Augustus

We zouden een feestje in België hebben, dus we hadden een babysit voor het eerste weekend geregeld. Toen dat feest op het laatste moment moest worden afgeblazen besloten we dus ons 10-jarig huwelijk een maand eerder te vieren en gezellig samen weg te gaan. Die traditie van een keer per jaar een weekend weg met zijn 2-en bevalt wel erg goed dus die hopen we in ere te kunnen houden en misschien in de toekomst zelfs wat uit te kunnen breiden.

Toen we terugkwamen betaalde ik de babysit. Daniël zag dat en wilde weten waarom ze geld van ons kreeg. Na onze uitleg holde hij naar boven, haalde 2 euro uit zijn spaarpot en gaf die ook aan haar "omdat ik ook zo blij ben dat je op ons komt passen". Is dat nu niet lief?

Verder wilde hij van ons weten waarom hun verjaardagen niet netjes op rij gaan, van groot naar klein of andersom. Een typische Daniëlvraag want hij houdt ervan als dingen logisch geordend zijn. Maar moeilijk uit te leggen aan een kind dat net een beetje een gevoel voor tijd begint te krijgen en alles in de toekomst of in het verleden nog afdoet met morgen en gisteren.

De eerste twee weken van deze maand zijn we vooral naar de speeltuin geweest; zonder Tim durf ik het drietal nog niet echt mee te nemen naar plaatsen waar geen hek omheen staat. Maar halverwege de maand begon ook Tims vakantie (en dus traditioneel het mooiere weer in Nederland) en hadden we wat meer ruimte.

Zo zijn we eindelijk naar de apenheul geweest. Dat was leuk, maar er was minder contact met de apen dan ik had gehoopt. Af en toe een loslopend mini-aapje, terwijl de apen die niet los mogen lopen eigenlijk verder weg zijn dan in de dierentuin. Leuk om geweest te zijn en de kinderen vonden het ook leuk, maar gezien de afstand denk ik niet dat we er erg vaak naartoe zullen gaan.

Falco's verjaardag vierden we heel klein, met alleen opa en oma erbij, omdat we begin volgende maand een feestje geven waarbij we zowel Falco's als Matthijs' verjaardag vieren. Maar Falco kreeg wel alvast het cadeau van zijn grootouders; een mini springkasteel voor in de tuin. Een groot succes natuurlijk, waar ze de rest van de vakantie veel in hebben rondgesprongen.

Verder heb ik de kweektuinen van Haarlem ontdekt. Dat is loopafstand hiervandaan en blijkt een prachtig park te herbergen. Met een pad vol opdrachtjes voor de kinderen (op de foto proberen ze net te doen alsof ze vliegen, en een boom te meten) en klimkoeien, kassen, een minispeeltuintje en een oude ruïne om te beklimmen.

Op een regenachtige dag hebben we eindelijk ook Teylers museum bezocht. Het oudste museum van Nederland gevestigd in een prachtig pand aan de Spaarne en deze zomer in bezit van een thema-tentoonstelling over vulkanen. Dat sloeg op zich wel aan bij onze jochies maar de eerlijkheid gebied me te vertellen dat het voor echt jonge kinderen niet zo aansprekend is. Veel om te kijken, weinig om te doen en de echt luchtharige benadering voor kinderen hebben ze nog niet kunnen vinden. De mammoetschedel in de eerste zaal was Falco's favoriet: "Kijk mamma, dinosaurus olifant!".

Ook de bekende speeltuinen in de omgeving hebben we bezocht, maar we hebben minder gedaan dan we van te voren van plan waren. Jimmy werd namelijk ernstig ziek. Antibioticakuren en prednison hielpen niet en uiteindelijk bleek hij toch uitgezaaide kanker te hebben en op 25 augustus hebben we hem moeten laten inslapen...

Jimmy was de liefste hond die je je voor kunt stellen. Ik heb hem in zijn hele achteneenhalfjarige hondenleven zelfs nog nooit horen grommen en het enige bijten dat hij deed was gaten in kleding als hij liefdevol aan huidverzorging deed. Daarbij ging hij zo zacht te werk dat het slachtoffer soms pas uren later merkte dat dat liefdevolle gesnuffel betekende dat je een t-shirt weg kon gooien.

De kinderen reden paardje op zijn rug, omarmden hem liefdevol, gebruikten hem als kussen en ik heb de jongste wel eens ernstig toe moeten spreken omdat hij Jimmy’s kop als opstapje gebruikte toen hij ergens niet bij kon. Soms werd de drukte hem teveel en dan trok hij zich even terug in een andere hoek van de kamer, maar na een minuut of twee werd het verlangen naar aandacht en gezelschap hem te machtig. Dan drentelde hij weer terug en plofte weer middenin de meute kinders.

Hij hield van mensen. Waar je ook zat, opeens zou een warme massa hond zich liefdevol op je voeten vleien. Als hij aandacht kreeg begon zijn staart vervaarlijk heen en weer te zwiepen terwijl hij als een kat die kopjes geeft langs je benen streek met een kracht die je dwong je even goed schrap te zetten.

Hij werd altijd als een jonge hond gezien, omdat hij zo vrolijk en levenslustig was. Ook toen hij acht was kon hij nog met vier poten tegelijk bokkensprongen maken om met andere honden te spelen. En als een echte retriever kon niets hem trotser maken dan iets groots en zwaars in zijn bek te dragen. Dan zag je hem letterlijk de borst vooruit steken en met hooggeheven hoofd zijn buit ronddragen. Als het hoofd geheven kon worden tenminste, want met de boomstammen en deuren die hij probeerde mee te slepen lukte dat niet altijd even goed.

Deze maand werd hij steeds zieker en kon hij steeds minder. Hij werd benauwd en had pijn en bleek uiteindelijk niet meer beter te kunnen worden. Vandaag hebben we de moeilijke beslissing moeten nemen om hem in te laten slapen.

Als er ergens een hondenhemel is hoop ik dat hij nu eindelijk weer blij kan bokken, op een groot strand, met mensen die liefdevol een bal voor hem weggooien. Dag lieve Jimmy…