JuniFalco is sinds deze maand helemaal zindelijk, ook 's nachts. Uiteindelijk was het dus binnen een paar weken helemaal gebeurd; dat is het voordeel van langer wachten voor je je er bovenop gaat storten :)
Ter ere daarvan heeft hij een nieuw, groter bed gekregen. Dat betekent automatisch een anders ingerichte kamer want als nummer drie heeft hij wel het kleinste kamertje gekregen. Maar het is heel leuk en knus geworden eigenlijk, met een opklapbed en een nieuwe vrolijk gekleurde hogere klerenkast. Hij heeft zelfs nog een net bureau'tje.
Daniël begint tanden te wisselen - het zal me benieuwen of er nu ook een nieuwe voortand doorgaat komen op de plaats waar jaren geleden zijn melkvoortand bij een ongelukje verloren is gegaan.
Matthijs en Daniel hebben alletwee ook een schoolreisje gehad. Daniel naar de Julianatoren, heel leuk voor die leeftijd, en Matthijs heeft voor het eerst de efteling gezien. Hij vond het prachtig, maar mocht natuurlijk nog niet overal in, en waar hij wel in mocht durfde niet iedereen van zijn groepje in. Gaan we nog wel eens overdoen met zijn allen, als ze het allemaal waarderen hier thuis want het kost wel goudgeld dat soort parken - en alles moet maal vijf natuurlijk.
Verder was Matthijs deze maand wegens lawaaierig gedrag uit de klas gestuurd. Officieel betekent dat dat hij op een stoel op de gang moet wachten tot hij weer naar binnen mag (een rare straf vind ik, maar dat is een andere discussie).
In dit geval klom hij op de stoel om door de raampjes naar binnen te gluren wat er gebeurde in de klas. Helaas stond hij wat wankel en viel hij met zijn bibs op zo’n net iets uitstekend stangetje van de stoel. Hij schreeuwde zo hard dat ik later, bij het afhalen, uit alle groepen leerlingen tegenkwam die me vertelden dat oudste zo hard van een stoel was gevallen.
De schade bleek mee te vallen. De juf vertelde dat de moeder van een klasgenootje de schade had gecontroleerd en het zou wel een flinke blauwe plek worden, maar dat was het. “Hahaha”, zei Matthijs tot groot vermaak van zijn klasgenootjes; “ik ben zeker geKONTroleerd…”
De avondvierdaagse is weer goed verlopen. Daniël kan nu ook prima meelopen, niet meer dat gehang van vorige jaren. Volgend jaar mag Falco ook mee als hij wil, dus dan wordt het waarschijnlijk een hele familie aangelegenheid.
We kijken graag naar doctor Who met de kinderen. Eén van de nieuwe afleveringen van dit seizoen ging over een meisje dat bezet was door een raar buitenaards wezentje, zelf ook nog een kind, dat fantasie werkelijkheid kon maken. Ze tekende mensen na, die dan in haar tekening terecht kwamen en gevangen zaten. Een paar dagen later tekende Falco deze aflevering van dr Who spontaan na!
Verder hebben we deze maand Falco's kamer veranderd. Omdat hij zo'n klein kamertje heeft hebben we een tijd gedacht aan een echte hoge hoogslaper als hij een jaar of zes is. Maar eigenlijk neemt zo'n ding veel licht weg en maakt hij de kamer NOG kleiner. Dus hadden we bedacht dat hij beter een opklapbed kon krijgen. Dan konden we daar ook makkelijker logees in laten slapen als dat nodig was, en konden we de hoge hangkastjes ook laten hangen.
Dus een tweedehands opklapbed aangeschaft en het peuterbedje verkocht. Omdat het opklapbed langer was, moest zijn brede lage klerenkast ook verkocht en moesten we op zoek naar een hoge smalle kast. Maar bij het neerzetten bleek dat de opstelling die ik in gedachten had niet werkte omdat de deuren van de kledingkast dan door een uitspringend muurtje geblokkeerd zouden raken.
Dus toen moesten we creatief nadenken en wat heen en weer schuiven met kasten. De lage brede boekenkast van Daniel naar beneden gehaald, de hoge smalle boekenkast van Falco naar boven voor Daniel - gelijk alle boeken uitzoeken op leeftijd en taal - beddengoed verdelen en opruimen. Als je eenmaal aan zoiets begint komt er een gelijk een waslijst aan andere aanverwante klusjes bij. Maar uiteindelijk is het gelukt en zijn we wel heel blij met het resultaat.
