Juni

Voor het eerst met de kinders op vakantie

Omdat we nog niet vastzitten aan de schoolvakantie konden we in het voorseizoen op vakantie gaan, wat rustiger én goedkoper is. We vonden het wel een beetje eng omdat we nog nooit met de kinderen op vakantie waren geweest (tenzij je een familiebezoek met Matthijs in de UK meetelt). Een camping leek ons zo leuk voor de kinderen en gezien de slechte ervaring die we hadden met hondenpensions wilden we ook de hond erg graag meenemen. Dus hadden we besloten om te gaan kamperen, hoewel we dat alletwee alleen als kind wel eens hadden gedaan. Dus boekten we twee weken op een Franse camping in een volledig ingerichte bungalowtent, met ijskast, gasstel, tafels en stoelen en echte bedden.

De periode voor de vakantie zat al snel vol met niet te verplaatsen afspraken. Tim zou een nieuw project gaan doen voor zijn werk na onze vakantie, dus die moest overdragen en afscheid nemen. Ik had een weekendje België met studievriendinnen en een einde-seizoensetentje met mijn basketballteam. En ondertussen moesten ook alle koffers in worden gepakt omdat we 8 juni op vakantie gingen. Echt tijd om rustig te bedenken wat allemaal mee moest was er niet, maar ik had alle lijstjes uit diverse boekjes en tijdschriften nagekeken om in ieder geval alles voor de kinders mee te krijgen.

Uiteindelijk konden we met volgestouwde auto (hond, kinders en alle bagage) redelijk op tijd te vertrekken en waren we dus redelijk op tijd in Brussel om daar de verjaardag van Tim's broer Jonathan te vieren voordat we door zouden reizen naar Frankrijk. Van de organisatie waar we onze vakantie bij hadden geboekt (Eurocamp) hadden we poppetjes in hangmatjes gekregen die je op het autoraam kon plakken, om de kinders onderweg bezig te houden. Voordat we Haarlem uit waren gereden had Matthijs zijn poppetje al uit de hangmat gehaald en driftig van alle kleding ontdaan. Waarop we van de achterbank een piepstemmetje hoorde zeggen: "Look daddy, this is a...... this is a ...... this is a...... What is this?". Inderdaad, de poppetjes waren geslachtsloos. Wij lachen in een deuk van het lachen, maar Tim wist nog wel te vertellen dat het poppetje een clown was. Matthijs heeft nu dus een vreemd idee over clowns.

De reis naar Brussel doen we natuurlijk wel vaker, maar het was maar afwachten hoe de lange autorit naar Saumur zou gaan met twee van die ukkies op de achterbank. Gelukkig bleken de kinderen goede reizigers te zijn die zich met veel dingetjes amuseerden en niet zeurden. Onderweg bleek Matthijs een keertje een beetje gespuugd te hebben zonder dat we dan ook maar hadden gemerkt en we waren wel blij dat we een zak met kleine cadeautjes en verassingen mee hadden genomen.

We kwamen zaterdags vroeg op de avond aan en ontdekten tot ons grote genoegen een mooie ruime tent, goede faciliteiten (papieren wc-bril bedekkers op de toiletten bijvoorbeeld) en een prachtig zwembad. Naast het peuterzwembadje met glijbanen en klimtoestel was er een bad met aflopende vloer en fonteintje, een bad waar je lekker baantjes kon trekken, en een bad met drie grote en een hele grote (tunnel)waterglijbanen. Alles zag er pico bello in orde uit, totdat we ontdekten dat er geen dekens op de bedden lagen. De checklist in de brochure over de camping zelf vermeldde dat heel duidelijk maar dat was natuurlijk de enige die we niet hadden gelezen. Voor de kinderen niet erg, daar hadden we toch al slaapzakken voor meegenomen. Maar zelf moesten we de (koude) nacht doorbrengen onder onze badlakens. En tot overmaat van ramp had ik onderweg mijn lekker grote warme fleecetrui ook al laten liggen in een wegrestaurant.

