kleine - en mij wat kan verwennen. Maandagavond laat begin ik echter weer te klappertanden. Beginnen mijn gewrichten weer pijn te doen; gaat mijn temperatuur omhoog; en begin ik te janken omdat ik zo bang ben voor weer een borstontsteking met de bijbehorende antibiotica. Gelukkig kan de ontsteking bedwongen worden voor hij doorbreekt. Later deze week zal hetzelfde me nog een keer gebeuren. Ik sta wel steeds meer achter mijn beslissing om te stoppen met borstvoeding, want die angst is zo erg, die wil ik niet meer.

Matthijs heeft ondertussen nergens last van en blijft zijn heerlijke makkelijke zelf. Hij kan nu al echt focussen, hij kijkt je echt aan en wil communiceren. Hij begint ook te lachen, nog niet zelf naar jou als sociaal iets, maar wel als reactie op dingen die hij leuk of lekker vind. Halverwege de fles, als de ergste honger gestild is, kan hij ook inene een dikke grijns trekken. Hij maakt regelmatig duidelijk dat hij even 'interactief' wil zijn, dat hij bij ons wil zitten en wat aandacht wil. Ik ben begonnen met mijn tong naar hem uit te steken en volgens mij begint hij dat nu al bewust na te doen. We hebben in ieder geval al 'tonguitsteekwedstrijden' die we alle twee erg leuk vinden.

Woensdags gaan we voor het eerst naar het consultatiebureau, en hij blijkt inmiddels 58 cm te zijn en 5290 gram. Ze zijn met me eens dat het een heerlijk mooi jongetje is en dat alles uitstekend gaat met hem. Over een maand mag hij terugkomen en volgens mij gaan we dan ook prikken - ik vind het nu al zielig voor Matthijs. Maar we zien dan wel weer hoe hij daar op reageert. Nu hoop ik even gewoon gezond te blijven en te kunnen genieten van mijn heerlijke knulletje.

Week 7 en 8

Het stoppen met de borstvoeding gaat redelijk goed. In ongeveer anderhalve week, waarbij ik gewoon steeds afkolfde als er teveel spanning op de borst kwam te staan en dan niet al teveel. De eerste week had Matthijs nog ongeveer een voeding [200 cc, want we hebben een gulzig mannetje] per dag aan borstvoeding, maar daar werd het de tweede week al veel te weinig voor. Ik heb wel nog een paar keer de eerste verschijnselen van borstontsteking gehad, maar door eerst afkolven en dan Matthijs aanleggen en flink masseren is dat gelukkig steeds in de kiem gesmoord. En ik begin nu echt weer wat op mezelf te lijken, met wat meer energie en goede zin.

De nacontrole bij de gynaecoloog was erg leerzaam. Het gedeelte van mijn buik boven mijn litteken zal gevoelloos blijven, omdat de huidzenuwen doorgesneden zijn. Bij mijn spieren zijn wel de beschermlaag beschadigd door het snijden, maar de spieren zelf zijn opzij geduwd. Dat mijn wee-en terugliepen in kracht had al een teken moeten zijn dat het kind mogelijk te groot was, dus toen hadden ze dat al moeten controleren eigenlijk. Ze adviseren om een jaar niet zwanger te worden; maar daar is geen echte wetenschappelijke onderbouwing voor. Het litteken zou implantatie niet in de weg moeten staan. Het grootste risico bij een volgende zwangerschap is littekenbreuk, als dat incidenteel gebeurt is dat tijdens de bevalling, dus die moet altijd in het ziekenhuis gebeuren. Bij een tweede kind gaan ze op het eind wel echo's maken om te bepalen hoe groot het is, en als het op natuurlijke wijze zou moeten kunnen komen gaan ze een 'proefbaring' doen. Dat betekent dat ze gewoon gaan kijken of ze ergens in week 39 of 40 met gel de bevalling op gang kunnen brengen. En verder adviseerde ze me wel om uit te gaan zoeken voor welke antibiotica ik nu allemaal allergisch was en dat op papiertjes bij me te dragen voor als er iets met me gebeurd.

