Geboorte en kraamtijd

Dag 1

Op 22 augustus, 8 dagen na de uitgerekende datum, begint het dan eindelijk. Geen moment te vroeg voor mij, want de laatste loodjes van de zwangerschap waren *erg* oncomfortabel.

Het begon erg rustig met het breken van de vliezen toen ik om kwart voor vijf 's morgens moest plassen. Ruim na zessen begonnen de weeën rustig te komen, dus om half 7 hebben we mijn moeder gebeld dat ze op de jochies moest komen passen en om 8 uur zijn we naar het ziekenhuis vertrokken met keurige weeën die om de vijf minuten kwamen.

In het ziekenhuis moesten we eerst aan het CTG, dus liggen op het bed met banden om de buik om de hartslag van de baby en de weeën bij de moeder te meten. Dat duurde bijna een uur en ik merkte dat de weeën er wat zachter door werden, dus ik was blij dat de banden er af mochten en ik weer rond kon lopen. Ik merk bij mij echt dat het erg veel uitmaakt of er vertikale druk door de baby op de baarmoedermond wordt uitgeoefend.

Om 09.00 uur begon ik dus weer te lopen en de weeën werden toen al heel snel veel sterker. Op een gegeven moment was het meer één lange wee die pieken en dalen had maar nooit meer helemaal wegging. Dat was zwaar, dus ik moest heel hard mijn best doen om niet in paniek te raken. Maar rationeel weet je dat het als je de controle verliest alleen maar pijnlijker en moeilijker wordt, dus ik was blij dat ik me kon blijven concentreren op het opvangen. Iets na 10 uur kwam de arts kijken en toucheren. Voor alle volledigheid wilde ze ook nog even toucheren tijdens een wee; in het boek staat dat dat onaangenaam is en het boek heeft helemaal gelijk. Ze concludeerde dat de weeën goed werk deden en dat ik inmiddels 8 cm ontsluiting had. Om vervolgens te concluderen dat het nog wel een uurtje zou duren voor ik volledige ontsluiting had, dus ze zou over een uurtje weer komen kijken. Ik protesteerde tijdens het opvangen nog dat dit geen uurtje meer zou duren, met in mijn achterhoofd het gegeven dat ik bij de vorige twee bevallingen geen persweeën had gehad en dat ik dus met volledige ontsluiting onnodig lang door kon gaan met opvangen als niemand constateerde dat er geperst mocht worden. Maar de dokter vond dat uurtje een hele redelijke schatting en ik was niet in een conditie om er hard tegen in te gaan.

Drie minuten nadat de dokter de deur achter zich dicht had gedaan schoot de baby inene een stuk naar beneden en mocht ik direct kennismaken met het fenomeen perswee. Ik wist niet wat ik me erbij voor moest stellen, ik dacht dat het vergelijkbaar was met gewone weeën. Maar het is meer een soort gigakramp die je overvalt waardoor je je buik samen MOET trekken. Dus ik riep gelijk dat ik moest persen en het niet tegen kon houden. De zuster riep nog dat ik het weg moest puffen omdat er nog maar 8 cm ontsluiting was en ik wist dat ze gelijk had en dat het hierdoor alleen maar langer zou duren. Door de druk zwelt het randje dat er nog is op, dus is er juist minder ontsluiting als je niet oppast... Maar het overviel me zo enorm, er was geen houden meer aan voor me.

Het volgende moment kwamen er twee artsen binnen, begonnen ze het bed half uit elkaar te halen en allerlei spullen klaar te leggen. Ik kon dat allemaal niet meer volgens, ik had mijn ogen dicht en hield alleen Tims handen maar vast met al mijn krachten, terwijl ik probeerde zoveel mogelijk van de persweeën tegen te houden. Gelukkig mocht ik gelijk doorgaan met persen; de twee resterende cm waren blijkbaar al verdwenen. Na 10 minuten van hard werken en een knip van de dokter was het hoofdje buiten, bij de volgende wee lukte het nog niet helemaal om de schouders vrij te krijgen maar gelukkig volgde er al snel genoeg een laatste wee en was Falco er.

