april 2002

Daniël kan sinds deze maand bij de deurknoppen, dus hij is gegroeid. Voor mijn gevoel is hij net over op maat 86, maar er zijn al diverse outfits die hem te klein zijn geworden dus we gaan de tas met maat 92 maar van zolder halen voor hem. Hij kan ook zijn eigen laarzen aantrekken inmiddels, dus nu moet ik echt oppassen dat hij en Matthijs niet samen besluiten een ommetje te gaan maken.

Een tante die ik lang niet had gezien kwam langs. Omdat wij tegen de Nederlandse gewoonte in niet geheim houden wat het wordt had ze van mijn moeder al gehoord dat ons volgende kindje ook een jongetje wordt (Falco genaamd) en maakte daar een opmerking over. "Ja", zei Matthijs heel serieus, "Ik had gezegd een meisje, maar het is misgegaan".

Hij zegt trouwens wel meer grappige dingen:

Ik: "Matthijs, we hadden afgesproken dat je met die pen alleen op papier zou tekenen en niet op jezelf. Maar nu heb je toch een streep op je gezicht gezet". Matthijs: "Maar mamma, ik wilde alleen een zebra zijn. Hoe moet ik dan een zebra zijn?"

Ik: "Matthijs, je krijgt straf". Matthijs: "Mamma, waarom plaag je mij?". Ik: "Matthijs, ik plaag niet, ik geef je straf. Ik had je net gewaarschuwd dat je dat niet mocht doen en nu krijg je de straf die ik je beloofde". Matthijs: "Nietes, je plaagt me!"

Ik, na het derde ongelukje in twee dagen: "Matthijs, nu was je alweer net te laat bij het toilet. En het ging al zo lang zo goed. Hoe komt dat nu?". Matthijs heel boos: "Dat is JOUW schuld. Omdat ik niet meer met mijn hand in mijn broek mijn piemel vast mag houden".

We gingen als familie een stukje video opnemen voor een vriendin. Degenen achter de camera vroegen Matthijs of hij dan ook iets ging zeggen op de film. "Natuurlijk" sprak Matthijs stoer. En toen ze vroegen wat hij dan wel wilde verkondigen zei hij met grote overtuiging: "cheese!".

Daniël blijft een enorme klimmer. Hij heeft als een echte Bellinga grote voorkeur voor de keuken en vooral het werkblad ervan. Hij zet het keukentrapje neer en kan dan overal bij. De snoepla heb ik ook al hoger gezet...

Deze maand was het ook Daniëls beurt om in de vijver te vallen. Hij zat op de rand (waar hij al -tig keer vandaan was gehaald) en plonste er gewoon in. Tim stond ernaast, dus die kon hem er gelijk uithalen. Maar het was een koude en natte ervaring voor hem die hem hopelijk net zoveel respect voor de vijver heeft bijgebracht als een soortgelijke ervaring voor Matthijs heeft gedaan.

Op de 27e vierden Daniël en ik onze verjaardagen. Ik had onze uitnodiging in Flash gemaakt met behulp van Tims tekening en een van mijn verjaarscadeau's (een Wacom tekentablet) en was daar natuurlijk erg trots op. Niet gewoon huiswerk van de cursus, maar iets "echts", iets "nuttigs", dat geeft toch wel veel voldoening. En gelukkig was de dag zelf ook erg gezellig. Met alle chaotische drukte waar we zo van houden, in- en uitlopende mensen, veel drukke kinders en grote bakken eten. Omdat we altijd om een uur of vier beginnen is het meestal om een uur of tien afgelopen en kunnen we na een snelle opruimpartij nog even gezellig met zijn tweeën bijkomen op de bank.

Daniël genoot van de aandacht en de taart en was voorbeeldig in het aannemen van cadeau's: Nadat hij ze gretig had opengemaakt ging hij met ieder cadeau echt heel leuk spelen. We hadden Matthijs voorbereid op het feit dat het Daniëls verjaardag was, niet de zijne, dus dat Daniël cadeau's zou krijgen en hij niet. Maar veel mensen namen heel lief toch ook iets leuks voor Matthijs mee "omdat het feest is". Nadeel daarvan is dat hij bij nieuwe bezoekers gaat vragen wat ze voor hem hebben meegenomen, wat een beetje onopgevoed overkomt. Maar we beginnen meer vertrouwen te krijgen in het opvoeden omdat we nu bij Matthijs steeds vaker zien dat hij spontaan de goede dingen doet. Deze maand waren we op de verjaardag van een vriendin waar Matthijs warempel spontaan begon met handjes geven en zichzelf voorstellen terwijl wij de jassen nog aan het ophangen waren.

Koninginnedag was dit jaar helaas een koude natte vertoning. Met dikke jassen en grote paraplu's hebben we een snel rondje gemaakt langs het klappertandende jonge ondernemersvolk op ons sportveld. De kinderen hebben zich daarna nog erg goed geamuseerd in een opblaaskasteel dat deels springkussen deels ballenbak was. Maar om 11 uur waren we alweer thuis om de botten te verwarmen en voor het eerst in een hele lange tijd zijn we niet 's-middags naar Amsterdam gegaan om daar ook nog even sfeer te proeven.

Dat niet naar Amsterdam gaan hadden we de dag ervoor wel al goedgemaakt door spontaan een babysit te vragen voor de middag en in Amsterdam te gaan shoppen. Naast een prachtige nieuwe handtas voor mij (ik ben erg dol op Hester van Eeghen tassen, een van mijn weinige "girly-traits" zoals Tim ze noemt) hebben we ook ontdekt dat de kassa's van The American Bookshop op tilt kunnen slaan als je grote hoeveelheden boeken één voor één aanslaat. Maar we mogen altijd terugkomen van het personeel daar ;-).