januari 2002

Op deze foto lacht Daniël niet zo breeduit, en dat is jammer, want dat was de laatste foto geweest met een compleet gebitje. Op een gegeven moment huilde Daniël harder dan ik gewend was, en toen ik keek zat werkelijk overal bloed. Matthijs had hem een duw gegeven en hij had waarschijnlijk iets in zijn mond of zo, want hij viel alleen tegen de grond maar was wel een van zijn twee boventanden kwijt. Bloeden als een dolle natuurlijk. Kinderen gesust, nog even gekeken, maar geen tand te zien dus die heeft Daniël waarschijnlijk ingeslikt. Stomme pech, maar ik vind het zo zielig. Voor alletwee eigenlijk wel, Matthijs was ook helemaal van slag. En nu heeft Daniël dus een gat tot hij over een jaar of vier zijn definitieve gebit krijgt.

Daniël begint eindelijk wat te praten. Eendjes zeggen meestal kwak kwak (soms knor knor, maar dan moet hij zelf ook lachen) en een koeoeoeoe zegt boeoeoeoe. Hij begint ook in babybrabbel hele tirades te houden, ik heb hem laatst betrapt op een heel verhaal tegen de hond, en zelfs al een keer op een heel boos verhaal (met bijbehorend vingertje) tegen zijn voet. Verder probeert Daniël duidelijk te trappen op de driewieler. Een moeizaam proces aangezien hij er soms net wel en meestal net niet bij kan.... Verder doet hij echt alles na wat Matthijs doet; helemaal gefixeerd op zijn grote broer. Dat kan grappig zijn, maar meestal is het alleen enorm lastig. Soms moeten ze om elkaar lachen, en dan moeten ze lachen omdat de ander lacht.. en houden ze vervolgens minuten lang niet meer op met lachen. Dat is wel enorm leuk om te zien, daar stroomt het hart echt van over.

Op de peuterspeelzaal hadden we deze maand een brandpreventie/voorlichtingsavond en die was eigenlijk een stuk nuttiger dan ik van te voren had gedacht. Het verschil tussen de verschillendegraads brandwonden, als het kind brandt meteen over de grond rollen ("rollen, niet hollen"), wanneer je de ambulance moet bellen (altijd als er derdegraads brandwonden zijn of brandwonden aan hals en gezicht, en als meer dan 5% tweedegraads verbrand is. Een handpalm is ongeveer 1% van je lichaamsoppervlak), dat brandwonden van kokend water erger zijn dan brandwonden van kokend vet, en nog veel meer zaken die ik eigenlijk niet wist. Een aanrader dus, zo'n voorlichtingsavond, voor wie in de gelegenheid is.

Eind deze maand heeft de eendaagse griep een bliksembezoekje afgelegd. Begin van de middag gingen we even langs een verjaardagsfeestje voor we bij mijn moeder háár verjaardag zouden gaan vieren. Matthijs wilde geen taart, wat vreemd is, maar was verder eigenlijk alleen maar heel lief en charmant. Hij gaf zelfs iedereen een kus bij het afscheid. Vervolgens door met de auto, en na een minuut of twintig klaagt Matthijs dat hij niet goed kan zitten; er doet iets pijn. Tim kijkt of de riemen vreemd zitten. En daarna begint Matthijs toch een partij over te geven...... Alles zat helemaal onder. Hij verdroeg het verder stoïcijns zonder huilen of klagen, ook toen hij daarna nog even in de troep moest blijven zitten tot we er waren. We waren dus best erg trots op het dappere jochie. Het bezoekje bij mijn moeder was logischerwijs wel wat kort, en stond vooral in het teken van een grote schoonmaakactie. Ik werd ook steeds misselijker, dus eenmaal thuis ben ik in bed gekropen en er niet meer uitgekomen. de dag erop heeft Tim maar vrij genomen van zijn werk, want ik kon niet voor de kinders zorgen. Matthijs was gelijk weer de oude, met Daniël is niets mis geweest (klop klop klop) en ik begin ook weer wat op mezelf te lijken, dus het was een kort maar hevig avontuur. De kinderen zijn inmiddels weer gewoon goede eters.

Matthijs begint echt te redeneren, te denken en te onderhandelen en dat is fantastisch om te zien. Soms vraag je je wel af wat er allemaal in zo'n kinderkoppie omgaat. Zit je rustig te eten, heb je het al in geen dagen over oma of opa gehad, komt Matthijs zomaar spontaan met de (juiste) observatie: "Ik heb meer haren dan opa". Zat hij over opa te denken? Of over haren? Of over mannen? Raadsels, raadsels, raadsels. Er zijn ook wel vaak logische doch onverwachte antwoorden, waardoor we helemaal in een deuk liggen. Tim vertelt Matthijs over leeuwen die antilope's vangen en eten. "Weet je wel wat een antilope is, Matthijs?" "Ja hoor". "Wat dan?" vraagt Tim en verwacht een smoesje als antwoord. "Vlees pappa!".

Matthijs is al wel al sinds ruim een maand bezig met het feit dat "grandpa" dood is. Eerst wilde hij hem gewoon "niet-dood" maken, maar we hebben hem uitgelegd dat dat niet kan; dood is dood. Maar als je dood was, waar was je dan? En bleef je lang dood? En ging iedereen dood? Zou hij ook dood gaan? En zou ik ook dood gaan? En zou hij dan geen mamma meer hebben? Zucht, moeilijk moeilijk moeilijk dus. Ik probeer te zeggen dat dood nog heel heel heel ver weg is voor ons allemaal. En dat we niet zeker weten waar je heen gaat als je dood bent. "Herinnert hij zich nog dat hij in de buik zat? En voordat hij in de buik zat? Ik denk dat dat is waar je heen gaat als je dood bent, maar ik kan me niet meer herinneren hoe dat is. Sommige mensen geloven dat je naar een hele mooie plek gaat waar het altijd fijn is, naar de hemel. Anderen geloven dat je helemaal weg bent. En weer anderen geloven dat je weer terugkomt als klein babietje. Maar niemand weet het zeker." Maar het is wel peentjes zweten hoor, dit soort gesprekken met een pleuter die eigenlijk volgende week nog niet eens echt snapt.

Matthijs begint deze maand ook echt zindelijk te worden. Het ging niet meteen vlekkeloos, dus de wasmachine draait overuren. Maar eind van de maand begon hij zelfs op het toilet te poepen en was hij dagen achter elkaar keurig droog. Hij is apetrots, vertelt het spontaan aan iedereen ("Ik ben een groot jongetje, ik poep en plas op de wc") en hoeft nu ook niet meer naar zijn kamer 's-middags. Voor hem keurig op tijd, ook om te wennen aan hele dagen bezig omdat hij na de zomervakantie toch naar de kleuterschool gaat. Voor mij komt het iets minder goed uit, want dat uurtje bijkomen beviel me altijd al goed en kwam nu eigenlijk helemaal goed van pas...... omdat we in augustus een derde babietje verwachten!! Groot nieuws dus, we zijn dolgelukkig, en ik hou voor geïnteresseerden weer een apart zwangerschapsdagboekje bij op de site.