Toen we er de volgende ochtend achterkwamen dat de winkels op maandag ook gesloten zouden zijn en de hypermarché alleen op zondagochtend open was (helaas, net gemist dus...) en we dus geen alternatieven zouden kunnen kopen begon ik me wel een beetje door ongeluk achtervolgd te voelen. Niet wetend wat te doen gingen we maar een beetje door de omgeving toeren om te kijken of er ergens een marktje o.i.d. was waar we misschien iets warms konden kopen om onder te liggen. En toen begon het tij te keren, want op een rommelmarktje vonden we warempel de naald in de hooiberg; een groot dekbed met echt dons er in. Daar hebben we de hele vakantie heel erg lekker onder geslapen en ik zou hem niet meer kwijt willen!

Daarna werd Frankrijk leuk! Het weer was heerlijk, de eerste week niet al te heet en niet helemaal strakblauw, daarna een dag of twee met afwisselend een beetje regen en zon zodat je ook kon proberen iets van de omgeving te zien en afsluitend een week van steeds heter wordend weer waardoor we erg blij waren dat het niet vanaf het begin zo was geweest. De kinderen hebben zich uitstekend geamuseerd. Er waren twee Nederlandse stellen vlakbij met kinderen in ongeveer dezelfde leeftijdscategorie. Dus Matthijs en Daniël hadden speelmakkertjes en wij hadden gesprekspartners die ook elkaars kinderen eens af-en-toe op konden vangen.

Want vermoeiend is het wel, met van die kleine kinderen. Wij hadden gehoopt dat we een beetje voor de tent konden zitten terwijl de kinders rond zouden scharrelen en na een vermoeiende dag vroeg het nest in zouden kruipen. Maar er is natuurlijk nergens iets afgesloten, ook andermans tenten niet trouwens, dus je moest de kinderen echt wel continu in de gaten houden en achterna hollen. Ook dat slapen viel wat tegen; Matthijs viel nog steeds niet voor een uur of 10, 10:30 in slaap (vaak nadat hij met een zaklantaarn nog had liggen lezen, in een vreemde omgeving is donker ook enger dan thuis) en Daniël blijkt 's-nachts een paar keer wakker te worden om even te huilen en dan weer door te slapen. Daar heb je in een tent ook veel meer last van dan in je eigen huis natuurlijk. Verder was er wel een peuterclub met allemaal speelgoed voor de kinderen, maar daar moest je toch ook bijblijven omdat er geen echte leiding bij was.

Natuurlijk werden er in de vakantie ook een paar mijlpalen bereikt. Matthijs heeft zijn eerste rit op een echte fiets gemaakt, met zijwieletjes, en dat ging heel goed. Alleen remmen had hij nog niet zo erg door. Als het wat te hard ging liet hij zich er half af vallen en als hij stilstond kneep hij dan nog maar even hard in de handremmen, want die waren toch voor het stoppen. Ook heeft Matthijs voor het eerst op een skelter gezeten en daar heeft hij ook erg van genoten. Daniël heeft met een rietje leren drinken en daar hebben wij vooral van genoten. Wat maakt dat het leven een stuk makkelijker!

