December

December was, zoals altijd, een maand met hoogtepunten en met dieptepunten. De dieptepunten hadden vooral te maken met het effect van deze tijd op de kinderen. Het ene feest vol spanning en afwachting is nog niet voorbij, of het andere begint alweer. School, zwemmen, gym, scouting: bij allemaal kwam de sint langs en dan zijn we nog niet eens naar het kinder-feestje van Tims werk geweest.

Bij Matthijs was het effect het ergst. Van wanhoop wisten we niet meer wat we eraan moesten doen, dus hebben we maar een stickerkaart gemaakt om het in ieder geval niet te erg te laten escaleren. Bij iedere goede dag op school kreeg hij een sticker en als de kaart vol was (14 stickers) mocht hij een beloning uitkiezen. Dat hielp een klein beetje, maar we hebben wel een afspraak met school staan voor na de vakantie, want het lijkt weer helemaal mis te gaan.

Daniel was minder erg, maar ik werd wel een keer door school gebeld om hem te komen halen. Hij was al een half uur zo vreselijk kwaad en driftig dat er geen land meer met hem te bezeilen viel. Op school bleek dat hij weer langzaam was met aankleden na gym (hij kan het heel snel, maar is altijd heel traag als hij niet genoeg gemotiveerd is). Vervolgens kon hij geen leeg plekje in de kring kiezen en zette de juf hem dus naast een meisje neer. En hij wilde niet naast een meisje...

Rood, gillen, schoppen, krijsen... De adjunct was erbij, de juf, de intern begeleider... en toen ik hem kalm had gekregen vertelde ik dat hij nu naar huis moest want dat je je zo niet op school kon gedragen - waarop het hele circus opnieuw begon. Uiteindelijk heb ik hem al krijsend de school uitgedragen, terwijl de adjunct achter me aan liep om iedere keer de vingertjes los te maken van de deurpost waar hij zich al krijsend aan vast bleef klampen. En *dat* heb ik met Matthijs weer nooit gehad.

Falco heeft ook driftbuien, maar die is twee en dan hoort het erbij. Waarbij hij volgens ons trouwens minder erg is dan zijn broertjes op die leeftijd waren. Het is nog steeds een heel vrolijk en sociaal kereltje dat goed weet wat hij wil.

Ondanks de drukte en de stress was sinterklaas erg gezellig. De grote zak cadeautjes stond 's middags al voor de deur, waardoor er ook nog wat tijd overbleef om echt te spelen met de dingen die de kinderen hadden gehad. Ze werden verwend, dus veel uitpakwerk en hele blije kinders.

Daarna een weekje niets, om bij te komen, en toen konden we de kerstboom optuigen en het huis versieren. Dat vonden de kinderen prachtig, hoewel de zingende kerstboom nog wel de grootste favoriet was. Bij hen dan, want wij kunnen inmiddels geen Jinglebells meer horen... Wel andere kerstliedjes, en Matthijs kan het traditionele Engelse lied "on the first day of Christmas my true love brought to me" helemaal uit zijn hoofd zingen.

Op school hadden de kinderen een kerstdiner, dus mochten ze alletwee helemaal netjes. Vinden ze zelf ook leuk trouwens, echte nette kleren.

Een paar dagen later was het familie kerstdiner. Omdat mijn ouders in Australie zitten waren alleen mijn zus, zwager, neef en broer er. Wij hadden het traditionele kerstdiner ; kalkoen, spruiten, roast potatoes en de verslavende trifle van Tim toe. Na afloop cadeautjes onder de boom uitpakken. Ik leg er altijd iets kleins tussen voor de familie (wij doen niet aan kerstcadeautjes, maar Tim natuurlijk wel en de kids dus ook), maar Roy had dit keer ook een stapel cadeaus meegenomen dus iedereen is behoorlijk verwend door Santa.

Tussen kerst en oud-en-nieuw was Tim vrij en daar was ik wel heel blij mee. Niet dat we heel veel gedaan hebben, maar de kinders vergden erg veel aandacht en dan is het fijn als je dat een beetje kunt verdelen. De ramp met de Tsunami heeft wel een behoorlijke stempel op onze stemming gedrukt, maar de kinderen hadden daar volgens mij niet zo'n last van.

Oudjaar waren we thuis. Matthijs en Daniel hebben we wakker gemaakt om half twaalf, en die durfden warempel buiten te staan bij het vuurwerk en zelfs aangestoken sterretjes vast te houden. We konden ook een rondje lopen om de buurt de beste wensen te geven en een beetje van het vreugdevuur hier vlakbij te genieten. Falco sliep overal doorheen, en de jongens vielen toen we ze naar bed brachten gelukkig ook weer snel in slaap.

Op naar 2005!!