Op vaderdag had ik maanden geleden al afgesproken dat we met ons hele basketball team weg zouden gaan (vaderdag staat in electronische agenda's niet aangegeven - oeps). Dus moest ik 's morgens vroeg opstaan, een ontbijt voor Tim maken, de jochies wakker maken en erbij roepen, ontbijt naar binnen brengen en als een dolle naar Monnickendam rijden omdat daar de boot lag waar we mee gingen zeilen.
Het was heel erg warm, dus niet heel veel wind om te zeilen maar wel heerlijk weer om op het water te zijn. Iedereen had lekkere dingen meegenomen dus de catering was perfect. En we hebben zelfs nog naast de boot in het IJsselmeer gezwommen. Heerlijk.
Zelf ben ik deze maand heel veel bij doktoren en specialisten geweest, maar niet voor mezelf. Twee keer voor Daniel, die getest is in het LUMC en toch een gehoorapparaatje moet in zijn rechteroor. Als je hardhorend bent in twee oren krijg je twee gehoorapparaatjes van de verzekering, maar als je hardhorend bent in één oor krijg je niets vergoed. Ik hoop viavia een oplossing te vinden die financieel wat vriendelijker is, maar zelfs als dat niet lukt zullen we toch een apparaatje aanschaffen voor hem. Hij heeft immers juist bij achtergrondlawaai en geroezemoes last, en in een schoolklas heb je niet anders.
Dat laat wel weer zien dat je in Nederland ook nu al een tweedeling in de medische zorg hebt trouwens, want als we ons geen gehoorapparaatje konden veroorloven (en die dingen zijn snel 400 euro) zou er een reëel risico zijn dat Daniel niet goed mee zou kunnen komen in de klas. Daarnaast heeft het invloed op zijn spraakontwikkeling, en heeft het invloed op het gedeelte van je hersenen waar auditieve prikkels vertaald worden: bij minder prikkels wordt dat gebied minder goed in het onderscheiden en oppikken van verschillende geluidssignalen.
Verder ben ik met mijn moeder een paar keer naar verschillende specialisten geweest. Ze heeft astma gekregen (al hoopt ze nog steeds dat het toch een tijdelijke ziekte blijkt te zijn) en daar veel last van. Daarnaast heeft ze een hoge bloeddruk en is haar schildklier op hol geslagen. Kijkend naar haar symptomen was ik ervan overtuigd dat ze Graves had, de huisarts dacht aan een allergie. Hij had op de verwijskaart voor de oogarts bijvoorbeeld wel geschreven dat ze 15 jaar geleden een enkel had gebroken, maar niet dat ze voor haar longproblemen de afgelopen paar maanden zwaar aan de antibiotica en prednison was gezet (Graves leidt tot ontsteking van het weefsel en de spieren achter je ogen, die worden dikker en duwen je oogballen naar voren). Anti-ontstekingsmedicijnen hebben daar dus invloed op.
Omdat mijn moeder bij arsten (zoals veel van ons, inclusief ikzelf vaker dan me lief is) meteen een lief meisje wordt was ik meegegaan vorige week. De oogarts wierp een paar blikken en was het volledig met mee eens. Graves, en de schildklier nog helemaal niet stabiel. Dus die zette haar op de lijst voor de gespecialiseerde endocrinologen bij hen, die zich dus met schilklier bezig houden. Naar dat intake gesprek ben ik dus ook meegeweest. En naar de longarts, om te kijken wat er nu precies met haar aan de hand was. Een tweede persoon meenemen naar een specialist is handig, omdat je in je eentje makkelijker dingen vergeet of niet opneemt.
Doordat ze wat zwak en trillerig is (zowel haar ziekte, als een aantal medicijnen hebben die bijwerkingen) vind ze autorijden lastig. Dus is het ook fijn als ik haar rijd, anders moet ze ellenlang met de bus.
Ze komt nu dus ook minder snel langs bij ons, en dat is wel jammer voor de jochies want die zien haar graag. En als ik bij haar langs ga is het snel te druk met drie van die ondernemende kereltjes.
Bovenstaande schreef ik gedurende de maand juni, want zou hou ik meestal deze website bij. Eind juni kreeg ik 's avonds twee agenten op bezoek met een hele nare mededeling: mijn moeder had zelf een einde aan haar leven gemaakt. Voor ons een totaal onverwachte klap. Ze heeft al zolang als ik me kan herinneren gezegd dat ze niet oud wilde worden en af wilde takelen, maar dat hebben we duidelijk niet serieus genoeg genomen. Aan de hand van de brieven en lijsten die ze achterliet hebben we gezien dat ze hier al minstens een half jaar voor aan het plannen is geweest, dus het was een weloverwogen beslissing, die we proberen om door ons verdriet heen te respecteren.