Met Matthijs is alles gelukkig reuze goed. Hij is volgens ons al een tijd wat verkouden, hij hoest af en toe, en snurkt af en toe, het zijn wat vage tekenen, dus we gaan er maar van uit dat het in ieder geval niet erg is. Hij wil van de flesvoeding tussen de vier en de zes voedingen per 24 uur, van tussen de 180 en 210 cc. Dus dat is behoorlijk
Hij geeft ook wat meer melk terug, maar vaak niet direct na het eten, maar pas na een uur of twee. Zolang het niet teveel is maken we ons ook daar maar niet ongerust over.
De darmen lijken het goed te doen, al is flesvoeding wel een stap terug vergeleken met borstvoeding; het is meer, en een massa in plaats van de bijna vloeibare vogelpoepjes die je bij borstvoeding gewend bent, en stinkt ook een stuk volwassener. Het lijkt ook wel alsof Matthijs er meer moeite voor moet doen, alsof hij soms wat geconstipeerd is. We gaan nu proberen of het wat uitmaakt als we mineraalwater gebruiken in plaats van gekookt kraanwater, omdat er bij ons in de regio veel kalk in het water zit.

Ik heb mijn eerste 'verzorgersblunder' ook al achter de rug trouwens, en daarbij de arme kleine zelfs al gewond! Hij heeft vrij lange nageltjes, en die zijn toch nog best scherp. Scherp genoeg om krabbeltjes in zijn gezicht te maken, met kleine wondjes. Tegelijkertijd zit hij ook regelmatig met zijn vingertjes over zijn half geopende oogjes te klauwen. Ik was dus eigenlijk bang dat hij een dezer dagen met een scherp nageltje zijn oog open zou ritsen en onherstelbaar beschadigen. Dus de nagels moesten geknipt.
Nagelschaartjes zijn eng, die hebben van die scherpe punten. Maar eraf bijten vind ik ook eng; stel je voor dat je net als je bij je eigen nagels wel eens hebt, een velletje losrukt dat nog onder de nagel vast zit. Brrrr, dat is zo pijnlijk. Dus dacht ik aan zo'n nagelknippertje. Ik had wel eens gelezen dat je die ervoor kon gebruiken, en dat is alleen een kwestie van nageltje ertussen en knijpen. Waar ik geen rekening mee had gehouden was dat die vingertjes zo klein zijn, dat ze er ook zo tussen zitten. Dus ik kneep bijna een vingertopje eraf, in plaats van een nagelrandje. Er zat een flinke snee in Matthijs zijn vinger, en de arme jongen moest er ook vreselijk van huilen. Gelukkig bedaarde het ook weer redelijk snel, en geneest het sneetje goed!!

Verder ben ik voor het eerst een dag zonder de baby weg geweest. Een hele zaterdag andere vrijwilligers van Freya ontmoeten, reuze gezellig. En eerlijk gezegd heb ik wel aan Matthijs gedacht, maar hem niet bijzonder sterk gemist. Hij was bij Tim in goede handen, en ik had de mobiele telefoon voor noodgevallen bij me.

Matthijs wordt nu wel heel leuk, dus ik weet niet of ik hem in de toekomst niet meer ga missen als ik weg ben. Hij focust heel goed, en begint nu ook echt breed te lachen. Van glimlach tot vette grijns, waarbij zijn hele gezichtje mee kan stralen. Hartveroverend en hypnotiserend! Verder begint hij door te krijgen wat babbelen is. Hij brabbelt klanken en probeert met zijn mondje de bewegingen die hij onze monden ziet maken na te doen. Hij heeft al echt een heel scala aan brabbelgeluidjes die hij kan maken, en als je hem aankijkt en dezelfde geluidjes terug maakt kan hij helemaal blij worden. Het is sowieso een sociaal kereltje. Als hij alleen in zijn wiegje wordt gelegd terwijl hij hoort dat er elders in de kamer nog mensen zijn begint hij boze brabbel geluiden te maken, en dan sputtert hij net zo lang tot hij opgetild wordt en erbij mag zitten.

Zijn nek is echt al erg sterk, als je hem tegen je borst houdt tilt hij zijn hoofd op en gaat alle kanten op kijken. Als je hem vasthoudt zit hij ook al redelijk stevig, en inderdaad met zijn hoofdje recht overeind terwijl hij rustig rond kan kijken. We leggen hem af en toe op zijn buik, zodat hij ook in die houding leert zijn hoofd op te tillen. Dan merk je ook dat hij probeert om zijn knieen op te trekken en zijn kont op te tillen - oftewel om te beginnen met kruipen. Zijn eigenbedachte spelletje op dit moment is ook om te wachten tot je hem op schoot laat zitten en dan met zijn voetjes hard af te zetten en zich naar achter te werpen. Gelukkig zijn we erop bedacht anders had hij allang een lelijke smak kunnen maken. Volgens mij vindt hij de beweging al erg leuk, hij trekt er vaak een zeer vrolijke snoet bij!