Hij was donkerpaars dus hij werd gelijk meegenomen om zijn neus en mondje uit te laten zuigen zodat hij goed kon ademen. Hij werd ook gewogen, en bleek 5030 gram te wegen! Omdat hij zo zwaar was en nog een beetje kreunend ademhaalde stopten ze hem eerst in de couveuse om hem bij te laten komen. Wij moesten sowieso al een nachtje blijven voor observatie, omdat Falco een suikerbaby was. Nu gingen ze de eerste drie uur ieder uur bloed prikken om zijn bloedsuikergehalte te bepalen en als dat goed genoeg was zou hij vannacht bij mij op zaal mogen blijven. Maar als het bloedsuikergehalte te laag was zou hij die nacht op de couveuseafdeling moeten blijven.

Gelukkig ging het al snel goed genoeg met hem en was ook de eerste meting in orde, dus toen mocht hij eindelijk lekker bij mamma op de buik komen liggen. Een mamma die niet alleen dolblij was met de baby maar ook met het feit dat de bevalling niet voor complicaties had gezorgd (bij zo'n groot kind ben je daar toch bang voor) en dat moeders nog in zo'n goede conditie was. Na de bevalling van Daniël, ook zo'n grote beer, lag ik behoorlijk in de kreukels terwijl ik nu gewoon alles goed kon voelen en bewegen.

Dag 2 tot en met 7

Het nachtje ziekenhuis was vooral memorabel door de dame tegenover mij, die bijna een karikatuur van een achterstandsfamilie vormde. Binnen een uur had ik alle bijzonderheden gehoord over de geboorte van de baby (ze moest plassen en toen viel de baby eruit, oma moest haar uit de toiletpot redden), haar andere twee kinderen die in een pleeggezin zaten omdat de vader gewelddadig en incestueus was, haar nieuwe vriend wiens vijfde kind dit was en waarom ze het ziekenhuis pas uit mochten als er gespecialiseerde zorg voor ze was.

De volgende ochtend moest de kinderarts nog even naar Falco kijken, maar daar ging het erg goed mee dus we mochten gelijk naar huis. Matthijs en Daniël waren erg blij om mij weer te zien en erg geïnteresseerd in hun nieuwe broertje. Matthijs wil hem liefst steeds vasthouden, en Daniël blijft blij ontdekken dat de baby ook een neus heeft, net als de rest van het gezin, en óók voetjes heeft en óók wangetjes heeft...

Ik was bang dat ze boos zouden zijn, of jaloers, dus dat viel weer erg mee. We merken vooral dat ze uit willen proberen in hoeverre de situatie thuis veranderd is door hard tegen alle grenzen aan te bonzen. Dat is erg vermoeien, maar wel beter te hanteren dan de afwijzing en agressie waar ik bang voor was.

Tot de zesde dag verliep de kraamtijd eigenlijk alleen maar voorspoedig. Met Falco ging alles goed, hij werd iets geel maar niet zoveel dat we ons ongerust hoefde te maken, en hij leek de borst ook goed te pakken. De vijfde en de zesde nacht sliep hij al zes uur achter elkaar, zodat wij ook een beetje nachtrust kregen.

Ik had nog wat last van de hechtingen, maar dat was eigenlijk het enige dat me hinderde. Ik was zelfs met die last mobieler dan tijdens het einde van de zwangerschap en daardoor bijna euforisch omdat ik van te voren bang was geweest dat ik er net zo slecht aan toe zou zijn als na de geboorte van Daniël.

Helaas begonnen mijn tepels wel weer erg op te spelen bij de borstvoeding, en ondanks alle voorzorgsmaatregelen en het goede aanleggen begon de ellende van pijn en wondjes weer. Falco wil eigenlijk nooit meer van de borst af als hij hem eenmaal vast heeft, dus die blijft rustig een uur lang zuigen. Voordat ik stuwing kreeg kon ik dat met goed aanleggen net een beetje aan, maar door de stuwing kreeg ik zo'n gigavoorgevel (ik moest maar steeds aan de tv-serie 'allo 'allo denken; ik was echt "ze Madonna with ze big boobies") dat de baby geen goede "grip" kon krijgen en dus de tepel te vaak net niet goed vast had. De ene borst ging nog wel, de andere ging ik kolven om de tepel wat te sparen.

