november 2002

Matthijs had een nachtmerrie over neervallende draadjes. We probeerden het op te lossen door hem een manier te geven om de draadjes te verjagen of te verslaan. Tim kwam al met een plastic hamer aan om ze plat te slaan. Maar dan kom je de nadelen van een factueel ingesteld kind tegen; "nee pappa, dat kan natuurlijk niet want de draadjes zitten in mijn hoofd en daar kun je met de hamer niet bij komen". We hebben hem uiteindelijk maar verteld dat hij zijn hoofd dan maar zo vol leuke beelden en dingen moest stoppen dat er geen ruimte meer was voor nare fantasieën, en dat leek te werken.

Matthijs over het mosterdzaad in zijn eten; "kun je dit zaadje onder de grond stoppen?". Ik leg uit dat het al gekookt is en dat het dus niet kan. Maar dat we volgend jaar wel weer tuinkers zullen kopen en laten groeien. Matthijs' reactie; "Tuinkerst? Joepie, dan krijgen we cadeautjes".

Deze maand ben ik weer begonnen met basketballen. Mijn vorige club is deze zomer opgeheven omdat er niet genoeg dames overbleven voor een team. Een paar van ons wilden wel blijven ballen, dus hebben we een andere (grotere) club uitgezocht die ons gezellig leek. Maar omdat ik moest bevallen kon ik niet eerder mee komen trainen. Nu heeft het lijf er ook nog geen zin in trouwens, maar als ik moet wachten tot ik in vorm ben voor ik ga sporten gebeurt er natuurlijk nooit wat. Dus ben ik de eerste training deze maand gelijk gegaan. Ik was inderdaad helemaal uit vorm, het hollen lukte nauwelijks, springen lukte zeker niet en mijn evenwicht was ook niet geweldig - maar wat is het weer lekker om een potje te basketballen! Ik hoop dat ik snel weer een beetje beter wordt en dan ook van die vreselijke spierpijn afkom. Matthijs vond het zo leuk dat ik weer ging basketballen dat hij spontaan een tekening van me maakte.

11 November was het weer Sint Maarten. Natuurlijk ging Matthijs de deuren langs om te zingen voor snoep. Hij had op school een aantal van de speciale Sint Maarten liedjes geleerd en daar zat er eentje bij waar hij steeds erg om moest lachen. Daar moest hij namelijk in zingen "langs de ramen, langs de deuren, lekker om een snoepje zeuren" en dat was grote pret want hij mag thuis nooit zeuren! Neef Ramses kwam natuurlijk ook weer meezingen, en dit jaar waren ook buurmeisje Hannah en Daniël van de partij. Hoewel Daniël meer aan dans dan aan zang deed, hij humt wel op de melodie en er komen ook regelmatig klinkers uit die ongeveer op die plaats horen te staan, maar een echt verstaanbaar lied zit er nog niet in.

Sinterklaas kwam ook aan in Haarlem deze maand. Ik was dat weekend weg met vriendinnen, maar Tim is met de jongens naar de intocht geweest. Toen ik zondagavond terugkwam vertelde Matthijs me enthousiast dat Sinterklaas echt is, en niet alleen op tv bestaat. Daar moest ik wel om lachen, maar het laat ook goed zien dat hij toch een groot onderscheid maakt tussen de wereld in tv-series en de echte wereld, en dat hij zo ook weet dat de Pippi Langkousen van deze wereld alleen in je fantasie bestaan. Dat bleek natuurlijk ook al een beetje uit het nachtmerrie verhaal, dat hij daar een goed onderscheid in maakt. Maar voor een kind van vier vind ik het wel snel, dat verschil zo duidelijk maken.

Op school doen ze natuurlijk ook veel met de kinderen. Matthijs mocht als zwarte Piet verkleed naar school gaan, en op gymles oefeningen doen om een echt Pietendiploma te verdienen (op daken klimmen, pakjes in de schoorsteen gooien, etc.). Ze hebben ook al een dag zelf pepernoten gebakken met de "leerjuf" (stagiaire) bijvoorbeeld. De hele school heeft als thema dat er een zwarte Piet de boot heeft gemist en daardoor te laat was om nog een hotelkamer te krijgen en dus op school logeert. Daardoor moeten de kinderen verschillende dingen voor de Piet verzorgen en Matthijs heeft bijvoorbeeld ook al een spannend boek gemaakt voor Piet Pepino.

Natuurlijk betekent Sinterklaas ook schoentje zetten. Matthijs heeft dat helemaal door en wil het Daniël ook graag uitleggen. Die zet zijn schoen braaf neer, met wortel voor het paard er in, en zingt en danst graag mee met de liedjes. Maar na afloop wil hij zijn schoen eigenlijk gewoon netjes weer in de gangkast zetten; hij lijkt een opruimer te gaan worden, wat goed is want die kunnen we hard gebruiken in ons huishouden. Op school heeft hij zelf een schoen van papier gemaakt en die gezet voor Sinterklaas, en daar was hij zo trots op dat hij er urenlang mee in zijn handen heeft rondgelopen. De auto inklimmen kon niet, op de autostoel moest hij het vast blijven houden, binnen in de kamer kon het niet gewoon op tafel worden gezet...

Omdat Matthijs en Daniël erg aan het tekenen zijn en het volgens ons alletwee heel goed doen voor hun leeftijd heb ik onder "creatief" ruimte gereserveerd voor hun voortbrengselen. Op die manier weet ik ook zeker dat ze later hun voortbrengselen kunnen bewonderen zonder dat ik dozen op zolder moet opslaan - en waarschijnlijk kwijt ga raken.

We zijn allemaal erg verkouden geweest deze maand - net als de meerderheid van de kinderen op school trouwens. Voor Matthijs en Daniël heb ik hoestdrankjes gehaald maar die hielpen niet geweldig veel. Met Falco ben ik uiteindelijk bij de dokter beland omdat hij inmiddels al een week of zeven, acht aan het hoesten was en nu ook minder begon te drinken. Ik zou het mezelf toch niet vergeven als het inene een verwaarloosde bronchitis of longontsteking zou blijken te zijn. Zo ernstig was het gelukkig niet, maar er zat wel iets vast in zijn longetjes. Het hele verhaal is te vinden in Falco's babyboek, met een mooi fotootje van zijn medicijnen-inhalator.

Ik was zelf nog een stukje extra zielig, omdat ik bij een verkeerde beweging mijn rug verdraaide. Ik kon nauwelijks meer lopen en zeker niet tillen, dus Tim is een paar dagen thuisgebleven van zijn werk om voor de kinderen te zorgen. Lastig hoor, als je bij bijna alles moet vragen of een ander het voor je wil doen; dan merk je pas goed hoe belangrijk je rug is. Bij ons is zelfs naar buiten gaan al een kleine uitdaging voor rugpatiënten omdat de buitekant van het huis wordt onderhouden waardoor er een stelling langs de voorkant staat en je dus zonder bukken de voordeur niet voorbij komt.

Daniël heeft ergens een raar truukje opgedaan; als hij je aandacht wil hebben en die komt niet snel genoeg naar zijn zin, dan steekt hij twee vingers in zijn mond en maakt een hoog piepgeluid. Inderdaad; alsof hij op zijn vingers fluit! Hoe hij er aan komt weet ik niet, ik heb het nog nooit gedaan en zou het ook niet kunnen trouwens. En hoe ik erop moet reageren weet ik ook al niet. Ergens lig ik in een deuk als hij zo parmantig "hiiiiiii, hiiiiiii" roept, maar ik kan het toch niet goedkeuren dat mijn zoontje van twee mensen bij zich fluit alsof het hondjes zijn...