juli 2002

Matthijs wil nog steeds niet met zijn moeder trouwen ... maar wel met zijn vader zo sprak hij spontaan. Tim begon hem uit te leggen dat jongens over het algemeen met meisjes trouwden, maar ik had gezegd dat je kon trouwen met iemand waar je heel veel van hield en dat het dan niet uitmaakte of het een jongen of een meisje was. En hij hield toch heel veel van pappa! Een week later kwam hij echter vertellen dat hij toch maar met zijn moeder ging trouwen, want dat de meeste mannen wel met mevrouwen trouwden. Ik vertelde hem dat hij nog alle tijd had en dat hij er als hij groter werd vanzelf achter zou komen waar hij mee wilde trouwen. Maar hij dacht wel dat hij een jongetje was dat met meisjes zou willen trouwen zei hij.

Matthijs kreeg ook zijn DKTP vaccinatie (inderdaad, de K zit er sinds kort ook weer bij in). Hij was er niet bang voor, omdat de meningokokkenvaccinatie helemaal geen pijn had gedaan. Maar we hadden wel afgesproken dat hij au zou zeggen bij de pijn die het vaak even doet. Hij zat bij Tim op schoot en kreeg van twee kanten tegelijk een prik in zijn arm (ze prikten stereo omdat het een inhaalvaccinatiespreekuur was omdat er meer kinderen waren die vorige maand hun DKTP moesten uistellen vanwege de landelijke vaccinatie). En op een wat verbaasde blik na had hij weer geen behoefte aan au zeggen of huilen, omdat het volgens hem weer niet genoeg pijn had gedaan. Tim begon meteen apetrots te kijken - macho mannetjes, die Noyces!

Matthijs vertelt steeds meer verhalen. "Er was eens een zeemeermin. Die zwom en toen kwam er een GROTE haai!! Toen kwamen er muggen, en die staken de haai helemaal dood. Goed hé?" Of bij het tandenpoetsen: "Pappa, ik voel de ziektekiemen die hun huizen in je tanden maken weghollen hoor" (Hij zei het in het Engels natuurlijk, tegen pappa, die in de eerste instantie "worms" verstond in plaats van "germs").

Matthijs kan nu ook heel ingespannen bezig zijn met duplostenen. Hij bouwt er allerlei spannende dingen mee, van pinguinhuizen tot kastelen, van geweren tot robots en zelfs "de kerk waarin hij met mamma gaat trouwen".

Na een vermoeiende dag komt Matthijs me lief welterusten zeggen met een knuffel en een kus. Daarna trekt hij beslist mijn t-shirt omhoog om ook Falco alvast welterusten te kussen en goedenacht te wensen. Vervolgens zegt hij opgetogen dat hij een idee heeft; hij gaat een droom in Falco's hoofd stoppen. Hij grijpt een handje lucht en gooit het met een belist gebaar richting buik, om vervolgens aan mij uit te leggen wat voor droom het was. "Een droom van vandaag, van hoe wij waren. Want wij waren een beetje stout, en dat weet Falco nog niet. Ik wilde echt heel erg lief zijn, ik probeerde het heel hard. Maar het lukte niet, en dus waren we de hele dag stout."

Daniël heeft ritmegevoel en begint nu echt in de fase te komen dat hij veel zingt en danst. Je hoort hem regelmatig "twingel twingel lillel stah" murmelen op de juiste toon, en dan echt minuten achter elkaar. Een van zijn favoriete films is nu ook de Engelse aflevering van "Banana's in Pyjama's" die helemaal over kinderliedjes gaat. Die hebben we op DVD omdat Matthijs de video helemaal grijs gedraaid heeft, dus het is heel grappig dat Daniël daar nu net zo dol op is als zijn broer.

Bij het boodschappen doen ging Tim even met zijn rug naar Daniël en het winkelmandje staan. Toen hij zich weer omdraaide lagen er 7 pakken cake in het mandje en stonden er een zelfvoldane pleuter en een hiklachende winkelbediende naast het winkelmandje.

Daniël is heel erg aan het oefenen om met twee benen tegelijk te springen en raakt daar ook behoorlijk bedreven in. Als hij een lollige bui heeft kwaakt hij er ook bij. Hij begint nu ook te *willen* praten; hij komt met een boek naar je toe en legt je vinger op een plaatje en dan moet jij vertellen wat dat is zodat hij het woord na kan zeggen. Daniël is weer naar de kapper geweest en hij was zo braaf dat hij helemaal netjes met de schaar geknipt kon worden. Altijd weer wennen, zo kort, en hij heeft nu ook een echt jongenskoppie.