Vervolgens ging Falco steeds minder plasluiers produceren en dat is geen goed teken. Hij kreeg 7 voedingen, de melk leek goed te stromen (ik was eerder bang dat er te veel melk te snel kwam dan dat hij niet genoeg zou krijgen) en na het drinken leek hij voldaan te zijn. Hij was ook niet slaperig, had genoeg periodes waarin hij alert was. Maar dan zou hij toch ook genoeg moeten plassen, als hij dat niet doet lijkt het er toch op dat hij niet genoeg binnen krijgt.

De zevende dag hebben we toch de verloskundige maar gebeld en die is gekomen om hem na te kijken en te wegen. Hij was 4700 gram, dus dat is boven het gewicht tot waar hij af mag vallen (een baby mag 10% van zijn geboortegewicht verliezen). Ze stelde voor om de borst eerst even te kolven, zodat de melk wat langzamer zou lopen en zodat de baby meer van de vollere "achtermelk" uit de borst zou krijgen. Dan konden we de gekolfde melk eventueel na het drinken weer aan de baby geven als hij nog dorst had.

De eerste keer dat ik dat deed leek de baby erg voldaan te zijn en wilde hij geen lepeltjes meer. De tweede keer echter dronk hij eerst drie kwartier aan de borst en dronk vervolgens 90mm gekolfde moedermelk; dat is ongeveer een hele voeding voor een baby van 7 dagen oud. Geen goed teken dus... En dat terwijl ik toch al net de beruchte kraamdip heb en om alles moet huilen.

Nu heb ik dus het gevoel dat ik alleen maar bezig ben met voeden (dat kost dus al met al ruim een uur per voeding, een keer of zeven per 24 uur), een bijzonder pijnlijke bezigheid die me ook tussen de voedingen in pijn bezorgd door de gevoelige tepels/borsten, terwijl de ontvangende partij blijkbaar nauwelijks genoeg binnen krijgt. Morgen is de laatste dag met kraamhulp, en daarna begint toch het gewone leven weer een beetje. Gelukkig is Tim ruim drie weken vrij van zijn werk, dus die kan Matthijs en Daniël redelijk goed opvangen. Maar ik moet me toch ook met die twee energieke pleutertjes bezig gaan houden en weet niet in hoeverre dat te combineren is met een zo moeizame borstvoeding waarbij je ook nog continu in de gaten moet houden of er wel genoeg gedronken wordt door de baby en waarbij er misschien zelfs nog bijgevoed moet gaan worden. Flesvoeding gaat dan wel heel erg aantrekkelijk lijken...

Dag 8

Vandaag de laatste dag van de kraamzorg, dus het laatste ochtendje dat ik verwend in bed kan blijven liggen. Gelukkig was er nog wel tijd om Falco nog even lekker te badderen.

Vanmorgen heb ik Falco weer een uur aan de borst gehad. Aan de borst hapt hij eerst goed aan, dus hij drinkt zonder dat ik pijn of last heb. Maar na een tijdje doet hij iets met of in zijn mond, en dan begint hij de tepel dus te pijnigen. Deze keer had hij de tepel die het nog redelijk deed een paar keer goed te pakken en die heeft nu dus ook een wond. Omdat ik dit keer vooraf een beetje gekolfd had zodat hij sneller bij de vette achtermelk zou komen dacht ik dat ik de borst achteraf maar helemaal leeg moest kolfen en hem dan aanbieden wat er nog uitkwam. Ik bleek in totaal 90 cc uit de borst te hebben gekolfd, wat volgens mij ongeveer een volledige voeding is voor een baby van 8 dagen. Hij heeft dus volgens mij in dat uur nauwelijks iets uit de borst gehaald en hapte de 90 cc dan ook gretig naar binnen. Waarop ik besloten heb om definitief over te gaan op fles; eerst met gekolfde moedermelk en daarna gewoon met kunstvoeding.

De rest van de dag voelde ik me daar zo opgelucht bij dat ik zeker weet dat het de juiste beslissing was. Falco heeft alle melk goed uit de fles gedronken, maakt nu ook weer genoeg plasluiers, is eindelijk geel gaan poepen (dat bleef eerst groen en dat is ook een teken dat er niet genoeg voeding binnenkomt bij een baby) en kijkt veel tevredener.

En natuurlijk zijn er ook voordelen aan het flesvoeden, waarvan het feit dat pappa ook de baby kan voeden een van de grootste is. Voor pappa én voor mamma. Matthijs knuffelt daarna de tevreden baby, die duidelijk genoeg gedronken heeft...