Ook avonturen hebben we beleefd trouwens. Op een van de minder mooie dagen gingen we naar de dierentuin in Douai, zonder al te hooggespannen verwachtingen. Maar dat bleek een prachtige dierentuin te zijn in een oude kalkgroeve. Heel erg groen en heel erg open, nauwelijks echte kooien dus veel contact met de dieren. Die mocht je ook allemaal voeren, daar verkochten ze speciaal popcorn voor. Er was zelfs een soort tweede verdieping bovenop de overdekte (grot-achtige) delen; Dat is dan weer het voordeel van zo'n kalkgroeve natuurlijk. We hebben dromedarissen gevoerd, en papegaaien. We hebben op de daarvoor bestemde tijd tegen gibbons geschreeuwd, een wedstrijd die de gibbons makkelijk wonnen. Giraffen, leeuwen, tijgers, vleermuizen, krokodillen, van alles was er te zien. En 's-middags gingen we ook het voeren van de gieren bekijken. Daar mocht je met de buggy niet in, dus die die hadden we tot paraplu opgevouwen (Matthijs had zijn voet bezeerd dus we hadden hem wel meegenomen naast de rugdrager voor de baby). Tot onze verbazing bleken de gieren gewoon helemaal los door de mensen heen te lopen in de gierenkuil. Het zijn grote en best vervaarlijke vogels van dichtbij kunnen we nu getuigen... en buggywielen lijken blijkbaar erg op een lekker stukje vlees want voor we het wisten was een van de gieren er bovenop gedoken en had hij een paar flinke happen uit de buggywielen genomen. Ah, dus daarom mochten buggies er niet in! Tim en ik wisten niet direct wat we moesten doen, maar Matthijs begon gelijk met zijn vingertje te zwaaien en te roepen: "naughty vulture!"dus toen voelde Tim zich wel geroepen om de gier voorzichtig weg te jagen. Ik was e.e.a. op de gevoelige plaat aan het zetten dus van mij was ook niet veel hulp te verwachten...
Daarna leidde onze bezoekersroute dwars door een weitje met geitjes die, toen ze de popcorn ontdekten, ook erg vervaarlijk bleken te zijn en toen waren we wel weer toe aan wat rust.

Dat laatste is wel een beetje de teneur van de vakantie geweest trouwens. Tim en ik hadden aan het eind van de twee weken echt het gevoel dat wij nu zelf ook wel eens aan vakantie toe waren. Maar van iedereen op de camping hoorden we dat dit wat vakantie e.d. betreft nu eenmaal de lastige jaren zijn en dat dat straks als ze een jaar of vier, vijf zijn over is. Dan heb je tussendoor ook een beetje tijd om zelf wat te luieren en daar waren we dit keer niet echt aan toegekomen. Ik heb in die twee weken één klein pocketje gelezen en dat is beduidend onder het gemiddelde dat ik thuis lees terwijl ik had gehoopt eindelijk eens wat meer te kunnen lezen.

Toen we na de vakantie weer thuis waren merkten we trouwens ook dat twee weken voor de kinders ook erg lang is. Achteraf was één week voor hen lang zat geweest, de tweede week waren ze toch wat huilerig en niet helemaal zichzelf. Thuis ging dat snel over gelukkig en waren we binnen een paar dagen weer helemaal in het normale ritme

De 28e juni moest Daniël naar het consultatiebureau voor de BMR-vaccinatie dus we hebben ook weer wat statistieken. Hij is nu 78 cm lang en weegt 9500 gram. Met bijna 14 maanden is hij daarmee iets langer dan gemiddeld en een stukje slanker. Matthijs was op deze leeftijd ongeveer even lang, maar bijna anderhalf pond zwaarder en dat is nu een echte spriet dus dat beloofd nog wat. Maar we hoefden ons er niet ongerust over te maken, hij groeit goed genoeg en het zal er ook wel mee te maken hebben dat alle tanden en kiezen nu tegelijk doorkomen waardoor eten en kauwen minder plezierig is.

We merken trouwens wel dat de onderlinge competitie al in volle hevigheid aanwezig is. In alle boekjes lees je dan dat de oudste zo jaloers kan zijn op de jongere indringer maar in ons geval is Daniël als het even kan nog erger dan Matthijs. Als de een op schoot zit moet de ander er direct ook bij zitten en Daniël duwt Matthijs dan bijvoorbeeld gelijk hardhandig van zijn plaatsje af. Gelukkig zijn ze nog steeds ook vaak erg lief voor elkaar.