Matthijs ging twee weken later naar de kapper en daar moest de tondeuze er toch iets meer aan te pas komen. Hij heeft dus weer een echt kort koppie, wat wel lekker is omdat het eind van de maand weer heel erg warm werd. De schommel is op het moment weer een van de favoriete dingen om mee te spelen, waarbij ze elkaar duwen als ze er in zitten - al kan Daniël Matthijs nog niet zo hoog duwen als Matthijs wel zou willen.

Verder hebben Tim en ik een dagje samen vrij genomen om uitgebreid te sauna-en en te relaxen (heerlijk). Emmy paste op de kids en had het zwaar... Toen ze eindelijk in bed lagen en ze een verdacht gegniffel hoorde bleek bovendien dat Daniël stiekem een markerpen mee had genomen en dat Matthijs die nu gebruikte om Daniëls benen vol te tekenen. Toen Emmy boos werd ging hij, zoals hij momenteel steeds doet, meteen rechtvaardigen met een fantasieverhaal over hoe de tekens ervoor moeten zorgen dat Daniël beter slaapt. Toen wij de volgende ochtend de overblijfselen die er niet afgewassen konden worden mochten bewonderen moesten we wel gelijk denken aan medicijnmannen en primitieve runetekens, want daar lijkt het wel op.

Tegen het einde van de maand had Matthijs erg rode wangetjes, wij dachten van de drukte en van het recalcitrant zijn. Maar na een paar dagen kreeg hij ook grillige rode vlekken op zijn benen en op een gegeven moment zaten zijn armen en benen helemaal onder. Hij was er verder niet ziek door, at en dronk nog goed en had geen echte verhoging dus ik maakte me niet zo heel ongerust. Maar omdat ik ruim 37 weken zwanger ben heb ik toch maar even de huisarts gebeld om te checken dat het niet slecht zou zijn voor Falco. Ze vertelde me dat het enige dat ze kon vinden was dat er vage aanwijzingen waren dat de vijfde ziekte (want die bleek Matthijs te hebben) tot spontane abortus kon leiden, maar dat dat voor mij in dit stadium dus geen kwaad kon. Integendeel, verzekerde ik haar, ik zou Matthijs alleen maar veeeeeeeeel meer gaan knuffelen in de hoop dat het oversprong. Inmiddels was er namelijk ook een hittegolf begonnen en dat maakt de laatste loodjes van de zwangerschap nog net iets moeizamer. Matthijs (die niet in de volle zon mag met de vlekken) en ik zitten dus vooral veel tv te kijken met een ventilator voor onze neus. Het is pedagogisch misschien iets minder verantwoord, maar zo komen we deze weken wel goed door.

De verbouwing van de badkamer was ook erg lastig deze maand. Een verbouwing is altijd erg lastig natuurlijk, maar tijdens de laatste loodjes van de zwangerschap helemaal, ook al omdat de noodvoorzieningen moeilijker te bereiken zijn. Als trappenlopen moeilijk wordt terwijl je blaas regelmatig door het wildemannetje in de buik wordt aangevallen ben je niet blij met een wc waarvoor je trappen op en af moet. En ook de nooddouche, hoe nuttig ook, begint het verlangen naar een echte ingerichte badkamer alleen maar te vergroten. We weten wel gelijk weer waarom we thermostatische kranen in de douche wilden, want natuurlijk konden de mannetjes niet van de knoppen afblijven en draaiden ze de hete kraan voluit open. Gelukkig bleef de schade beperkt tot een rode plek op Daniëls voet en een bijna hart-aanval bij Tim; de kinderen zijn gezegend met snelle reflexen. We zullen het er echter voorlopig mee moeten doen, want een essentiëel deel van de tegels moet uit Italië komen, is er nog niet en de bouwvak is begonnen dus dat duurt nog drie weken. En dan ben ik uitgerekend dus dan wil ik GEEN verbouwing in mijn huis hebben! Nu hebben ze beloofd de vloer te tegelen en dan de nooddouche in de badkamer te zetten en het toilet gewoon aan de kale muur vast te maken. Maar met die vreselijke hitte eind deze maand schiet dat niet op, dus Falco moet toch nog maar niet komen. Want na de bevalling moet ik maar afwachten hoe het trappenlopen gaat, dus ik wil wel dat de noodzakelijke voorzieningen direct naast de slaapkamer aanwezig zijn.

En in oktober gaan we dan maar weer voor de definitieve versie.