Juli

Juli was een hele chaotische en vreemde maand. Enerzijds de laatste schoolmaand van de kinderen, met alle bijkomende verjaardagen, vieringen en blije dagen. Anderzijds het overlijden en afscheid nemen van mijn moeder met alle bijbehorende administratie, geregen en bovenal verdriet.

5 Juli was de crematie en gelukkig ging alles wel goed. Het is moeilijk omdat je te maken hebt met je eigen verdriet, maar ook met het verlangen iemand keuze te respecteren en net als zij blij te zijn met de leuke dingen in haar leven. Ik heb ook gesproken en het gelukkig goed kunnen vertellen.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor hun komst. We zijn allemaal geschrokken en wat overweldigd door Gerdi’s beslissing, maar weten wel dat het een hele bewuste keuze is die ze heeft gemaakt. In de kaart en de muziek hebben we dan ook geprobeerd om zowel ons verdriet tot uitdrukking te brengen, als de manier waarop we haar willen herinneren.

Onze moeder was een heel blij en levenslustig mens. Ze had een ongekend talent om de nare dingen in het leven zoveel mogelijk te negeren en te genieten van alle fijne, mooie en leuke dingen om haar heen. Een jeugd met veel nare dingen en een turbulent eerste huwelijk hebben dat talent alleen nog maar versterkt.

Haar wapenuitrusting bestond uit een meisjesachtige façade, waarachter een intelligente en doelbewuste geest schuilging. Vertrouwend op haar eigen kracht en inzicht heeft ze daardoor veel dingen bereikt waar wij heel erg trots op zijn.

Als ik aan mijn moeder denk, heb ik heel veel fijne en vrolijke herinneringen. Als die vrolijkheid maar geen grappen behoefte, want de grappen die ze snapte waren op de vingers van één hand te tellen. Ik heb maar één herinnering aan een keer dat ze op haar eigen onnavolgbare wijze een mop vertelde. Van de vier zinnetjes was ze degene met de clou vergeten en desondanks hebben we toen zo hard om haar moeten lachen dat ik bijna kramp in mijn buik kreeg.

De godin van het pragmatisme noemden we haar ook wel eens gekscherend. Kijken naar wat mogelijk was, en het beste maken van wat er beschikbaar was. Als ze wist wat ze wilde kon ze ook heel snel beslissen om daar voor te gaan. Ik was blij dat ik een antwoordapparaat had, want het is me diverse keren gebeurd dat ik bij thuiskomst hoorde; “Hi Mar, met mam. Het weer hier was me te grauw en in de krant stond een aanbieding voor een reis naar X. Ik vertrek dus morgen en ben over een week of 3 weer terug. Tot dan”.

Haar grote angst was de aftakeling en het lijden dat de ouderdom met zich mee kan brengen. Ze heeft mij wel eens verteld dat ze het leven als een vakantie zag waar je uit moet halen wat er in zit. Zo’n slopend einde hoorde niet in dat plaatje thuis en de bijbehorende afhankelijkheid was een groot schrikbeeld. Zolang als ik me kan herinneren heeft ze ook aangegeven dat de dood voor haar in dat geval een beter alternatief was.

Als we nu terugkijken, realiseren we ons ook dat ze al jaren moeite had met ouder worden en de gebreken die dat met zich meebrengt. Ik weet nog dat ze een paar jaar terug klaagde dat ze voor Matthijs een minder speelse oma kon zijn dan voor Ramses, omdat ze de energie niet meer had die ze 5 jaar ervoor wel had. De vakanties werden wat rustiger, ze bleef wat minder lang op visite omdat het met de kinderen toch wel druk was, scooteren werd leuker dan fietsen.

De lijst met klachten werd ongemerkt steeds langer. Longontsteking, bronchitis, astma, haar schildklier sloeg op hol, haar ogen werden ziek, haar bloeddruk werd veel te hoog. Omdat ze betrokken en geïnteresseerd bleef, al was het misschien iets minder dan we gewend waren, hebben we ons lang niet gerealiseerd hoe groot het verschil met vroeger was.

We wisten ook dat een aantal aandoeningen tijdelijk was en dat ze zich over een paar maanden beter zou voelen dan ze zich nu voelde. Het is fijner je daarop te concentreren dan je te realiseren dat er ook dingen bij zijn die blijvend zijn. Zelf heeft ze waarschijnlijk vooral gevoeld dat het uiteindelijk toch weer een stap achteruit zou worden. Achteraf gezien is ze ook al maanden bezig geweest om zich voor te bereiden op deze keuze.

Enerzijds is het schokkend dat ze er zo lang mee heeft rondgelopen terwijl wij van niets wisten, anderzijds denk ik dat het haar rust heeft gegeven dat ze die beslissing had genomen.

We zijn heel verdrietig dat wij haar nu al moet missen, dat onze kinderen nooit de oma zullen leren kennen die we zowel haar als hen zo hadden gegund. Zelf schreef ze dat ze een heel mooi leven heeft gehad maar dat ze moe is. En hoe moeilijk we het er ook mee hebben, toch beseffen we dat dit einde ergens ook kenmerkend is voor de eigenzinnige Gerdi die we allemaal kennen en ook allemaal verschrikkelijk zullen missen.

De dag van de crematie had Falco 's morgens schoolreisje met de peuterspeelzaal. Omdat de kinderen van ons zoveel mogelijk door moesten gaan met hun eigen leuke dingen hebben we hem wel mee laten gaan, maar met de moeder van zijn beste vriendin Eva en niet met mij. Ze heeft wel foto's gemaakt, dus achteraf hebben we wel kunnen zien dat hij het erg naar zijn zin heeft gehad.

De dag erna was 's avonds grote theatervoorstelling van Matthijs en Daniël, met als thema 'sprookjes'. Daniel speelde als prins zelfs een hoofdrop in het stuk van zijn klas - hij was de enige die de princes wakker durfde te kussen :)

De daaropvolgende week was een aaneenschakeling van sportdagen, afscheid van de oude juffen, en andere feestelijke dingen om de warme laatste weken zo leuk mogelijk te maken op school. Falco vierde zijn 4e verjaardag alvast, omdat hij na de vakantie niet meer terugkomt op de vlindertuin.

Juli was voornamelijk stralend zonnig, met record temperaturen en een lange hittegolf. Veel buitenspelen dus, veel watergevechten en warme schooldagen. Eind van de maand was het eindelijk vakantie en mocht Matthijs gelijk weg op zomerkamp met de scouting.