Maart

De maand begon met de verjaardag van het zoontje van vrienden van ons: Sebastiaan werd vier. Het jongetje scheen al heel lang om een drumstel te hebben gevraagd en kreeg dat nu dus als verjaarscadeau. De aanwezige kinderen vormden al snel een popband om voor ons op te treden, en Matthijs deed fanatiek mee natuurlijk. Toen Sebastiaan even met iets anders bezig was, klom Matthijs gretig achter het drumstel, en begon te drummen alsof hij op les geweest was. Hij begon met twee stokken ritmisch op de drums te slaan terwijl hij tegelijkertijd met zijn voet het pedaal bediende waarmee de grote slagstok tegen de grote trom aan komt, al zingend "Happy birthday to you, happy birthday dear Sebastiaan, happy birthday to you". Al snel kroop Sebastiaan er naast, en hebben ze echt met zijn tweeën heerlijk muziek staan te maken.Toen ze daar genoeg van kregen en met iets anders gingen spelen, zagen we plotseling dat Daniël naar het drumstel was gekropen, zich had opgehezen... en ook met de stokken op het drumstel aan het slaan was!

Bij het volgende bezoek aan Granma in Brussel heeft Matthijs zich ook heerlijk uitgeleefd op de piano. Het is dan wel geen drumstel, maar je kan er ook een heleboel herrie mee maken...

Op vrijdag mag ik normaal gesproken uitslapen omdat Tim dan thuis is en Matthijs naar de peuterspeelzaal brengt. Deze vrijdag werd ik echter om 8 uur al wakker gemaakt door Tim die in paniek mijn naam schreeuwde en Matthijs die keihard aan het gillen was. Met het hart in de keel ging ik naar de badkamer; Matthijs zat op de grond en overal zat bloed! Het stroomde echt van het gezicht van Matthijs af, die brulde als een speenvarken dat geslacht werd. Na jaren basketballervaring weet ik hoe enorm wonden in je gezicht kunnen bloeden, en ervan uitgaand dat gillende kinders waarschijnlijk minder erg gewond zijn dan niet gillende kinders ging ik eerst Matthijs maar even kalmeren. Dat lukte gelukkig redelijk snel, zodat we ook snel vast konden stellen dat hij een goede bult met diepe snee in zijn hoofd had, maar verder niets leek te mankeren. Hij had zijn vader van de commode af om zijn nek willen vliegen, maar pappa stond met zijn rug naar hem toe en kon hem dus niet vangen waardoor Matthijs met zijn hoofd op het bad en de tegelvloer was gevallen. Die arme Tim was er helemaal overstuur van en dat werd niet beter toen Matthijs zijn versie van het gebeurde gaf... "Wat is er gebeurd, Matthijs?" "Pappa heeft me van de commode gegooid!" Hoewel het verder dus niet zo ernstig leek te zijn hebben we toch de huisarts maar even gebeld en die wilde er wel even naar kijken. Ze heeft de snee toen dichtgeplakt met speciale lijm, en we moesten Matthijs twee nachten achter elkaar minstens twee keer wakker maken om te controleren of alles nog goed was (daar was hij NIET blij mee). De rest van de dag had hij een alternatieve versie van het gebeurde. Als iemand ernaar vroeg zei hij:"Ik ben naar de kapper geweest". Ach ja, dokters, kappers.... allemaal hetzelfde ;-)

Deze maand hadden we ook een open dag op de peuterspeelzaal. Er was een clown, met een hele wijde broek, waar je ballen in kon proberen te gooien. Matthijs wilde eerst geen ballen gooien, in plaats daarvan ging hij een cadeautje uit de grabbelton zoeken en kwam dat naar de clown brengen, de schat. Na enige aanmoediging wilde hij ook de ballen wel weer gooien en mikte hij een flink aantal in de broek. Ikzelf was minder vrolijk op de open dag, want daarna hebben we afscheid genomen van de man van de vriendin waar ik als sinds mijn 12e mee bevriend ben. Hij zat bij ons op de middelbare school en toen kregen ze ook verkering. Ze zoenden voor het eerst op mijn 17e verjaardagsfeestje en zijn daarna samen gebleven. Uiteindelijk getrouwd, drie prachtige kinderen gekregen en nu is hij dus overleden aan kanker. Ik ben weken echt van slag geweest. Op de uiteindelijke begrafenis dacht ik dat Matthijs wat lastig in toom te houden zou zijn, maar hij liet zich heel lief dragen en knuffelde me zachtjes, af en toe een zoentje uitdelend.

De 28e moest Daniël weer naar het consultatiebureau om zijn vierde DKTP prik te krijgen. Hij is op een weekje na 11 maanden en weegt 9380 gram en is 75 cm. Net als zijn oudere broer wordt hij dus geleidelijk van hele grote baby een peutertje van gemiddelde lengte en gewicht. Esmée, het dochterje van mijn vriendin dat op dezelfde dag geboren is en zoveel lichter was is inmiddels zowel groter als zwaarder dan Daniël, dus zo blijkt maar weer dat een geboortegewicht inderdaad weinig zegt over wat voor postuur de kinderen later krijgen.(vergelijkingsfoto's van net na hun geboorte zijn te zien op de verhalen over mijn zwangerschap van Daniël). Van de vierde DKTP had hij meer last dan van de eerste drie, we hebben er zelfs een paracetamolletje tegenaan moeten gooien. Maar na een lange slaap was alles weer helemaal goed.

Verder heb ik door alle perikelen inmiddels Daniëls derde gehoortest gemist; de eerste heb ik nooit ontvangen en bij de tweede had ik me verslapen. Daar moeten we dus maar weer eens over bellen. Daniël gaat verder wel heel goed, zoals je op de foto kunt zien kan hij al heel goed losstaan, hij staat echt wel 10 seconden los, schuivelt overal langs, maar vindt tijgeren toch nog steeds de handigste manier om snel te komen waar hij wezen wil.Inmiddels zwaait Daniël ook gedag en maakt er klanken bij die met een beetje goede wil als hallo en dag te ontcijferen zijn.

Matthijs is gek op leeuwen. Een van zijn favoriete spelletjes is "help een leeuw" roepen en vervolgens heel hard weghollen. Eerst vond hij een variant uit waarbij hij zich voor de leeuw moest verstoppen, achter het gordijn bijvoorbeeld. Deze maand kwam hij met weer een nieuwe variant: Hij klom razendsnel op het grote schommelpaard en begon heel hard te schommelen, voorovergebogen om vooral maar duidelijk te maken dat hij heel hard weggaloppeerde voor de leeuw. Hij houdt helemaal wel van snelheid trouwens, hij maakt tegenwoordig op zijn driewielertje een tempo dat ik met een beetje draven niet meer bij kan houden.

Met eten begint het tempo er wat meer uit te raken. Hoewel het nog steeds geen slechte eter is krijgt hij duidelijk minder trek in de meeste groentes (tomaatjes vindt hij gelukkig nog heerlijk, groentesoep en sperciboontjes ook, dus zijn vitamines krijgt hij wel binnen). Met koek en snoep heeft hij duidelijk minder moeite, en hij kan heel strategisch te werk gaan om die toch te proberen te krijgen. Bij mijn zwagers verjaardag had hij al snel een schaal met chocolade-eitjes in het visier gekregen, hoewel die hoog weggeborgen stonden in het wandmeubel. Ik vertelde hem dat die niet van mij waren, maar dat hij maar beleefd aan oom IJf moest vragen of hij er eentje mocht hebben. Vervolgens zag ik hem lief op IJf's schoot kruipen om die een dikke zoen te geven. Wijzend naar het wandmeubel waar ook boeken in stonden zei hij:"Die wel mooi maar niet lekker". Toen IJf dat beaamde ging het wijzende vingertje naar de schaal met eitjes en riep hij triomfantelijk "Maar die wel lekker. Mag ik een chocolaatje alsjeblieft?". Tsja, en heb dan het hart maar eens om te weigeren, na zulk slim strategisch spel. Daniël heeft beduidend minder inbreng in zijn eten als het aan Matthijs ligt. Als we even de lepel naast het bakje laten liggen neemt Matthijs gelijk zijn kans waar om met zijn eigen lepel erbij de baby tweehandig vol te proppen.

Matthijs slaapt nog steeds liever met boekjes dan met knuffels. Deze maand probeerde ik terwijl hij diep in slaap leek de boekjes uit zijn armen te plukken. "Nee mamma, ik wil lezen" zei hij toen lodderig, waarop hij ze halfslapend van onder zijn kussen vandaan pakte, weer in zijn armen sloot, zich omdraaide en rustig doorsliep.